Zestig jaar passie voor kunst: Wies Hendriks houdt galerie De Pook in Hengelo springlevend

“Als ik erop terugkijk, denk ik: wat is dat toch snel gegaan. Maar zestig jaar is echt wel een hele tijd hoor”, zegt Wies Hendriks, oprichter van de op een na oudste galerie van Nederland. Zij begon destijds in Hengelo: “Het kwam eigenlijk doordat ik dit huis zag en toen dacht ik: Dit is het! Beneden een galerie en boven wonen. Zodoende is de galerie in 1965 ontstaan.” 

Muzikale wortels

Dat de beeldende kunst haar pad zou kruisen, lag niet meteen voor de hand. “Muziek speelde altijd een grote rol in onze familie, iedereen was muzikaal”, vertelt ze. “We waren met negen kinderen thuis en ieder van ons bespeelde wel een instrument. Mijn moeder speelde prachtig piano en mijn vader was dirigent.” Eén van haar zusjes werd beroepsdanseres, maar overleed tragisch op 21-jarige leeftijd bij een auto-ongeluk. “Dat was heel dramatisch.” 

Opera Forum

Zelf zong Wies vijf jaar bij Opera Forum, totdat ze in verwachting raakte. “Even later vroegen ze mij gelukkig terug. Beeldende kunst was nooit een thema in ons gezin. Totdat ik mijn man ontmoette. Hij was kunstschilder en beeldhouwer en via hem ben ik in de wereld van de beeldende kunst terechtgekomen.”

De doorbraak van Galerie De Pook volgde met de eerste expositie, van kunstenaar Aad Veldhoen. Het liep storm. “Bezoekers stonden in de rij en zelfs de gemeente kwam controleren of de kunst niet aanstootgevend was. Sinds toen werd galerie De Pook echt bekend”, vertelt Wies. 

Anti-climax

Die eerste expositie is haar altijd bijgebleven. Het was een drukke en memorabele opening, maar niet alle herinneringen zijn even leuk. “Er was ook een kunstenaar die bij mij zou exposeren. Ik had al het werk al uitgezocht en de opening vond plaats, maar hij was er niet. Toen is hij kort voor de expositie uit het leven gestapt”, herinnert Wies zich.

Hendriks heeft de galerie niet altijd in haar eentje gerund. “Ik runde de galerie altijd met mijn man. Wim zorgde voor het drukwerk, daar had ik dan weer niet zoveel kijk op. En hij maakte prachtige beelden”, vertelt ze. Inmiddels werkt ze samen met haar zoon Godfried. 

Zoon Godfried

“Nu run ik de galerie samen met mijn zoon, Godfried, dat is erg mooi om te doen. Ik zeg weleens: Godfried zit bij mij in, maar eigenlijk zit ik bij Godfried in, want die doet nu veel meer. Maar goed, ik ben 87, dus dan mag dat ook wel een keer”, sluit Wies lachend af.