Een ultramarathon lopen terwijl je een onderbeen mist: deze UT'ers werken aan een oplossing (en gaan daar heel ver in)

Samen met een aantal studenten is Van Roon de afgelopen maanden aan de slag gegaan met de ontwikkeling van de band die om zijn kuit wordt bevestigd. Onder die studenten is ook Just Baselmans, die Robotica studeert. 

Hij is verantwoordelijk voor de dataverwerking en de productie van de elektroden die tijdens de race worden gebruikt. “Ons doel met deze opdracht is om Steven goed en wel aan de start te krijgen, zodat we na de race een duidelijk beeld hebben van welke waarden er zijn gemeten en welke we willen bereiken”, aldus de student.

Missie 2030

De opdracht voor Van Roon is glashelder binnen het project dat hij uitvoert: rond 2030 moet de technologie aanzienlijk verder ontwikkeld zijn. Daarbij maakt hij gebruik van een laboratorium binnen de faculteit Robotica aan de Universiteit Twente. “We werken hier aan de ontwikkeling van de banden en aan de analyse van data. Gelukkig voor ons werken we ook nog ‘in het veld’, zoals wij dat noemen. Eigenlijk betekent dat gewoon een rondje over de campus.”

Dat de ontwikkeling van een bionisch been in 2030 verder gevorderd moet zijn, is onderdeel van het bedrijf waarvan Van Roon oprichter is: Mission I.A.M. “Met het bedrijf werken we aan ambitieuze doelen, soms bijna krankzinnig, simpelweg om onszelf uit te dagen en de wereld een stukje beter te maken.” Dat hij daarvoor zijn eigen lichaam inzet, vindt hij geen vreemd idee. “Daar ben ik me van bewust, maar het geeft ook een enorme kick.” Een bionisch been, dat ze willen ontwikkelen, is iets waar in de toekomst mensen gebruik van kunnen maken wanneer zij een gedeelte van hun been verloren zijn. De ultramarathon wordt gelopen omdat ze willen kijken of die mensen hetzelfde kunnen doen.

Ontwikkeling bionisch been

De ontwikkeling van een bionisch been is nog een verre toekomstvisie, maar de benodigde data wordt op dit moment in Jordanië verzameld door Van Roon zelf. Bij het maken van de band voor om zijn kuit ontstond er wat hilariteit. “Eén van de meest bizarre appjes die ik ooit heb gekregen, was tijdens dit project. Eén van de studenten berichtte mij: ‘Als je de band zoekt, er staat een 3D-print van jouw kuit in het lab, daar zit hij omheen.’ Dat vond ik geniaal”, vertelt Van Roon. Op de band zitten sensoren die precies weergeven wat de voet op dat moment doet.

De band meet niet alleen de bewegingen van de voet, maar ook de afwijkingen in de bewegingen die Van Roon maakt. “In Jordanië kun je half op een rots staan, en dan probeert je lichaam dat te corrigeren. Dat is iets wat een bionisch been op dit moment nog niet kan. Juist naar dát soort data zijn we benieuwd, en naar de manier waarop we die kunnen vertalen”, meldt de begeleider van het project Van Roon.

De sensoren moeten bovendien bestand zijn tegen alle omstandigheden, iets waar student Just zich mee bezighoudt. “Ik wil wel dat de band het overleeft én dat Steven de finish haalt”, zegt hij met een glimlach.

Training

Het ophalen van data is op zichzelf al een bijzondere opdracht, maar de 120 kilometer door de Wadi Rum-woestijn in Jordanië moet Van Roon ook nog eens zien te volbrengen. “Ik doe samen met mijn broer mee, dus gelukkig ben ik daar niet alleen,” laat hij weten. “We hebben in Enschede de zanderige omstandigheden van de woestijn getest door te gaan hardlopen op het volleybalveld op de campus.”

De Marathon des Sables in Jordanië is al een ultramarathon van 120 kilometer, maar het uiteindelijke doel van Van Roon ligt in Marokko. “Er is daar nog een krankzinnige ultramarathon van 250 kilometer, maar mijn trainster raadt het me nu al af”, grapt hij.