Deze Enschedese Boys zoeken oud-leden voor reünie: ‘Die verbondenheid leeft nog steeds’

Het idee voor de reünie ontstaat spontaan, via Facebook. Chris de Vries ziet een oude clubfoto voorbijkomen, een beeld dat een golf van nostalgie bij hem oproept. In de reacties laat hij vallen dat het hem leuk lijkt een reünie te organiseren. “Robert reageerde meteen, maar er kwamen ook heel veel likes van anderen”, vertelt De Vries. “Toen wisten we: hier is meer animo voor.”

Herinneringen ophalen

Samen besluiten De Niet en De Vries de organisatie op zich te nemen. Tijdens het reüniefeest, dat wordt gehouden op vrijdagavond 10 april, willen ze opnieuw ontmoeten, verbinden en herinneringen ophalen. “Gezien de enthousiaste reacties leeft de verbondenheid met de club nog steeds”, meent De Vries. De Niet herkent dat gevoel. “Zelfs met mensen die je vijftien jaar niet hebt gezien, is die klik er meteen weer. Samen terugkijken op die goede tijd, dat lijkt me mooi.”

De reünie is nadrukkelijk niet alleen bedoeld voor oud-spelers. “Misschien zijn er ook mensen die vroeger alleen langs de lijn stonden”, zegt De Vries. “Ook zij zijn meer dan welkom.” Over de opkomst zijn de twee voorzichtig optimistisch. “Als er tweehonderd mensen komen, ben ik al blij”, zegt De Vries. De Niet lacht: “Ik ga toch voor zo’n 350 man.”

Op zoek naar ‘de groenen’

De potentiële feestgangers moeten ze eerst nog zien te bereiken. Dat blijkt nog niet zo’n eenvoudige klus. De Enschedese Boys was jarenlang een grote vereniging, met meer dan duizend leden. “Over al die jaren gaat het om enorm veel mensen”, licht De Niet toe. “We weten niet of er nog ledenbestanden bestaan. En als die al er zijn, dan in ieder geval niet tot onze beschikking.” Daarom doen de twee nu een brede oproep: iedereen die zich ooit onderdeel voelde van ‘de groenen’ wordt gevraagd zich te melden.

Opgegroeid met de club

Voor Chris de Vries is de clubliefde er letterlijk met de paplepel ingegoten. Zijn vader, Willie de Vries, was zestig jaar lid van de Enschedese Boys. “Zijn bloed was niet rood, maar groen”, zegt de Vries over zijn vader. “Hij zei altijd: ‘Als ik weet dat ik doodga, stap ik over naar Sportclub Enschede, want ik heb liever dat een lid van hen overlijdt dan van De Boys’. Zo fanatiek was hij.”

Dat fanatisme was ook zichtbaar langs de lijn, waar zijn vader als grensrechter niet altijd even onpartijdig was. Ook De Vries’ moeder was nauw betrokken bij de voetbalclub: ze draaide bardiensten in de kantine en werkte mee aan Boysstem, het clubblaadje. In 1972 wordt De Vries zelf lid. Drie jaar later al maakt een ernstig ongeluk een einde aan zijn actieve voetbalcarrière. Toch blijft hij de club trouw, onder meer als hoofdleider van de A-jeugd. Hij blijft – afgezien van een pauze van zo’n tien jaar – lid van de club tot het einde van haar bestaan.

Ook Robert de Niet brengt een groot deel van zijn leven door bij De Boys. Als tienjarig jongetje komt hij in 1970 bij de club. Tot 2005 keept hij in verschillende elftallen en is daarnaast actief in het jeugdbestuur, als hoofdleider van de C-groep. Het mooiste team waarin hij speelde, was niet het hoogste elftal. “Dat was juist het team waarin het vooral om gezelligheid ging”, zegt De Niet. “En om de derde helft. Dat vond ik altijd belangrijk. Die wonnen we ook altijd”, grapt hij. De Vries vult lachend aan: “Daarom werden we ook wel ‘De Soepboys’ genoemd. We konden veel bier drinken.”

Aan anekdotes geen gebrek bij de mannen. De Vries herinnert zich het beruchte ‘Boys-kwartiertje’. “We konden bijna de hele wedstrijd achterstaan en dan in het laatste kwartier alsnog toeslaan.” De Niet vertelt lachend over een grap in de kleedkamer. “Ik heb ooit slaolie in een shampoofles gedaan en die uitgeleend aan een teamgenoot die altijd zijn shampoo vergat.”

Een laatste hoofdstuk

Om zulke momenten te herbeleven staat de reünie op de planning, maar dat is niet het enige. “Volgend jaar willen we nog één laatste knalfeest geven”, zegt De Niet. “Tien jaar na de sluiting van de club. Daarna is het mooi geweest. Dan kunnen we dit hoofdstuk echt afsluiten.”

Hoewel de laatste jaren van de club niet zonder problemen waren, overheersen de goede herinneringen. “Uiteindelijk onthoud je vooral het positieve, de slechte dingen vergeet je”, meent De Niet. De Vries knikt. “Ik kijk er met heel veel plezier op terug. En ik hoop dat veel anderen dat ook zo voelen – en dat ze straks naar de reünie komen.”