Jarabee zoekt pleeggezinnen om kinderen die om wat voor reden dan ook tijdelijk niet thuis kunnen wonen onderdak te bieden. Roelanda Bos is matcher bij de Twentse jeugdzorginstelling. In Hengeloos Peil doet ze een dringend beroep op mensen om de wachtlijst te helpen inkorten en vertelt ze over een nieuwe zoekmethode.
Op dit moment staan er dertig kinderen op de wachtlijst voor plaatsing bij een pleeggezin. Daar moet een veelvoud aan potentiële pleeggezinnen tegenover staan, want met dertig extra pleeggezinnen redt Jarabee het niet. Bos legt uit: "Wij zoeken voor elk kind een geschikte plek. Niet elk gezin is geschikt voor elk kind. Soms gedijt een kind goed in een gezin met meer kinderen van dezelfde leeftijd, soms heeft een kind juist rust nodig en is het beter dat er geen andere kinderen zijn."
Er staan al jaren tientallen kinderen op de wachtlijst in Twente. Bos kan het weten: zij doet dit werk al geruime tijd. "Pleegouder worden is op zich helemaal niet moeilijk. Natuurlijk, er gaan heel wat aanmeldformulieren en gesprekken aan vooraf. Maar in principe kan iedereen het worden."
Vijf jaar geleden vertelde Bos ook al over het tekort aan pleegouders in het programma 1Twente Vandaag. Ook toen stonden er ongeveer dertig kinderen op de wachtlijst.
Hoe het komt dat dat getal nog altijd zo hoog is, weet Bos zelf ook niet: "Wij denken natuurlijk ook na over die vraag en hebben daar niet echt een antwoord op. Wel zien we dat mensen vaak niet goed weten wat er mogelijk is. Neem deeltijdpleegzorg. Mensen weten niet dat dat ook kan. Dan komt het kind bijvoorbeeld één keer per maand een weekend logeren. Dat moeten we misschien duidelijker communiceren."
Jarabee probeert op verschillende manieren nieuwe pleegouders te werven. Nieuw is dat ze nu gebruikmaken van geanonimiseerde profielen van kinderen en die verspreiden in het netwerk van het kind zelf.
Bos haalt als voorbeeld een jongetje aan dat op voetbal zit en niet meer thuis kan wonen: "Wij maken in samenspraak met de ouders een profiel aan met een andere naam. Daarin zetten we relevante informatie, bijvoorbeeld dat hij op voetbal zit. Dat profiel verspreiden we dan binnen die voetbalclub."
Hiermee hoopt Jarabee het 'ver-van-je-bed-gevoel' bij mensen weg te nemen, waardoor ze eerder nadenken over de mogelijkheden. Volgens Bos werkt het: "We hebben voorbeelden waarbij deze techniek geholpen heeft om een kind aan een plek te helpen."
Vanaf de Zeepkist in Hengeloos Peil geeft Roelanda Bos een voorbeeld van een kind dat niet langer thuis kan wonen: 'Suzy is zes jaar en gek op haar moeder. En dat is wederzijds. De vijfentwintigjarige Anouk is ook dol op haar dochter. Ze doet haar uiterste best om goed voor haar te zorgen. Soms lukt dit, maar vaak ook niet. Anouk lijdt aan depressies. Heel vaak krijgt ze het niet voor elkaar om ’s ochtends op te staan. Suzy moet dan zelf naar school en als ze terugkomt ligt haar moeder nog steeds in bed. Om haar sores te vergeten drinkt Anouk steeds meer. Het huis is vuil en Suzy’s kleren worden niet gewassen. Kinderen willen niet met haar spelen, want Suzy stinkt. De situatie thuis verslechtert. Anouk kan haar dochter steeds minder geven wat ze nodig heeft. Vanuit jeugdzorg is vaak gepoogd om hulp in te zetten, maar door negatieve ervaringen in haar kindertijd wantrouwt Anouk iedereen. Uiteindelijk wordt door de kinderrechter besloten dat Suzy niet langer thuis kan wonen. Er wordt een pleeggezin gezocht.'
Volgens Roelanda Bos zijn Suzy en Anouk geen uitzonderlijke gevallen: "Suzy is een voorbeeld dat veel voorkomt. Kinderen zoals Suzy blijven het liefst bij hun moeder wonen, maar als het echt niet gaat en als al het andere is geprobeerd, is het soms nodig dat kinderen ergens anders gaan wonen."