Door een gebrek aan pleeggezinnen zijn de wachtlijsten nog altijd erg lang, ook in Overijssel. De Week van de Pleegzorg vraagt aandacht voor de tekorten in de pleegzorg. Hajo en Nicole uit Enschede weten hoe het is om pleegouder te zijn: "Het is ontzettend dankbaar om te doen."
Nicole Kanis en Hajo Molegraaf vormen een gezin met hun drie kinderen en twee pleegdochters. Sinds kort wonen ze in hun pas verbouwde en ruim opgezette boerderij in Enschede. De jongste pleegdochter woont nog thuis, de oudste is inmiddels het huis uit.
Daarvoor woonde het gezin van zeven in een rijtjeshuis verderop in de stad. "Onze jongste zei wel eens: 'Mam, hoe heb je het in je kop gehaald om met zoveel kinderen in dit huis te gaan wonen!"
De keuze voor pleegzorg kwam als vanzelf, legt ze uit. "Het gezin waarin Hajo is opgegroeid ving uitgeprocedeerde asielzoekers op en mijn ouders hadden zelf ook pleegkinderen in huis. Het voelde voor ons allebei heel natuurlijk om hiervoor te kiezen."
De jongste pleegdochter woont sinds haar babytijd bij het Enschedese gezin. Er is goed contact met haar biologische ouders. "We hebben vanaf het begin geprobeerd om zoveel mogelijk dingen samen te ondernemen", zegt Hajo.
Nicole en Hajo vertellen over hun ervaring als pleegouders:
Het pleegouderschap brengt mooie momenten met zich mee, maar gaat ook gepaard dilemma's, vertellen de pleegouders. "Onze jongste kwam als baby bij ons en kwam op het punt dat ze ging praten. Toen kwam de vraag: moeten we haar 'papa' en 'mama' tegen ons laten zeggen?", zegt Nicole.
"Dit hebben we overlegd met haar biologische ouders en die reageerden heel begripvol", legt ze uit. "We hebben ervoor gekozen om haar 'papa en mama' te laten zeggen, net zoals onze eigen kinderen dat doen. Haar biologische ouders noemt ze ook zo, maar dan met hun naam erachter."
Terugkijkend op de keuze voor het pleegouderschap, staan Hajo en Nicole nog altijd volledig achter hun besluit. "Het is mooi dat je kinderen die dat nodig hebben kan helpen", zegt Hajo.
Als het zijn vrouw had gelegen, was het huis waarin ze nu wonen nog een stukje voller geworden. "Met deze ruimte hadden we nog meer pleegkinderen kunnen opvangen", zegt ze. "Al had ik dan wel even om de tafel gemoeten met mijn jongste dochter", voegt ze er lachend aan toe.