Laura Nijenbrink heeft vandaag haar eerste dichtbundel uitgebracht. En da's bijzonder, want de Hengelose leeft met een beperking: ze heeft epilepsie en autisme. Het boek met de titel 'Soms is het heel dichtbij' weerspiegelt zowel de vrolijke als moeilijke tijden uit haar leven: “Door mijn beperking voelt deze dichtbundel als een droom die uitkomt.”
Van jongs af aan is Nijenbrink al bezig met haar gevoelens op papier zetten. “Toen ik 5 maanden oud was, werd bij mij de diagnose autisme en epilepsie gesteld. Die beperkingen maken het soms wat lastig voor mij om alledaagse activiteiten uit te voeren.”
Toen de nu veertigjarige Nijenbrink rond haar elfde voor het eerst werd opgenomen in de kliniek voor epilepsie patiënten begon zij met dichten. “Mijn eerste gedicht heet daarom ‘Epilepsie’. Ik kon mijn emoties makkelijker uitspreken op papier, thuis spraken wij niet zo vaak over gevoelens.”
Dichten werd haar uitlaatklep: “Soms kan ik wel drie gedichten op een dag schrijven, maar er kan ook een hele tijd overheen gaan voordat ik een nieuw gedicht schrijf. Ik vind het wel eens lastig als ik niet op de woorden kom. Dan zit het er wel in, maar komt het er gewoon niet uit. Op andere momenten kan ik juist wel blijven schrijven.”
Laura Nijenbrink heeft in haar jeugd veel last gehad van de epilepsieaanvallen. Hierdoor bleef ze wat achter op school, maar opgeven staat niet in haar woordenboek: “Mijn opa zei altijd: ‘al doe je er drie keer over, als je het uiteindelijk haalt, was het de moeite waard.’ En dat heeft mij zeker geholpen in moeilijke tijden.”
Lees verder onder de afbeelding.
Een deel van de gedichten is geïnspireerd op haar eigen leven, een ander deel op andere zaken die spelen in de wereld. “De gedichten hebben diverse thema's: van verliefdheid tot fantasie en gebeurtenissen uit het echte leven. Ik hoop dat de verhalen bij mensen aankomen.”
Vier jaar geleden kreeg ze te maken met een groot persoonlijk drama. Toen overleed een goede bekende als gevolg van een epilepsieaanval in zijn slaap. "Ik nam toen de stap om door te zetten met het uitgeven van m'n gedichten. Dit was alleen best lastig, omdat ik een Wajong-uitkering heb en geen geld om een boek te publiceren.”
Door de verkoop van kaarten met haar gedichten erop en crowdfunding in eigen kring heeft ze het geld toch bij elkaar gebracht.
Voor de presentatie van haar bundel wilde ze een bekend persoon uit Twente benaderen, maar toen zei een oud-leraar tegen haar: 'Misschien wil de burgemeester je wel ontvangen?' Nijenbrink: "Ik heb hem toen even gegoogeld en zag dat hij dicht bij de mensen staat en ook echt aandacht aan mensen geeft.”
Schelberg vertelt maandagmorgen tijdens de presentatie: “Ik ontvang graag mensen die een andere kijk op de wereld hebben en iets uitzonderlijks doen. Vorig jaar heb ik met twaalf bijzondere Hengeloërs gesproken en die verhalen zijn vastgelegd in een boekje. Laura had er daar ook één van kunnen zijn."
Laura: “Mijn familie stond wel perplex toen ik vertelde dat ik een afspraak met de burgemeester had. Ik zelf eigenlijk ook wel een beetje. Dat de burgemeester tijd voor mij vrijmaakte voelt als een eer.”
Het eerste exemplaar heeft Laura Nijenbrink vandaag overhandigd aan de burgemeester. Met trots vertelt ze: “Honderd exemplaren heb ik laten maken. Daar zijn al er veel van gereserveerd. Hiermee komt echt een droom uit.”
De Hengelose schrijfster hoopt dat haar gedichten meer inzicht geeft in het leven van iemand met een beperking: “Het begrip, maar ook het geduld voor mensen die anders zijn dan normaal is er niet altijd. Dat vind ik jammer, wij zijn ook gewoon mensen.”