Lattrop terug in de tijd, voor opnames voor de film Lattrop 36 over onderduiken in de hongerwinter

Auto’s zijn weg uit de Dorpsstraat. Je ziet er geen fietser, geen hardloper, niemand die de hond uitlaat. Inwoners in de buurt van de kerk werd gevraagd de auto’s weg te zetten en uit de openbare ruimte te blijven. Het heeft iets absurds: een zaterdagmorgen, een centrum van een dorp, een straat zonder mensen, zonder verkeer. 

Lange rij figuranten

Bij de kerk vormt zich een lange rij figuranten, de meesten al gekleed in kleding uit de periode rond de oorlog. Voor wie nog gekleed worden zijn er jurken, schorten, jassen, knipmutsen, petten, bretels, hoedjes en voor de meiden kleurige strikken voor in het haar. De figuranten komen uit Lattrop en de directe omgeving. De beide misdienaars krijgen hun outfit aan. Het is nog even zoeken welk kledingstuk het eerst aangaat: de rode hes moet onderop, het witte gewaad moet eroverheen. Sepp Roelink (bijna 10) en Bram Bulter (10) zijn er klaar voor. 

In de grime-kamer in de pastorie zijn stylist Sandra Knoopers en haar assistent Chayenne Brouwer aan het werk met kammen, kwastjes en poeders. Wenkbrauwen worden aangezet, haren krijgen een grijzere kleur, strikken worden vastgemaakt. Imke Mensink krijgt zo’n strik in haar haar. Zij speelt mee in de film. Moeder Suzan is figurant. Ze komen uit Lattrop-Breklenkamp. Hoe ze het vinden om mee te doen aan deze productie? “Vanmorgen had ik er wel moeite mee, want we hadden gisteravond een feestje. Het opstaan viel niet mee. Maar dit is wel een hele leuke ervaring.” 
Uit Rossum is er Ria Aveskamp, netjes in zwart, mooi hoedje op. Haar zus Agnes heeft een rol in de film, Ria is figurant. Eerder deed Ria mee in Zuster Clivia in Rossum en in diverse toneelstukjes. “Maar mijn broers en zussen zijn hier veel actiever in.” 

Koffie en krentenwegge

Wie klaar is loopt de pastorie verder in. Met koffie en krentenwegge kan het wachten beginnen, tot straks het sein gegeven wordt en de mensen de kerk binnen mogen. De sfeer is gemoedelijk, het is een soort reünie, overal geroezemoes. Mensen die vaker meedoen aan films en theater zien elkaar hier terug, inwoners uit Lattrop en omgeving ontmoeten elkaar. Een viertal dames, eveneens in stemmig zwart, staat bij elkaar, klaar voor de kerk. Uit Overdinkel, Denekamp, en Lattrop. “Leuk en spannend”, zeggen de dames. Op een bankje in de zon zitten drie mannen uit Denekamp. Max Borggreve, Ties Borggreve en Jos Lukens. Max en Ties zijn de zonen van de filmmaker. Ze hebben de boodschap meegekregen. Lachend: “We mogen niet ouwehoeren.”

Herman Snoeijink uit Lattrop komt aanlopen. Hij was 4 toentertijd. Het gezin woonde toen op Erve Damhuijs, aan de Dorpsstraat 18. Hier was het jonge gezin uit Rotterdam ondergedoken. “Herman was de jongste van het gezin Snoeijink. Hij was 4 toentertijd”, zegt Borggreve, die Snoeijink een gedateerde jas aanreikt. 

Snoeijink weet nog wel iets van de oorlog: “Bepaalde kleine dingen kan ik me nog herinneren, maar die hebben niets met dit verhaal te maken. Aan het eind van de oorlog vloog er een kogel door het raam, vast in een schilderij boven het bed van mijn zus.” Nu is hij bij de opnames van de film, waarvan de première gepland staat op 4 april 2028. “Dat is pas over twee jaar. Maar ik ben positief ingesteld, ik ga ervan uit dat ik nog wel 15 jaar heb.”

In de kerk is de techniek inmiddels bezig, worden kaarsen aangestoken, wordt het altaarkleed gelegd. Filmmaker Bertie Borggreve geeft aanwijzingen. De pastoor bladert alvast in het boek, de misdienaars oefenen hoe ze met gevouwen handen moeten zitten. Halverwege de morgen lopen de figuranten de kerk binnen. De banken rond het middenpad stromen vol. 

Kerkgangers krijgen een psalmboek in de hand gedrukt. En worden geïnstrueerd: niet in de camera kijken, geen mobieltjes. Zijn er mensen die roken? Die moeten straks op het kerkplein een groepje rokers vormen. Bij de kerk staan oude heren- en damesfietsen klaar waarop kerkgangers straks naar huis fietsen. 

Figurant zijn in je eigen dorp, in je eigen directe omgeving is een happening. Wel een happening waar je geduld voor moet hebben. Dat geduld is er wel. “Zo vaak gebeurt het niet dat je in je eigen dorp mee kunt werken aan een film. Dat is toch wel bijzonder”, zegt een van de figuranten. 
Als de klok luidt, komen de eerste kerkgangers weer naar buiten. En als alle scènes bij de kerk opgenomen zijn, neemt ook het gewone leven in Lattrop weer zijn loop…