Mantelzorgveteraan Jolanda Groothuis komt op voor Hengelose lotgenoten: ‘Zorgen voor je naaste doe je vanuit je hart’

Een naaste wordt ziek of raakt op leeftijd en heeft hulp nodig. Jolanda Groothuis maakt het mee: “Als mantelzorger overkomt dit je en dan neem je de zorg op je vanuit je hart, maar daarnaast heb je ook je werk en je eigen sociale leven."

Ze is niet getrouwd en heeft geen kinderen. "Dat maakt dat veel mensen denken: 'Oh, die kan dat er wel even bij doen'. Alsof het zo makkelijk is. Je hebt veel ballen die je tegelijk in de lucht moeten houden en dat doe je met liefde, maar op den duur kan dit eenzaam voelen of te zwaar worden.” Heel herkenbaar voor veel mantelzorgers, weet ze: “Ze komen in een situatie terecht waar ze niet op gerekend hadden, maar ook geen ‘nee’ tegen kunnen zeggen. Want ja, je laat je dierbare ook niet aan zijn of haar lot over.” 

Volop ervaring

Groothuis baseert haar inzet op haar eigen ervaringen. Ze ondersteunt haar vader jarenlang tijdens zijn ziekbed. “Hij kreeg op vrij jonge leeftijd een hersenstaminfarct.” Ook haar jongere broer heeft zorg nodig vanwege zijn alcoholverslaving. Uit liefde neemt ze hem in huis en gaat ze minder werken. Zo kan ze de zorg voor beiden combineren. Dat voelt soms eenzaam: “Alles wat ik deed, deed ik voor hen. Ik wilde dat ze het goed hadden, maar merkte dat ik hierdoor minder tijd voor mezelf had en miste ook contact met lotgenoten om te kunnen ventileren.”

Grote verantwoordelijkheid

Hoewel haar vader thuiszorg krijgt, is die ondersteuning beperkt. Wanneer de thuiszorg vertrekt, ligt de zorg bij de dochter: “Na mijn werk ging ik dan direct door naar mijn vader en was het altijd maar de vraag hoe het met hem ging. Dat was namelijk vele uren nadat de thuiszorg was geweest. Ik had daar veel moeite mee en voelde mij erg verantwoordelijk voor de zorg.”

De combinatie van werk en mantelzorg vraagt veel van haar. Ook krijgt ze te maken met onbegrip uit haar omgeving. “Mensen vragen dan waarom het zorgen voor een naaste zwaar kan zijn. Maar ik deed niet af en toe iets, maar moest er altijd zijn op vaste momenten. Je kiest hier niet voor, het overkomt je en je gaat al snel over je eigen grenzen heen. Begrijp me niet verkeerd: ik doe het met alle liefde en vind het dan ook prettig om met lotgenoten te praten, die aan één woord genoeg hebben en begrijpen wat je doormaakt.”

'Onvoldoende ondersteuning'

Volgens Groothuis is de ondersteuning voor werkende mantelzorgers in Hengelo onvoldoende. Ze klopte in het verleden aan bij Wijkracht Hengelo, maar vond en vindt het aanbod niet passend: “Zo is er een mantelzorgcafé, waar je met lotgenoten kunt praten, maar dat is alleen doordeweeks in de ochtenden en dan ben ik aan het werk. Ze zeggen dan dat je vrij moet vragen voor een paar uurtjes, maar dat kan natuurlijk niet zomaar.”

Ontmoetingsplek

Ze mist een ontmoetingsplek, waar mantelzorgers ervaringen kunnen uitwisselen. Tegelijk is er ook lof voor Wijkracht: “Toen mijn vader in 2022 overleed, heb ik dit doorgegeven aan Wijkracht. Ik kwam in aanmerking voor een cadeaubon als blijk van waardering voor alles wat ik gedaan had. Ondanks dat mijn vader was overleden en ik dus geen mantelzorger meer was, kreeg ik alsnog de bon. Dat vond ik een mooi gebaar.”

Sinds het overlijden enkele jaren geleden is Groothuis zelf geen mantelzorger meer. Via haar vrijwilligerswerk bij Stichting Mantelzorgelijk blijft zij zich echter inzetten voor anderen. Ze deelt haar ervaringen in blogs en neemt deel aan het maatjesproject, waarbij mantelzorgveteranen worden gekoppeld aan overbelaste mantelzorgers. Zij bieden een luisterend oor en verwijzen door naar passende ondersteuning.

“Als mantelzorgveteraan kan ik mijn kennis en ervaringen delen met anderen. Tijdens dit project verwijs ik mensen ook door naar Wijkracht Hengelo voor ondersteuning.” 

Volgens Groothuis wordt er steeds meer gevraagd van mantelzorgers en is goede ondersteuning onmisbaar: “De politiek wil dat we steeds meer naar elkaar omkijken en dat moedig ik ook aan, want dat is ook menselijk, maar het mag niet ten koste gaan van het welzijn van de mantelzorgers. Omkijken naar een ander is ook wat anders dan zorgen voor een ander. Als mantelzorgers omvallen, moet er voor twee mensen worden gezorgd in plaats van één.”