Roselien Slagers neemt afscheid van het raadswerk: ‘Een inloopcafé in Enter voor senioren, dat zou mooi zijn’

Roselien Bekhuis groeide op aan de Wierdenseweg. Haar ouderlijkhuis was café De Pijp. Opgroeien in een café is bijzonder, en heel gezellig, vertelt ze. Vader en moeder allebei thuis, pa achter de tap, moeder in de keuken, opoe en opa erbij in: een heel traditioneel Twents gezin. 

Karbonades en bestek

Haar broer en zij hielpen mee als er een feestje was. Lachend: “We waren totaal ongeoefende horecamensen, mijn broer en ik.” Toentertijd kregen de gasten bij een feest een malse karbonade op het bord. “Daarna gingen we de tafels langs. Mijn broer met een emmer voor de karbonadebotten, en ik met een grote schort van mijn moeder voor, waarin ik het bestek liet zakken. Dat kon toen allemaal.” Het café is afgebroken, en de lagere school waar ze naar toeging, de Mariaschool, wordt binnenkort gesloopt. Ze werkte op kantoor bij de ABN, daarna bij Nijhof Wassink en daarna in de zorgsector, onder andere bij het Riagg en Carintreggeland en Vluchtelingenwerk. Ze trouwde met Enternaar Bennie Slagers. 

De beste coach

Haar politieke interesse begon bij Nijhof Wassink. “Herman Nijhoff was een ontzettende CDA-fan. In verkiezingstijd werden CDA-posters op ons bureau geplakt. Bij ons thuis was het ook CDA. Maar een college bij Nijhof Wassink, Joop de Waard, een Rotterdammer, was een uitgesproken PvdA-man. Ik voelde me erg aangesproken door wat Joop vertelde. Door hem kwam bij mij de liefde voor de PvdA.” Ze stapte zo’n 20 jaar geleden naar een ledenvergadering. “Ze vroegen of ik kon notuleren, dat kon ik wel. Voor de volgende vergadering stond ik ineens op papier als bestuurslid/secretaris. Dat heb ik toen maar zo gelaten.” Op de kandidatenlijst stond ze 4 jaar later, en werd in 2010 de Wierdense gemeenteraad gekozen. “Bert Klaas was mijn coach, absoluut de beste coach die je kunt krijgen. Bert is tot op de dag van vandaag nog betrokken bij Progressief Wierden.”

Progressief Wierden heette toen nog Platform Progressief Wierden (PPW), een samengaan van PvdA, GroenLinks en D66. “Onze leden zitten ook bij de SP en Volt. Bij alle partijen die maar een beetje progressief, links van het midden, zijn.” PPW zat toentertijd in de coalitie.  Als raadslid waren haar thema’s met name zorg en minimabeleid, waaronder schuldhulpverlening. Met in 2015 de hausse aan zorgtaken die vanuit het land naar de gemeenten overgeheveld werden. Gemeenten werden verantwoordelijk voor jeugdzorg, werk en inkomen en zorg aan langdurig zieken en ouderen. Op de raadsleden kwam op dat gebied ineens veel af. “Maar ik was niet helemaal de moeder Teresa van de raad; ik maakte me ook druk voor gemeentelijke bestemmingsplannen en daarnaast had het dorp Enter mijn aandacht.” 

Wethouder

Twee jaar later kwam er nog een grote verandering voor Slagers-Bekhuis. Wethouder Theo de Putter moest door ziekte het wethouderschap opgeven en Roselien Slagers werd wethouder in zijn plaats. Ze was 16 maanden, tot aan de nieuwe verkiezingen in 2018, wethouder. Die verkiezingen brachten oppositiepartij Nieuw Enter Wierden een grote winst en de partij, die nu de coalitiehandelingen voerde, claimde twee wethouders. “Ik was net begonnen als wethouder, en kreeg met zoveel zaken te maken: asbest, kunst en cultuur, Soweco. Ik was graag nog 4 jaar doorgegaan. Ik vond het heel jammer dat het toen stopte.” 

Kulmotieven

Progressief Wierden kwam in de oppositie. Slagers-Bekhuis werd fractievoorzitter. Coalitie samen met CDA en VVD beviel haar het beter dan de oppositie. “De coalitietijd was een mooie tijd. Natuurlijk is het niet alleen het recht van de meerderheid, de minderheid moet ook de kans krijgen”, geeft ze aan. 
“Als oppositie, de volledige oppositie, hebben we ons met hand en tand verzet tegen het hele scholenplan in Enter. De locatiekeuze was bullshit, het college kwam met kulmotieven waarop de bouw op sommige locaties niet kon. We lieten een nieuwe schets maken, we lieten de kosten berekenen, dat scheelde zo een paar miljoen. Het voorstel werd zo van tafel geveegd.” Ze merkt op dat er vanuit het college soms nauwelijks werd gereageerd op moties en amendementen van de oppositie. “Wel door wethouder Kortenhoeven. Ook al was ik het lang altijd niet met hem eens, hij reageerde wel, was betrokken.” 

