Hengelose Milou Rientjes valt in de prijzen met film 'The Unseen' over Afrikaanse migranten in Italië

Rientjes' passie voor Afrika begon op zeventienjarige leeftijd, nadat zij klaar was op het Montessori College Twente en een tussenjaar nam. Ze ging voor drie maanden naar Tanzania en de cultuur bleef haar daarna fascineren. “Ik heb na mijn reis een stichting opgericht om kinderen daar te helpen en een beter leven te bieden. Verder heb ik veel buiten Europa gereisd, maar Afrika en haar inwoners bleven mij altijd trekken”, vertelt Rientjes, die tegenwoordig in Breda woont. 

Studie wordt film

Voor de opleiding International Development Studies aan de Universiteit van Utrecht schreef ze haar scriptie over Afrikaanse arbeidsmigranten in Italië. Daaruit is deze documentaire uitgekomen, vertelt de oud-Hengelose: "Ik zat toen namelijk in Italië voor onderzoek naar mijn scriptie onderwerp en heb aan een collega gevraagd of zij toevallig connecties had waarmee ik in contact kon komen voor mijn scriptie. Zij gaf aan dat er een cameraman was die graag een documentaire wilde maken over mensenhandel.”

Tussen haar verhaal en het onderwerp mensenhandel zaten veel raakvlakken, merkte ze: “Dus heb ik op dat moment besloten om hem op te bellen en te kijken of mijn scriptie onderzoek informatief voor hem was. Daaruit ontstond het idee voor de documentaire en dat leek mij wel interessant, ik vond dat dit verhaal verteld moest worden.” Een verhaal dat zich afspeelt in Borgo Mezzanone, een van de grootste immigrantengetto's van Zuid-Italië. 

Veel improvisatie

De Hengelose had geen idee wat er allemaal kwam kijken bij het maken van een documentaire. “Het was heel lastig. De documentaire wereld vind ik maar een gekke wereld.” Toen Rientjes en haar collega Niek Pennings drie jaar geleden begonnen, hadden zij ook geen idee dat het zolang zou duren: “Ik maakte contacten, zocht informatie en samen met mijn collega gingen we alle beelden vastleggen.”  

Crowdfunding

“Wij zijn samen gewoon die kant op gegaan, hadden geen fonds en daardoor dus niet veel geld om te spenderen. Er zit wel enorm veel van onze eigen tijd in, maar ook van de mensen die terug te zien zijn in de documentaire. Om die mensen toch zoveel mogelijk te compenseren hebben we via crowdfunding geld opgehaald.”  

Achteraf onderzocht het duo nog of er misschien een mogelijkheid was om bij een fonds of omroep aan te kloppen, maar daar zag het tweetal al snel van af, vertelt Rientjes: “Wij zouden dan voldoende budget hebben, maar het zou ook betekenen dat wij onze documentaire uit handen zouden moeten geven en dat wilden wij echt niet. Dit was onze visie en zo zou de documentaire worden." 

Deze visie heeft Rientjes en Pennings naar verschillende filmfestivals gebracht, waaronder in Mexico. Het festival afgelopen weekend in Italië was de kers op de taart: “De ADCF Award is een hele fijne prijs om te winnen. Het is een zetje in de juiste richting en we vallen nu extra op als we aan andere filmfestivals meedoen.”

Het duo heeft internationaal al meerdere filmfestivals op de planning staan, maar Nederland staat nog niet op die lijst. “Wereldwijde bekendheid is ons doel voor nu. Wij willen dat zoveel mogelijk mensen de documentaire gaan zien. Dit gaat alleen niet als wij nu al de rechten zouden weggeven. Daarom moet Nederland nog even wachten.”