Hengelose Danya Weevers slaat kunst uit gletsjers, ijsgrotten en kou van Spitsbergen

De Hengelose kreeg geld van de gemeente en landelijke overheid voor het kunstproject Fluid Memory dat haar in april en begin mei naar Spitsbergen bracht. Ze heeft veel met dit soort onherbergzame plekken. Voor een ander project was ze al eens in IJsland en Groenland, de Himalaya en Alaska staan hoog op het verlanglijstje. 

Gids met geweer

Op haar onderzoekstochten in het land van de koude kusten, want zo wordt het Noorse Spitsbergen in de Noordelijke IJszee ook wel genoemd, kreeg ze begeleiding van een gids met geweer. “Dat is verplicht”, lacht ze. Rond Spitsbergen leven ongeveer 3.000 ijsberen. Dat is meer dan het aantal mensen dat er woont. Op de plek waar ze verbleef, ontmoette ze meer kunstenaars. “De wandeling naar het centrum duurde 40 minuten. Het is er rustig. Geen auto’s, geen scooters. Mensen kennen elkaar, je maakt makkelijk contact. “Ik was er graag.” 

De fascinatie voor water als ‘drager van verandering en begin van het leven’ is groot. Spitsbergen was de aanleiding om water in al z’n vormen voorbij te zien komen. Gletsjers, ijs, sneeuw, zee, stromen en stroompjes. “Als ’t maar koud en uitgestrekt is. Ik hou van de natuurlijke elementen die op volle kracht voorbijkomen. Wind, vulkanen: de ruige natuur. 

Zien, horen en voelen

In haar werk laat ze zien hoe kwetsbaar en mooi de natuur is. “Het gaat om bewustwording. Hoe gaan we ermee om?” Met de forse hoeveelheid materialen die ze meenam uit Spitsbergen is ze nu aan het werk. “Het moet met natuurlijke materialen en ruimtelijk. Ik wil installaties maken. Alle zintuigen worden geprikkeld. Je ziet, hoort en voelt het. Daarom wil ik ook samenwerken met een geluidsartiest.”

Op de vloer van het atelier liggen op een verhoging een flink aantal doekjes die ze dagelijks buiten neerlegde. Soms korte tijd, soms lang en ‘soms een paar uur’. Wind, water, zon, sneeuw en onder andere kleine kiezelsteentjes konden hun gang gaan. De lichtgevoelige laag zorgde voor afdrukken van het licht en de weersomstandigheden. 

“Kijk, dat was op een heel zonnige dag”, wijst ze naar bijna egaal blauwe doek. “En toen sneeuwde het en op deze zijn de afdrukken van de steentjes te zien.” 

Modemerk

Creativiteit is haar kompas. Dat gebruikte ze al toen ze haar eigen kleding ontwierp en uiteindelijk een modemerk ontwikkelde. Ze maakte en verkocht haar kleding voor en aan boetiekjes en bouwde naam op. 

Na Corona kwam daar de klad in. Boetiekjes gingen failliet, ze moest kleding maken in opdracht van de winkels. “Ik wilde duurzame materialen gebruiken en mijn eigen weg gaan. Ik kon in de mode mijn creativiteit niet meer kwijt. Het was te plat.” 

Borduren en fotograferen

Vijf jaar geleden begon het ‘andere’ te kriebelen. Ze ambieerde net als haar vader Arent het vrije kunstenaarschap. Werken met textiel, fotografie en met installaties. “Multidisciplinair”, zegt ze er zelf over. Dat betekent zoiets als je niet willen laten vangen door één werkwijze. Manipuleren van de materialen door bijvoorbeeld te bleken, borduren of schilderen. “Alles kan.” 

Geen geld, wel vrijheid

Geld verdient ze er niet mee. “Ben ik ook niet mee bezig. Ik geniet van m’n vrijheid en doe dit werk, omdat ik er gelukkig van wordt.” Haar kost verdient ze met een ‘fijne baan’ in de IT. De werktijden vult ze als het maar enigszins mogelijk is zelf in. De andere uren besteedt ze aan haar kunst. 

Exposities

“Natuurlijk wil je het liefst elke dag dat doen waar je gelukkig van wordt. Maar dat is super onrealistisch. Exposities? Volgend jaar ga ik m’n werk tentoonstellen in Markt 8. Heb geen haast. En tussendoor zijn er wat andere aanvragen. Druk om te presteren en te verkopen heb ik niet.”