Wat de meeste indruk op haar maakte is het verhaal van Soweco. “Soweco vierde in 2019 haar 50-jarig jubileum, dat werd met allerlei feestelijkheden gevierd. Tegelijkertijd werd Soweco aan de achterkant gewoon opgedoekt. Het was een klap voor de medewerkers, ze waren er bij elke raadsvergadering en bij elke infobijeenkomst bij. Vreselijk vond ik dat, ik voelde me zo’n Judas”, zegt ze daarover. “Ik heb gevochten voor wat ik waard was, maar er waren gemeenten bij betrokken die persé los wilden van Soweco. Het heeft me heel zeer gedaan.” 

Een opgeplust minimabeleid

Waar ze zeker met tevredenheid op terugkijkt is het minimabeleid. “Het minimabeleid is, dankzij Progressief Wierden, behoorlijk mooi opgeplust, ook het kindpakket.” In de periode dat ze wethouder was hield ze infobijeenkomsten voor mensen die tot deze doelgroep behoorden. “Dan hoor je dingen waarvan je denkt dat die in onze gemeente niet voorkomen. Maar ze komen wel voor. Bijvoorbeeld mensen die hun medicatie niet ophalen, omdat ze het geld daarvoor niet hebben.”

Senioren met spandoeken

Drie weken na haar wethouderschap ging ze aan het werk bij stichting De Welle. Voor De Welle ging ze elke week langs bij Het Oosterhuis, om te kijken hoe het ging. “Dat was een dagopvang/ontmoetingsruimte waar bewoners een kop koffie konden drinken. Er werden ook allerlei activiteiten gehouden.” Die ontmoetingsruimte zou gesloten worden. “Reggewoon kon de huur niet meer betalen, en de gemeente wilde die niet betalen, een geldkwestie. Als raadslid had ik er belang bij dat deze ruimte openbleef: ontmoeting is, nog steeds, het toverwoord.” Als medewerker van De Welle (“Twee petten…) maakte ze de bewoners attent op hun democratische mogelijkheden. “De oudjes stonden op de dag dat de sluiting besproken werd op de stoep van het gemeentehuis, met spandoeken.” De koffieruimte voor bewoners is gebleven, zij het in een kleinere zaal. 

Café voor senioren, honk voor de jeugd

Het belang van elkaar ontmoeten is groot, benadrukt ze. “Er is veel eenzaamheid, ook in onze gemeente. In Wierden is nu een inloopcafé. Dat zou in Enter ook mooi zijn, een caféhouder die eens in de week het café van tien tot half een openstelt voor senioren, voor een kop koffie en een praatje. Misschien ga ik er zelf wel mee aan de slag.”
Niet alleen ontmoetingsplekken voor senioren, er moeten ook clubhuizen komen voor de jeugd, zowel in Wierden als in Enter. “Een echt eigen honk, waar ze hun eigen spullen kunnen zetten en hangen. Dat dat er nog steeds niet is, is echt een gemis.” 

Wat Slagers-Bekhuis graag terug zou willen draaien is de deelname van woningcorporatie Reggewoon aan de regionale website waar woningzoekenden zich kunnen inschrijven. “Reggewoon is een prima maatschappij. Maar in Twents verband hebben ze één website gemaakt voor huurders uit meerdere gemeenten. Een cruciale fout. Tegenover AH in Enter staat een ouderencomplex waarvan een woning vrijkwam; zo’n 300 mensen reageerden en iemand van buiten Enter kreeg de woning. Dat moet anders.” 

Bijna een derde zetel

Na zestien jaar in de raad doet Slagers-Bekhuis een stap terug. Het fractievoorzitterschap droeg ze in januari 2024 over aan Colin Kok. “Waarom ik stop? Het is tijd voor de jongeren binnen onze partij. We hadden overigens bijna een derde zetel gehad: we kwamen iets van 24 stemmen tekort voor een restzetel.”
Haar werk voor Vluchtelingwerk stopte vorig jaar. “Het waren drukke jaren, soms te druk. Ik was bijna geen avond thuis. En nu is het compleet de andere kant op, én met pensioen én niet meer in de raad.” Het raadswerk had ze niet willen missen. “Absoluut niet, het heeft me nooit verveeld. Ik heb het met veel plezier en inzet gedaan. En ik heb geleerd en gezien hoe soms dingen gaan.”

Het is niet de bedoeling dat ze de komende jaren thuis zit. Ze is vrijwilliger bij de stichting Kans voor een Kind, al jaren. Ze zette samen met andere dames uit Enter de duofiets op touw, was eerst aanspreekpunt, maar gaat nu ook fietsen. En af en toe zit ze op zaterdagmiddag bij Oudheidkamer Buisjan. Maar daarmee krijgt ze haar dagen niet vol. Ze is gevraagd door bepaalde instanties, maar heeft haar keuze daarin nog niet gemaakt.  

Fietsen en wandelen met senioren

Wat ze wel wil doen is wandelen of fietsen met senioren uit Enter die zelfstandig wonen. “Voor bewoners van Het Reggedal loopt dat, door inzet van vrijwilligers, al gesmeerd. Maar er zijn ook mensen die geen indicatie hebt, niet naar de dagopvang gaan, en die hebben het ook zo nodig. Al fietsen ze alleen maar door de straat waar ze vroeger woonden”, zegt ze. “Mensen die willen wandelen of fietsen, en daardoor ook een beetje aanspraak hebben, kunnen ze zich bij mij melden.” En dat kan via e-mail: [email protected]