Je bekijkt nu een artikel uit het archief
Dit artikel is niet geoptimaliseerd voor de huidige 1Twente-website. Hierdoor kan het voorkomen dat de opmaak wegvalt, er media ontbreekt en/of metadata incorrect is.
Nieuws
Enschede
Enschedeër Marco Edelenbos heeft heimwee naar haring en herfst
Acht jaar geleden vertrok Marco Edelenbos naar Costa Rica. Daar zette hij zijn herinneringen aan Enschede op het witte doek. Voor Kunst in het Volkspark keert hij terug naar de stad waarnaar hij heimwee heeft.
Acht jaar geleden vertrok Marco Edelenbos naar Costa Rica. Daar zette hij zijn herinneringen aan Enschede op het witte doek. Voor Kunst in het Volkspark keert hij terug naar de stad waarnaar hij heimwee heeft.
Als tuinontwerper werkte hij 25 jaar geleden in het Volkspark. Daar vond de eerste Kunst in het Volkspark plaats. Marco Edelenbos, nu 46, weet nog hoe hij naar een tuincentrum moest om tachtig partytentjes te kopen. Een kwart eeuw later staat hij er zelf, met de doeken die hij vorige week in Costa Rica zorgvuldig in plastic verpakte.
Hotel runnenEdelenbos vertrok in 2010 naar Costa Rica, om er het Beach Hotel Celaje te runnen. Aan een idyllisch strand in de streek Cabuya, waar hij zijn vrouw Elvira leerde kennen. Ik was op zoek naar iets en dacht dat ik het in Costa Rica kon vinden.
NederlanderIn Midden-Amerika schijnt altijd de zon. Er zijn palmbomen, de natuur is prachtig. Ik ben een buitenmens. De cultuur komt aardig overeen met de westerse. Ik dacht dat ik mij er thuis zou voelen, maar na een aantal jaren besef je toch dat je Nederlander bent , zegt hij. De mensen daar leven in het moment. Als je honger hebt, pluk je een banaan. Wij zijn opgevoed met de drang om vooruit te willen.
Steeds vaker heeft hij heimwee. Natuurlijk mis ik de haring, het lekkere brood en de terrasjes. Familie, vrienden, de huiselijkheid en de gezelligheid. Maar ik mis vooral de seizoenen.
Fluitende merelsIn Twente was hij tuin- en landschapsontwerper. In februari denk ik: wat zou er in Nederland bloeien? Het sleutelkruid, de maagdenpalm. Ik ken de bossen in Twente waar op dat moment alles uit de grond komt. De merels die fluiten, dat zit zo diep in mij. In Costa Rica hoor ik apen brullen - hartstikke leuk, maar ik associeer daar niets mee.
TroostHij rolt de ingepakte doeken uit. Wilde voorstellingen zijn het. Een oog, een klokhuis en een ooievaar zijn met elkaar verbonden. Bomen, bloemen en planten keren steeds terug, als een verwijzing naar zijn vroegere leven. Doodskoppen staan voor de kringloop. Alles sterft af, maar komt ook weer terug. Zoals de seizoenen. Ik vind dat heel troostvol.
FlierefluiterElk schilderij vertelt een verhaal. Het moment dat zijn vrouw ontdekte dat ze zwanger was. Haar gezicht; ik moest het vastleggen. Slechts één keer in je leven heb je dat gevoel. Ik, de flierefluiter, krijg een kleine.
Hij neemt het doek mee naar Kunst in het Volkspark. Wat als een bezoeker het wil kopen? Hij mag het lenen. Ik ben geen broodschilder, ik heb niet de noodzaak om te verkopen. Ik vind het lastig mijn schilderijen los te laten. Bovendien: wie hangt mijn vrouw nou boven z n bankstel?
Hij is pas serieus gaan schilderen toen hij in Costa Rica de Amerikaanse kunstschilder Kyle Lind tegenkwam. Samen trokken ze de bergen in. Kyle zat in een hutje, ik even verderop. Laat maar zien wat je kunt. Het stimuleerde Marco om zijn schilderijen aan het publiek te tonen. Kyle had gelijk. Het is mijn roeping.
Niet begrepenToen hij 22 was en een drop-out op school, wilde hij naar de AKI. Uiteindelijk kwam hij in de tuinsector terecht. In het ontwerpen van tuinen kon ik mijn ei kwijt. Een mooi vak, maar ik was er niet bijzonder geschikt voor. Ik probeerde overal een kunstwerk van te maken. Als ik een plant ergens neerzette, had ik daar een bedoeling mee. Ik begreep dat. Mijn baas niet, de klant niet altijd, mijn personeel later soms ook niet.
SchnitzelsOp Costa Rica beheert hij een klein hotel met een restaurantje, waar hij hamburgers en goulashsoep serveert, en schnitzels omdat hij ze zelf zo lekker vindt. We hebben personeel, nu. Ik hoef geen 24 uur per dag meer in de keuken te staan en heb tijd om te schilderen.
