Lies ter Haar, Burgerforum Losser: van lijstduwer naar jubilerend raadslid: ‘Politiek is meer dan een hobby’

Voor Lies ter Haar-Naafs is verkiezingstijd niet haar favoriete periode. “Ik vind dat het eigenlijk elke dag verkiezingstijd is. Als je het als partij niet goed gedaan hebt, haal je dat de laatste twee maanden echt niet meer in”, aldus de raadsnestor. Ter Haar stond als lijstduwer op de 25e plek van de kandidatenlijst. In het gesprek met Twente FM, dat voor de verkiezingsdag plaatsvond, vertelt ze dat het niet de bedoeling is dat ze in de nieuwe raad plaats gaat nemen. Lachend: “Maar zeg nooit nooit, dat heb ik in de politiek wel geleerd.” 

Van de 25e naar de 3e plek

Ze houdt een slag om de arm: “In principe beschouw ik elke stem op mij als waardering voor Burgerforum, maar als er veel voorkeurstemmen komen, moet je er wel over nadenken, want dat zegt ook iets over het verwachtingspatroon van mensen.” De uitslag liet zien wat dat verwachtingspatroon was: voorkeurstemmers brachten Ter Haar van de 25e naar de 3e plek. Ze besluit om te blijven. “Dat zijn veel stemmen, die kan ik zomaar niet aan de kant schuiven.”

Bestuurlijke onrust

Lies ter Haar werd in 2004 lid van Burgerforum. “Rond die tijd was er, na de Laga, sprake van een bestuurlijke en financiële onrust. Ik was altijd al geïnteresseerd in de Losserse politiek, had al wat rondgekeken. Ik sloot me aan bij een groepje, dat was Burgerforum. Ik ben er niet meer weggegaan. Ik werd fractiesecretaris en kwam in 2006 op de kandidatenlijst.”

Ze werd fractievoorzitter in 2010, en bleef dat 12 jaar. Als lijsttrekker en fractievoorzitter was ze jarenlang hét gezicht van Burgerforum. “Raadswerk kost heel veel tijd, zeker zoals we als raadsfractie van Burgerforum aanpakken. We doen achter de schermen ook veel, bijvoorbeeld urgentiebrieven schrijven en inwoners de weg wijzen naar instanties. Je staat 24 uur per etmaal aan. Zondag of avond maakt niet uit.”

De geboren en getogen Losserse vindt dat overigens de charme van de lokale politiek. “Als ik zegt dat ik even boodschappen ga halen, zegt mijn man ‘laat dat even maar weg’. Je komt altijd wel iemand tegen die iets heeft. Dat mensen je weten te vinden met hun vragen, dat vind ik wel heel fijn.” Vergaderen is wat haar betreft een noodzakelijk kwaad. “Dat hoort erbij en moet je ook goed doen.”

Geen vakjargon

Politiek is voor Ter Haar meer dan een hobby. Politiek alleen ‘leuk vinden’ is te magertjes, vindt ze. “Je moet gedreven zijn, je moet iets willen bereiken voor de inwoners. Het is vaak taaie stof waarin je je moet verdiepen, wil je je mening ook goed onderbouwen. En dat willen we, we willen weten wat we beslissen. Dan is het best veel werk.” Het gezin moet er ook achterstaan, benadrukt ze. “Anders kun je dit werk echt niet doen. Mijn man Gerrit is mijn stille kracht op de achtergrond. Hij was ook mijn grootste criticaster, evenals mijn zoon. Je gaat zonder dat je beseft, vakjargon gebruiken. ‘Blijf in gewone taal praten’, zeiden zij dan.”

Tegen windturbines aan de grens

Ze is gedreven, te gedreven soms, zegt ze zelf. Haar inzet tegen windturbines net over de grens laat ook zien waar gedrevenheid toe leidt. Ter Haar zette er een grote groep medestanders mee in beweging. “Of het zin heeft? Ik vind van wel. Je probeert de gaatjes te vinden in het proces. Is de procedure goed verlopen? Kunnen we iets vertragen? En als je vertraagt kan een projectontwikkelaar denken dat duurt me te lang, ik zoek een ander project.” Persoonlijk gaat ze er helemaal voor. Ze leest alle stukken, ook de Duitse. “Heel ingewikkelde stof, met procedures, met artikelnummers, dat maakt het soms wel lastig.” Ze maakt zich boos op de houding van Nederland. “Die is heel laks. Deze turbines komen 500 meter van de grens.” Haar overtuiging: dit is de verkeerde weg. 

Wazige boards

In haar inmiddels vijfde raadsperiode krijgt het feit dat de gemeenteraad steeds minder eigen beslissingen kan nemen, volop de aandacht. “Dat is een enorme frustratie. Of dat nou regionale samenwerkingsverbanden zijn, of van die wazige boards, die overkoepelende beslissingen nemen. Daar zitten mensen bij, die niet democratisch gekozen zijn; zij regelen regionaal wat je als lokale gemeenteraad op je bordje krijgt en dan mag je alleen ja of nee zeggen. Dan kun je als raad alleen nog maar achteraf sturen. Een hele slechte ontwikkeling. De lokale democratie staat echt onder druk. Natuurlijk zijn er ook regionale verbanden die wel waardevol zijn, zoals de Veiligheidsregio.”

Eigen huisvestingsverordening

Belangrijk vindt ze dat de eigen gemeentelijke huisvestingsverordening nu gemaakt wordt. Via woningcorporatie Domijn kan een woning gehuurd worden middels een regionale website, waarop inwoners uit meerdere gemeenten in kunnen schrijven. Dat betekent dat inwoners van de gemeente Losser buiten de boot vallen als er woningen in kernen van Losser vrijkomen. “We willen dat onze eigen inwoners meer voorrang krijgen. Dit is echt iets waar ik al 17 jaar mee bezig ben. We hebben inmiddels wel bereikt dat inwoners tot 23 jaar en ouder dan 65 jaar voorrang hebben op bepaalde woningen. Door onze druk er is langzamerhand wel verbetering gekomen. Daarnaast moeten de sociale huurwoningen verdeeld worden over alle kernen.” De eigen huisvestingsverordening van Losser komt er nu. “Eindelijk. Maar hij ligt nog niet op tafel…”

Voor Losser

Haar agenda had ze al leeggemaakt, ze liet haar gedachten al gaan over een afscheidsspeech. De agenda loopt nu al weer vol en die speech moet nog maar even wachten. Evenals de gedichten voor haar tweede bundel, die sinds haar eerste raadsjaren wacht om samengesteld te worden. Lies ter Haar-Naafs zet haar raadswerk gewoon voort. “Ik wil het beste voor Losser. Ik ga daarvoor tot aan het gaatje, en als het nodig is nog verder.” Lachend: “Ik laat niet los.”