Tijmen speelt barman Edu in voorstelling JATTI: 'Nooit speelde ik iemand die nog leeft'

Als Van Dijk, die na z'n Fashionjaren in de jeugdzorg aan de slag ging, begint te praten, is het alsof er een film wordt afgespeeld. En niet bepaald een feelgoodmovie. Thuis kreeg hij klappen en hij vluchtte als zestienjarige naar een camping in Enter. Daar werd hij seksueel misbruikt. Ook kreeg hij in die periode te maken met het verlies van dierbaren door ziekte of ongeluk. "Toch vond ik dat ik desondanks een heel leuk leven had", blikt hij terug met een glimlach.

Barkeeper

Een positieve keerzijde was dat hij al vroeg leerde knokken, sloten kon openmaken, handig was met vuurwapens en goed kon opschieten met mensen in de marge van de maatschappij. Het baantje als barkeeper van jongerencentrum Fashion was dan ook op z'n lijf geschreven: "Ik was 21 jaar oud en kreeg twintig procent van de omzet. Dat was niet slecht verdienen, want het was daar elk weekend stervensdruk en er werd veel gedronken. Bier, cola, maar ook Chocomel, haha."

Hardhout

Hij kende Gerrit Wensing niet zo goed: "Ik zag 'm wel eens in Fashion en hij was wel eens bij mij thuis geweest, als ik het mij goed herinner. Ze noemden hem Jatti, dat was Indisch voor 'hardhout'. Het was een kortgeschoren, relatief klein, maar erg gespierd mannetje."  

In het begin was er niks mis met hem, vervolgt Van Dijk: "Maar op een gegeven moment sloegen de stoppen door als gevolg van zijn veelvuldige drugsgebruik. Hij heeft in de grote zaal van Fashion een keer met een tafelpoot alles kort en klein geslagen.”  

Het kon volgens de voormalige barkeeper niet anders dan dat het verkeerd zou aflopen, maar Van Dijk had niks te maken met de uiteindelijke liquidatie op 3 maart 1971: "Ik had die avond bardienst en daarna zou ik de flipperkast repareren. Mij werd echter verteld dat ik de grote zaal niet in kon, 'omdat ze Jatti aan het doodschieten zijn'."

"Na de moord vroegen ze mij het in een vloerkleed gewikkelde lijk in Jatti's eigen auto naar het kanaal te rijden en het daar te laten verdwijnen. Ik was namelijk een van de weinigen met een rijbewijs. Godzijdank startte de auto niet."

Uiteindelijk is iemand anders in een andere auto richting Boekelo gereden: "Ik zou ze getipt hebben om het lichaam te begraven aan de Kwinkelerweg. Daar ben ik zelf een dag later gaan kijken en trof ik inderdaad een vers gegraven kuil aan. Later is daar nog meer zand overheen gekiept." Van Dijk heeft enkele jaren geleden nog een kruisje op die plek gezet, maar of het inderdaad ook de plek is waar Wensing ligt, blijft voorlopig de vraag.  

In de jaren daarna hield Van Dijk de lippen op elkaar. Hij was bang dat de daders hem het zwijgen wilden opleggen. De barkeeper wist immers te veel: "Ze hebben me vaak bedreigd. Of ze zouden mijn vrouw wat aandoen. Ik was echt bang. Dirk K., de man die de schoten gelost zou hebben, woonde ook in Hengelo. Die wist wel dat ik niks zou zeggen."

Enkele maanden na het lugubere incident sloot Fashion de deuren, maar Van Dijk had direct na de moord al ontslag genomen. Hij ging aan de slag in een poffertjeskraam en niet veel later schreef hij zich in bij de Sociale Academie om uiteindelijk in de jeugdzorg aan het werk te gaan.

Dochter Koi

De dood van zijn dochtertje Koi in 1977, toen net 14 maanden oud, veranderde alles, vertelt Van Dijk: "Ze was een heel levendig kind. Vermoedelijk is ze overleden aan wiegendood. Het verdriet om haar dood werd in de jaren daarna steeds groter. Ik dacht aan de ouders van Gerrit Wensing. Die moeten ook veel verdriet hebben gehad om de dood van hun kind. En ze zaten daarnaast in onzekerheid over wat er precies was gebeurd en waar het lichaam was gebleven."

Veroordeling

In 1985 stapte Van Dijk naar de politie om z'n verhaal te doen. "Ik kwam al veel op het bureau vanwege mijn werk in de jeugdzorg. Op basis van mijn verklaring werd een van de betrokkenen verhoord. Zij vertelde het hele verhaal. Daarna bekenden ook de andere betrokkenen.”

In eerste instantie werden vijf personen opgepakt. Drie van hen kregen een gevangenisstraf van maximaal drie jaar. In hoger beroep werd uiteindelijk alleen de man die de fatale schoten had afgevuurd, veroordeeld tot drie jaar gevangenisstraf.

Depressies

Ook na de aangifte bleef het trauma bestaan en had hij regelmatig last van depressies. Pas enkele jaren geleden was hij klaar met alle benodigde vormen van therapie en vond hij het tijd worden om de last van zich af te schudden.  

"Vandaar mijn verhaal in Tubantia afgelopen zomer. Vroeger wilde ik nooit praten over wat er in Fashion was gebeurd, nu lucht het mij juist op. Op de set van Jatti noemen ze mij de 'moord-opa', haha. Ik wist van te voren niet of ik zou durven kijken naar de scène waarin de moord wordt gepleegd, maar dat ging goed. Er kwam voor mij best wat emotie bij, maar ik vind dat de makers erin zijn geslaagd het oorspronkelijke verhaal op een mooie manier naar het toneel te brengen."