Kunstwerk in De Weverij als afsluiting van de wederopbouw van Roombeek

Die AKI is een buur van De Weverij. Drie jaar bouw, stof, lawaai. Het bracht bewoners van het appartementencomplex op het idee de kunstopleiding te benaderen voor een kunstwerk in de foyer. Goed idee, vond projectontwikkelaar en eigenaar van het complex Vesteda. Maar dan wel mèt die bewoners. Madelief Mühren (24) en Hanne Zegelink (23), beiden in 2025 afgestudeerd aan de afdeling cross mediadesign, pakten het idee op.

Al met al hebben Mühren en Zegelink drie maanden gewerkt aan ‘Op grond van textiel verweven’, een metershoog en -breed fresco met bovenin die titel in geschilderde kruissteekletters. Als een merklap. De draad van dat borduurwerk slingert als een draad die het geheel met elkaar verbindt door de hele compositie.

‘Bewoners kwamen met ijsjes of cola’

Stel je een tafel in de entree voor. Twee jonge vrouwen die ideeën bedenken schetsen maken en praten met nieuwsgierige bewoners die post komen halen, terugkomen van een boodschap of hun hondje uitlaten. “Er kwamen zoveel verhalen los”, vertelt Zegelink. “Heel erg leuk.” En verbindend, voegt Mühren daar aan toe.

In augustus werd er geschilderd. Nadat bewoners enthousiast waren over een concept van het eindwerk. “Van negen tot vijf”, vertelt Mühren. “Soms was het veertig graden. Verschillende bewoners kwamen met ijsjes. Of met cola.” Zegelink knikt en glimlacht.

Bij de opening staat een mannetje (en vrouwtje) of zestig dicht opeen in de smalle maar hoge entreehal. “Dat zie ik ook wel eens anders”, observeert stadsdeelmanager Inge Stegeman. “Vaak zie je bij zo’n opening een man of vijf.”

Ontwerp van ChatGPT

Alles bij elkaar hebben zo’n dertig bewoners bijgedragen aan de compositie, schatten beide makers. Maar hoe houd je zoveel kikkers in jouw kruiwagen? Kunstenaars hebben uitgesproken ideeën over hun werk. Dat gold ook hier.

Mühren wijst: “Die schoorsteen was vanaf het begin het uitgangspunt. Voor ons allebei, onafhankelijk van elkaar. Daaromheen moest de rest van het verhaal komen.” Het tweetal las zich in, bestuurde de weefgetouwen in de MuseumFabriek, keek naar kleuren en vormen. En legde bewoners keuzes voor.

“Er kwam iemand met een door ChatGTP gemaakt ontwerp”, vertelt Mühren. “Dat gaan we dus niet doen. Maar de kleuren hebben we wel meegenomen in het ontwerp.” De tekst in kruissteek kwam uit de allereerste bijeenkomst met bewoners. “Mensen vonden het heel erg leuk om hier met elkaar te praten. Dit werd een ontmoetingsplek.” En dat is prettig, als je met allemaal onbekenden in zo’n splinternieuw complex komt wonen.

Beide dames zijn er dan ook van overtuigd dat alle deelnemende bewoners wel iets van hun inbreng in de muurschildering terugzien.

Textielverleden

Dat is exact wat Bernadette Schafraad (74) zegt, als ze omhoog kijkt naar de fresco. “Ik zie echt wel terug wat wij hebben ingebracht.” De kleuren, bijvoorbeeld. “Ik was een beetje bang dat het een werk met heel felle kleuren zou worden. Maar dit is prachtig.” Zij en haar man Georges (77) hebben zich meteen toen het kon ingeschreven. Voor één appartement. Georges: “Geen alternatieve optie. Als dit het niet geworden was, hadden we hier niet gewoond.”

Het echtpaar heeft altijd in dit deel van de stad gewoond. Bernadette lacht: “Ten noorden van de spoorlijn.” Georges bracht er het belangrijkste deel van zijn werkzame leven door. “Bij Spinnerij Oosterveld Roombeek. Daar kwam ik in 1974.”

Het waren de nadagen van de textielindustrie. “Toen de fabriek dichtging, zijn we met een hele ploeg naar de Bamshoeve gegaan.” Tot ook die spinnerij, als zo’n beetje de laatste der textiel-Mohikanen, dichtging. De verbondenheid met de ‘grond van textiel’ is gebleven.