Lovende woorden tijdens afscheid Wierdens wethouder Ten Brinke: ‘Wethouder met inhoud, dossierkennis en passie’

Nick Hubers leerde in zijn relatief korte periode als huidig burgemeester van de gemeente Wierden de wethouder kennen als een zeer betrokken en bevlogen bestuurder. “Iemand die zijn werk deed met overtuiging, met energie en vooral met een hart voor de Wierdense gemeenschap.” Wierden als kampioen woningbouw van de provincie Overijssel en het actieve grondbeleid, waar Ten Brinke zich sterk voor maakte, verdienen benoemd te worden, aldus Hubers. “Door regie te houden en vooruit te denken heb je meegewerkt aan een basis waarop de komende jaren kan worden voortgebouwd. Dat vraagt visie en bestuurlijk lef. Zelf noemde je dat ‘voor op de bok zitten’.” 

Helden in Beweging

Typerend voor de wethouder was zijn betrokkenheid, ook buiten de vergadertafel. “Afgelopen zaterdag nog deed je mee met Helden in Beweging. Niet zomaar een klein onderdeel maar de Murph‑challenge: 100 keer opdrukken, pull ups, en twee keer een mijl hardlopen. Daar stond een uur voor; Gertjan kwam met drie kwartier binnen.” Lachend: “Misschien past het pak nu ook beter.”
Hubers: “Meedoen, doorzetten, de schouders eronder: eigenschappen die we ook terugzagen in jouw werk als wethouder. Namens het gemeentebestuur en inwoners van Wierden enorm bedankt voor je inzet en betrokkenheid.”

'Kort, zakelijk, to the point'

Jannes Ter Horst, voorzitter CDA-bestuur Wierden-Enter, memoreerde dat Ten Brinke vijf jaar geleden werd benaderd voor lijsttrekker van het CDA Wierden-Enter. “Jong, dynamisch, een mooi netwerk, een gedegen juridische achtergrond en ervaring in het publiek domein. Dat hij ook wethouder wilde worden, daar was toentertijd in de partij nog wel wat discussie over”, aldus Ter Horst. “De resultaten van de afgelopen vier jaar zijn een samenspel geweest tussen ambtenaren, college, de CDA-fractie en de gemeenteraad: onder andere 60 bestemmingsplannen beoordeeld, 572 nieuwe woningen gebouwd, Kindcentrum Enter, sporthal Wierden in de steigers, woningen in Hoge Hexel zijn veilig gesteld”, somde hij op. “Een resultaat van vier jaar hard en doelgericht werken. Als persoon was je kort, zakelijk, to the point, oprecht en eerlijk in menselijke relaties. Je wilde het publieke domein dienen, en dat heb je ook gedaan.” 

Ter Horst overhandigde de ouders een junior CDA-lidmaatschap voor zoon Manuel. “De eerste die uitgereikt wordt in Nederland. Gertjan vertelde me dat hij stond op de schouders van zijn opa; wie weet staat Manuel straks op de schouders van zijn overgrootvader en zijn vader.”

In het diepe...

Bram Egberts, fractievoorzitter van de CDA-fractie, gaf aan dat Ten Brinke als jonge en onervaren wethouder met zijn portefeuille, met daarin onder andere Grondzaken, Ruimtelijke ordening, Milieu, Klimaatadaptatie, Wegen Groen en water, Verkeer en vervoer, Platteland, Natuur en landschap, meteen in het diepe gegooid werd. “Met jeugdig élan en juridische kennis ging je de uitdaging aan. Over je rol als bestuurder had je vooraf duidelijke ideeën; je bent nu een illusie armer, en een flinke dosis ervaring rijker. Die pakt niemand jou meer af. Als CDA zijn we trots dat je verschillende dossiers op de rails hebt weten te zetten, samen met het college: onder andere het vaststellen van het Mobiliteitsplan, het omgevingsplan van de nieuwe school in Enter, en de ontwikkeling van het gebied rond de sportzaal aan de Wilhelminastraat.”

Zware wissel

CDA Wierden-Enter had het liever niet bij één termijn gelaten, aldus Egberts. “Maar soms loopt het anders.” Ten Brinke kwam vorig jaar tot de conclusie dat de combinatie met het gezin toch een te zware wissel trok op zijn functioneren als wethouder. “Binnen de fractie vonden en vinden we dat nog steeds ontzettend jammer, maar we respecteren jouw besluit.” Egberts gaf hem een goastok mee. “Die kregen we samen van toenmalig gedeputeerde Roy de Witte. Hij heeft vier jaar op mijn slaapkamer gestaan, een mooie gelegenheid om de stok nu kwijt te raken.”

“We moesten wennen aan elkaar”, sprak Colin Kok, fractievoorzitter Progressief Wierden, namens de raad. “Je eerste bijdragen waren vaak kort, heel kort. Soms dacht de raad ‘was dit het al?’ Maar kijk eens waar we geëindigd zijn. Je bent zichtbaar gegroeid in je rol, van zoekende bestuurder naar een wethouder met inhoud, dossierkennis en overtuiging. En vooral met passie. Want als het over wonen ging, dan zag jij vuur. Daar zat jouw hart.” 

Rooibosthee

Hij vergeleek de relatie tussen Ten Brinke en de gemeenteraad met een botsautoattractie op de kermis. “Veel beweging, af en toe een tik, soms een botsing, maar uiteindelijk stapte iedereen toch weer lachend uit. Je was soms geïrriteerd, maar altijd bereikbaar en bereid om uitleg te geven. Mensen wisten wat ze aan je hadden.” Ten Brinke dronk liters rooibosthee tijdens lange vergaderingen, meldde Kok. “Misschien was dat wel jouw bestuursstijl: eerst laten trekken, dan pas reageren.” Respect en begrip is er voor zijn keuze: meer tijd met Ellen en Manuel. Kok wenst hem namens de raad heel veel rust, geluk en mooie momenten toe. “Je kwam binnen als onervaren bestuurder, maar vertrekt als een wethouder die zijn plek heeft verdiend.” 

Tenslotte hield Ten Brinke zijn afscheidsspeech, uiteraard de kortste speech van deze bijeenkomst, hij was binnen twee minuten klaar. “Vandaag komt er voorlopig een einde aan bijna negen jaar Wierdense politiek. De afgelopen jaren zijn voorbijgevlogen, het waren intense jaren, die ik niet had willen missen. Het was bovenal een eer om dit werk te mogen doen.” Een speciaal woord van dank van hem voor het CDA, voor het in hem gestelde vertrouwen, en voor de gemeenteraad, dat ze het vier jaar geleden met hem aandurfden als wethouder. “Samen met de gemeenteraad veel besluiten genomen; de gemeente werd kampioen woningbouw, maar we zijn ook een jaar lang kampioen tegelwippen geweest. Dat gebeurt allemaal in Wierden.”  

De geboorte van zoon Manuel zorgde voor gewetensvragen. “Ga je nog een periode door en zo ja, kun je dan nog hetzelfde opbrengen als nu, wetende wat je erin moet steken. Het was een keuze tussen gevoel en verstand, een keuze tussen hoofd en hart, waarbij ik mijn hart heb gevolgd.” Ook Ten Brinke sloot af met een wens: “Het ga je goed, heanig an en goodgoan!”