Het fitnessprogramma Krachtig Oud Worden, dat ouderen moet helpen langer zelfstandig te blijven, zodat de aanvraag voor huishoudelijke hulp nog even uitgesteld kan worden, wordt voortgezet, als het aan de gemeente Hengelo ligt. Dat werd eerder deze maand tijdens een politieke markt bekend gemaakt door wethouder Luttikholt. Voor Harm Brummers schoonouders komt dat nieuws hard aan; zij krijgen namelijk juist het advies géén fysieke inspanningen te leveren vanwege ernstige medische risico’s.
Het programma zorgt al langer voor ophef in Hengelo. Naar aanleiding van eerdere berichtgeving van 1Twente en de politieke discussies over Krachtig Oud Worden besluit Brummer nu zijn ervaringen met de situatie van zijn schoonouders te delen.
Mustafa Mujdeci (86) en Joke ter Bekke (83) wonen al veertig jaar met veel plezier in een huurwoning met drie verdiepingen in de Hengelose wijk Wilderinkshoek. Tot voor kort waren ze gezond en volledig zelfredzaam. “Tijdens de coronaperiode kregen mijn ouders voor het eerst huishoudelijke hulp. Ze hebben toen allebei corona gehad en sindsdien kunnen ze minder dan voorheen.” Deze hulp is is door de gemeente later weer stopgezet.
Brummer stoort zich aan het idee achter Krachtig Oud Worden. “Als je de leeftijd van mijn schoonouders hebt bereikt en altijd zonder hulp hebt geleefd, dán ben je in mijn ogen fit oud geworden. Nu ze eindelijk hulp vragen, lopen ze tegen enorme weerstand aan.” Hij begrijpt dat er tekorten zijn in de zorg en dat medewerkers hun best doen, maar vindt de strijd die hij moet leveren om zijn schoonouders te ondersteunen onbegrijpelijk. “De zorg in Hengelo is zorgwekkend”, verzucht hij.
De familie helpt waar mogelijk, maar heeft zelf ook verplichtingen. Brummer: “We doen ons best en proberen zoveel mogelijk langs te gaan wanneer we dat kunnen.” Hij probeert samen met de familie een kleinere, gelijkvloerse woning voor zijn schoonouders te regelen, maar dat blijkt ook een enorme uitdaging.
“Mijn schoonmoeder is slecht ter been en kan nauwelijks lopen, laat staan de trap op. We zouden graag een scootmobiel en een traplift voor haar regelen, maar dat is tot nu toe niet gelukt. We kregen wel te horen dat ze een alarmknop konden krijgen, zodat er hulp komt als ze vallen. Maar dan moeten ze dus éérst vallen. Dat vind ik echt onbegrijpelijk.”
Samen met zijn schoonouders ging Brummer naar een sessie van Krachtig Oud Worden bij de fysiotherapeut. Hij keek vol verbazing naar de oefeningen. “Ik heb de fysiotherapeut verteld dat ze van de artsen geen zware inspanning mogen leveren. Mijn schoonvader wordt ernstig beperkt door een groot aneurysma van de buikslagader, vastgesteld door een vaatchirurg. Dit is een levensbedreigende aandoening waarbij elke zware inspanning een groot risico vormt. Ik had niet de indruk dat hun medische achtergrond bekend was.”
Toen Brummer vroeg of hij de oefeningen mocht filmen, werd zijn verzoek geweigerd. Hij begrijpt dat de fysiotherapeut haar werk moet doen, maar maakte zich grote zorgen.
Beide tachtigers zijn lichamelijk kwetsbaar en zijn schoonvader is bovendien volledig mantelzorger voor zijn vrouw. Met de aanvraag voor huishoudelijke hulp hoopt Brummer hen te ontlasten. “Er is iemand vanuit de Wmo langsgekomen. Die heeft even kort op de bank gezeten en later kregen we te horen dat er één keer per week iemand komt voor één uur en dertien minuten huishoudelijke hulp. Dat is veel te weinig gezien hun situatie.”
Brummer hoopt dat er snel verbetering komt. “We willen heus meewerken waar mogelijk, maar het huidige systeem schrikt af. Het creëert frustratie en brengt soms zelfs medische risico’s met zich mee. Mijn ervaring bevestigt precies wat gemeenteraadsleden eerder al zeiden: soms lijkt het pilotprogramma eerder een manier om noodzakelijke hulp uit te stellen dan een passende oplossing.”