In galajurk naar de chemokamer: Twentse Michaela doorbreekt ongemak rond kanker in haar boek 'Kutzooi'

Michaela kreeg op 32-jarige leeftijd te horen dat ze baarmoederhalskanker had. “Je staat net op het punt om over kinderen na te gaan denken. Op dat moment stort niet alleen je wereld in, maar veranderen ook de manier waarop je naar kinderen kijkt en je hele visie op vrouw-zijn.”

Kutzooi

De Denekampse noemt haar boek Kutzooi. “De naam omvat voor mij alles wat de kanker heeft veroorzaakt.” Tijdens haar behandeling besloot ze haar baarmoeder en eierstokken te laten verwijderen. “Dit was toen de eerste optie, ook om chemo en bestralingen te voorkomen. Ik vond die bijwerkingen namelijk zo heftig”, vertelt ze. “Maar twee maanden na de operatie was de kanker terug en moest ik alsnog de hele 'kutzooi' ondergaan.”

De periode van chemo en bestraling was erg heftig voor Michaela. “Toch heeft het mij ook gevormd tot wie ik nu ben”, legt ze uit. In de chemokamer zat ze tussen allemaal oudere mensen. “Dan krijg je veel blikken van: ze is nog zo jong.” Ook de bijwerkingen waar ze tijdens het traject mee te maken kreeg, maakten haar naar eigen zeggen recalcitrant.

Ongemak

De schrijfster ging in galajurken naar het ziekenhuis. “Ik had nergens meer controle over, maar wel nog over mijn outfits.” Toch was dit volgens haar ook een masker. “Ik wilde mezelf niet kleinkrijgen in het ziekenhuis, maar zodra ik weer naar huis ging, brak ik.”

In het boek bespreekt Michaela het ongemak waar veel vrouwen vaak niet over spreken. “Ik merk in mijn omgeving dat we allemaal de perfecte partner, moeder, collega of vriendin willen zijn.” Hierdoor geven vrouwen volgens haar niet genoeg hun grenzen aan. “Ik ben daar zelf ook eentje van.”

Schrijfproces

Juist door moeilijke vragen wel te stellen, hoopt de schrijfster het gesprek meer op gang te brengen. “Dat is waarom ik het boek heb geschreven.” Tijdens het proces merkte Michaela dat het voor haar ook een vorm van verwerken was. Ze schreef losse hersenspinsels op. Toen ze bij de gynaecoloog was, vroeg de specialist of hij die mocht lezen. "Hij vond dat ik het zo mooi had geschreven en dat ik er echt iets mee moest doen."

Toch ging het schrijven haar niet altijd gemakkelijk af. Vooral het bespreken van het ongemak rondom de vraag wie ze nog was als vrouw, vond ze moeilijk. “Ik was voor mijn gevoel zo veel kwijtgeraakt, en woorden maken het toch definitief.”

Het schrijven was een proces met ups en downs. Toch kijkt ze met trots terug op wat het haar heeft gebracht. “Dit is wie ik geworden ben”, zegt ze, wijzend naar het boek.