Nieuwe stadsdichter van Hengelo wil ook 'mensen die niet op mij lijken' bereiken

Mariska Bosch is in het dagelijks leven leerkracht, therapeut, auteur van zelfhulpboeken en improvisatietheaterdocent. Stiekem was ze ook al wel een dichter. En dat werd de afgelopen jaren alleen maar meer. De reden? "Als vrouw van een bepaalde leeftijd lig ik 's nachts regelmatig wakker. In het begin was het dan veel draaien en piekeren, maar uiteindelijk stond ik op en ging ik schrijven. Dat leverde altijd wel iets op. Ik heb net een dichtbundel uitgebracht, De Nachtschrijver, met daarin veel van die nachtelijke bedenksels."

Aansporing

Zes kandidaten hadden zich aangemeld voor een termijn van twee jaar als stadsdichter van Hengelo. Aanvankelijk stond Bosch daar niet tussen: "Saskia Janki van Hengelo Leest kent mij en spoorde mij aan om mee te doen. Na er een nachtje over nagedacht te hebben, kon ik geen redenen bedenken waarom ik het níet zou doen." 

Ze meldde zich aan en uiteindelijk bleven er na juryberaad twee genomineerden over: Mariska Bosch en Laure Asbroek. Op papier liggen de twee dicht bij elkaar met hun poëtische miniatuurtjes, maar eenmaal achter de katheder was het voor de uit drie vrouwen bestaande keuzecommissie onder leiding van Regine Hilhorst wel duidelijk: de manier waarop Bosch haar gedichten de zaal in slingert, maakt haar volgens de jury tot een echte stadsdichter.

Laure Asbroek werd door de jury geprezen om haar 'frisse, jeugdige blik op de stad' en het feit dat ze 'van kleine dingen iets groots kan maken'. Asbroek is geboren en getogen in Beckum, maar woont alweer jaren samen met haar vriend in Hengelo. Het ontbreekt haar nog aan podiumervaring. Iets wat Bosch wel heeft, als coach en improvisatietheaterdocent.

'Echt goed'

"Laures teksten zijn op papier echt goed en ik had het haar ook zeker gegund. Maar nu ik het speldje heb, heb ik er vooral heel veel zin in. Wat Laure betreft: ik heb haar verteld dat ze over twee jaar echt weer mee moet doen. Ik wil in de tussentijd wel met haar aan haar presentatie werken", aldus de nieuwbakken stadsdichter.

Bosch kan zich wel vinden in de woorden van haar voorganger Robert Roth: "Die zei dat je vanaf het moment dat je meedoet, al met andere ogen door de stad loopt. Op aanraden van m'n pleegdochter deed ik dat ook en ik voelde me ineens zo'n kunstzinnig type. Ik zag de dingen inderdaad anders en had veel meer oog voor details. Ik woon hier al dertig jaar, maar Hengelo werd ineens een andere stad voor me. Ik raakte plotsklaps ontroerd door onze stad."

Dat gevoel van trots kent ze nog maar kort, moet ze bekennen: "Vorig jaar bij het LICHT-festival dacht ik pas: nou ben ik een trotse Hengeloër. Ik denk dat ik nu ook pas stadsdichter kan zijn, want ik hou echt van Hengelo."

'Katalysator voor goede ideeën'

Ze vindt het zelf nogal 'hilarisch dat iemand die moeite heeft om kort van stof te zijn tot stadsdichter verkozen kan worden': "Daar ligt best een uitdaging voor mij, haha."  

Een andere uitdaging is het vinden van een eigen weg. Wat voor soort stadsdichter wil Mariska Bosch zijn? "Daar ga ik de komende dagen eens goed over nadenken. Ik heb al wel gemerkt dat deze titel een katalysator is voor goede ideeën."

'Onveilig'

Ze is blij met de titel, maar wil ook dat Hengelo blij wordt van haar: "Waarmee kan ik Hengelo helpen? Daarbij wil ik me vooral focussen op het samenbrengen van mensen, het verbinden. Ik wil zien of ik die mensen kan bereiken die niet op mij lijken. Mensen waar ik me in eerste instantie misschien onveilig bij voel, omdat ze anders zijn. Met hen wil ik in gesprek."

Je moet als stadsdichter minstens acht gedichten per jaar schrijven, waarvan een aantal in opdracht. Daarnaast kun je volledig je eigen draai geven aan het stadsdichterschap. En dat gaat ze beslist doen: "Ik wil met eerdere stadsdichters praten, ik wil er alles uithalen. Jullie gaan mij veel zien. Ik ga deze twee jaar echt misbruiken, haha."

Gedichten van Mariska horen? Bekijk en beluister dan de opname van het gesprek met haar in Hengeloos Peil.