Robert Roth: 'Als stadsdichter van Hengelo stapte ik uit m'n bubbel en raakte ik m'n vooroordelen kwijt'

Hij doelt dan met name op het schrijven van gedichten voor de 'verplichte nummers', zoals Dodenherdenking of de jaarlijkse naturalisatiedag voor nieuwe inwoners. "Een of twee keer kun je nog wel iets origineels uit je pen krijgen, maar daarna wordt het toch lastiger."

Toen Robert Roth (61 jaar, getrouwd en vader van drie twintigers) twee jaar geleden werd gekozen, zorgde dat bij menig volger van het ambt voor gefronste wenkbrauwen, want: kan een predikant stadsdichter zijn? Bestaat er niet het gevaar dat hij bewust of onbewust het evangelie gaat verkondigen in z'n gedichten? Roth lacht: "Ik vind dat ik erin geslaagd ben om die dingen gescheiden te houden. Aan de andere kant: ik heb er ook nooit een geheim van gemaakt dat ik predikant ben."

Hij besefte in september 2024 dat hij z'n kerkelijke bubbel moest verlaten om heel Hengelo te kunnen vertegenwoordigen: "Ik moest meer oog gaan krijgen voor wat er in de stad gebeurde. En dat is ook gelukt. Ik vind dat het stadsdichterschap mij als mens verrijkt heeft."

Hij geeft een voorbeeld: "Ik was besmet met bepaalde vooroordelen over mensen uit een andere cultuur. Die ben ik door dit werk grotendeels kwijtgeraakt. Zo raakte ik in gesprek met Hengelose Turken tijdens hun jaarlijkse feest van verbinding rond de Turkse fontein op het Stationsplein. Hoe vriendelijk ze waren en hoeveel liefde ze voor Hengelo voelen! Daardoor was ik echt geraakt."

In september vorig jaar werd de Kasbah in Groot Driene een rijksmonument. Ook bij die gelegenheid schreef Roth een gedicht. "Er was die middag een mooie mix van mensen aanwezig in de Kasbah. Van bewoners tot Haagse hotemetoten en zelfs Abel Blom, zoon van architect Piet Blom, was er. Hij was na afloop heel enthousiast over hoe ik de juiste snaar had weten te raken."

Roth beschrijft in dat gedicht de woningen op betonnen palen als 'Blommen'. Daarmee verwijzend naar de architect en naar bloemen. De tweede strofe verwoordt het treffend:  

'U woont in Blommen bovengronds, 
op grijs beton als groene steel. 
Hoog in de lucht, niet laag bij de grond, 
als elke bloem met kroonjuweel.'

Een belofte niet waargemaakt

Door omstandigheden kon Roth één belofte niet waarmaken: hij wilde met zoveel mogelijk Hengeloërs in gesprek over 'hun blijdschap en hun pijn'. En daar vervolgens over schrijven. Dat is helaas niet gelukt: "Maar die omstandigheden hadden geen invloed op m'n productiviteit. Ik heb minstens acht keer per jaar geschreven over actuele gebeurtenissen in de stad. Dat is een van de verplichtingen die je als stadsdichter hebt. Daarnaast verscheen er elke maand een gedicht in de krant. Als ik straks klaar ben, komt er een bundel uit met al m'n werk. Dat wordt gratis uitgereikt aan nieuwe inwoners.  Mogelijk komt-ie ook beschikbaar voor andere Hengeloërs, maar dat is nog niet duidelijk."

Robert Roth hoopt dat Hengelo straks weer een goede stadsdichter zal vinden. Tot afgelopen weekend konden kandidaten zich melden bij de organiserende stichting Hengelo Leest en op donderdag 17 september wordt Roths opvolger bekendgemaakt tijdens een feestelijke avond in de bieb. 

'Eigen insteek'

"Wat ik m'n opvolger wil meegeven? Wees jezelf en probeer een eigen insteek te kiezen. Toen ik stadsdichter werd, ben ik goed om me heen gaan kijken en dat levert eigenlijk altijd wel iets moois op." Of het nu gaat om de verstening van voortuintjes of het stoppen van de bakker, allebei in z'n eigen wijk Groot Driene, het leverde mooie teksten op. Mensen die ze (nog eens willen) lezen, kunnen terecht op Roths eigen website.  

Zelf blijft Robert Roth zeker schrijven. Voor z'n werk als predikant is het een vereiste, maar ook wereldse gedichten zullen ongetwijfeld nog wel aan z'n pen ontsnappen. "Schrijven gaat bij mij als vanzelf. Misschien word ik als oud-stadsdichter nog wel eens benaderd om iets nieuws te schrijven", gooit hij er alvast een uitnodiging uit.