LevensHet is een paradijs, dat hij zo zou inruilen voor een klein boerderijtje in de buurt van Enschede. Appelboompjes, diertjes: prachtig. Ik denk altijd: één leven is voor mij te kort. Ik heb nog zoveel levens te gaan.
© Newsroom Enschede, de samenwerking tussen TC Tubantia en 1Twente Enschede. Foto: Emiel Muijderman
Als tuinontwerper werkte hij 25 jaar geleden in het Volkspark. Daar vond de eerste Kunst in het Volkspark plaats. Marco Edelenbos, nu 46, weet nog hoe hij naar een tuincentrum moest om tachtig partytentjes te kopen. Een kwart eeuw later staat hij er zelf, met de doeken die hij vorige week in Costa Rica zorgvuldig in plastic verpakte.
Hotel runnenEdelenbos vertrok in 2010 naar Costa Rica, om er het Beach Hotel Celaje te runnen. Aan een idyllisch strand in de streek Cabuya, waar hij zijn vrouw Elvira leerde kennen. Ik was op zoek naar iets en dacht dat ik het in Costa Rica kon vinden.
NederlanderIn Midden-Amerika schijnt altijd de zon. Er zijn palmbomen, de natuur is prachtig. Ik ben een buitenmens. De cultuur komt aardig overeen met de westerse. Ik dacht dat ik mij er thuis zou voelen, maar na een aantal jaren besef je toch dat je Nederlander bent , zegt hij. De mensen daar leven in het moment. Als je honger hebt, pluk je een banaan. Wij zijn opgevoed met de drang om vooruit te willen.
Steeds vaker heeft hij heimwee. Natuurlijk mis ik de haring, het lekkere brood en de terrasjes. Familie, vrienden, de huiselijkheid en de gezelligheid. Maar ik mis vooral de seizoenen.
Fluitende merelsIn Twente was hij tuin- en landschapsontwerper. In februari denk ik: wat zou er in Nederland bloeien? Het sleutelkruid, de maagdenpalm. Ik ken de bossen in Twente waar op dat moment alles uit de grond komt. De merels die fluiten, dat zit zo diep in mij. In Costa Rica hoor ik apen brullen - hartstikke leuk, maar ik associeer daar niets mee.
TroostHij rolt de ingepakte doeken uit. Wilde voorstellingen zijn het. Een oog, een klokhuis en een ooievaar zijn met elkaar verbonden. Bomen, bloemen en planten keren steeds terug, als een verwijzing naar zijn vroegere leven. Doodskoppen staan voor de kringloop. Alles sterft af, maar komt ook weer terug. Zoals de seizoenen. Ik vind dat heel troostvol.
FlierefluiterElk schilderij vertelt een verhaal. Het moment dat zijn vrouw ontdekte dat ze zwanger was. Haar gezicht; ik moest het vastleggen. Slechts één keer in je leven heb je dat gevoel. Ik, de flierefluiter, krijg een kleine.
Hij neemt het doek mee naar Kunst in het Volkspark. Wat als een bezoeker het wil kopen? Hij mag het lenen. Ik ben geen broodschilder, ik heb niet de noodzaak om te verkopen. Ik vind het lastig mijn schilderijen los te laten. Bovendien: wie hangt mijn vrouw nou boven z n bankstel?
Hij is pas serieus gaan schilderen toen hij in Costa Rica de Amerikaanse kunstschilder Kyle Lind tegenkwam. Samen trokken ze de bergen in. Kyle zat in een hutje, ik even verderop. Laat maar zien wat je kunt. Het stimuleerde Marco om zijn schilderijen aan het publiek te tonen. Kyle had gelijk. Het is mijn roeping.
Niet begrepenToen hij 22 was en een drop-out op school, wilde hij naar de AKI. Uiteindelijk kwam hij in de tuinsector terecht. In het ontwerpen van tuinen kon ik mijn ei kwijt. Een mooi vak, maar ik was er niet bijzonder geschikt voor. Ik probeerde overal een kunstwerk van te maken. Als ik een plant ergens neerzette, had ik daar een bedoeling mee. Ik begreep dat. Mijn baas niet, de klant niet altijd, mijn personeel later soms ook niet.
SchnitzelsOp Costa Rica beheert hij een klein hotel met een restaurantje, waar hij hamburgers en goulashsoep serveert, en schnitzels omdat hij ze zelf zo lekker vindt. We hebben personeel, nu. Ik hoef geen 24 uur per dag meer in de keuken te staan en heb tijd om te schilderen.
LevensHet is een paradijs, dat hij zo zou inruilen voor een klein boerderijtje in de buurt van Enschede. Appelboompjes, diertjes: prachtig. Ik denk altijd: één leven is voor mij te kort. Ik heb nog zoveel levens te gaan.
© Newsroom Enschede, de samenwerking tussen TC Tubantia en 1Twente Enschede. Foto: Emiel Muijderman
Heb je een nieuwstip of nieuwe informatie?
Tip onze redactie via mail of telefoon. Deze vind je op onze contactpagina.
Download onze app
