Hakken op de grens van Nederland en Duitsland: ‘Gabber is springlevend’

Penterman en zijn vriendengroep organiseren al negen jaar jaarlijks een gabberfestival. Laagdrempelig, gratis toegankelijk, zonder enig commercieel doel, gewoon omdat het leuk is. Dit is de tweede editie in ‘speelpark Laga’, een project van de gemeenten Losser en Gronau op het terrein van de voormalige spinnerij van Delden.

Hier komen verschillende lijntjes samen. Die vrienden, veel meer nog de artiesten en bezoekers van het gabberfestival, zijn een mix van Nederlanders en Duitsers. De meesten uit het Euregio-gebied. Het festival mikt heel bewust op gezinnen en kinderen. De gabbercultuur, die begin jaren negentig van de vorige eeuw in Rotterdam ontstond, mag worden doorgegeven aan de volgende generatie. En dat lijkt aardig te lukken.

Toekijkende beveiligers

We parkeren de auto bij de ingang van het park, een voor ons onontdekt plukje Gronau waar het aardig druk is. Het is zaterdag. Veel kinderen. Waterpartijen, houten klimtoestellen, groen. Rechts dreunende bassen, die steeds indringender worden als we een piramidevormige grasheuvel beklimmen. Links doemt het pop- en rockmuseum op, bovenaan is een meisje aan het gabberdansen. Aan de voet stofwolken, hakkende mensenfiguren en de contouren van een podium tussen het groen.

Beneden neemt hardstyle bezit van iedere vezel in je lijf. Gabberhouse moet je voelen. Zo’n driehonderd mannen, vrouwen en kinderen hakken, hangen rond, staan te kijken, drinken sap of een biertje of eten een broodje shoarma. Alcohol is verboden in het park, maar de gemeente heeft voor dit evenement een vrijstelling verleend. Twee beveiligers in uniform kijken toe. Met een brede glimlach, de duimen achter hun riem gehaakt.

‘Iedereen helpt elkaar’

Penterman (35), zoals bijna alle 65 vrijwilligers gehuld in een blauw T-shirt, woont in Gronau en is enthousiast. “Dit is mooi, toch?” Zestig procent van de bezoekers is Duits, veertig Nederlands, schat hij. Het is vooral de vriendschap die hem bevalt. “Gabber is veel meer dan hardstyle. Het woord betekent ‘vriend’. Iedereen helpt elkaar.”

Dit festival bewijst het. Het wordt voor een habbekrats in elkaar gezet, DJ’s komen of uit eigen stal of uit het netwerk van de organisatoren. Omdat ze het leuk vinden, om niet.

De regels voor evenementen zijn in Duitsland net zo streng als in Nederland. “Ik heb zo’n pak papier met alles waaraan we moeten voldoen”, zegt Penterman. Hij houdt zijn handen een kleine decimeter uiteen. “Maar ook dat regelen we samen. Iedereen neemt een deel voor zijn rekening.” Dat Gronau meewerkt, helpt. “Dit is een muziekstad. Udo Lindenberg komt hier vandaan. Dat koesteren ze. Volgende week staat hier een kerk met muziek.” Hij lacht en haalt zijn schouders op. ‘Maakt niet uit’, wil hij ermee zeggen. Dit is een openbaar park en muziek is van iedereen.

Het is die gabbermentaliteit die het mogelijk maakt om met minimale middelen een gratis toegankelijk festival als dit neer te zetten. Omdat het kan, omdat het gemütlich is. Nostalgie voor een deel van de bezoekers, voor hun nageslacht een net-ontdekt feestje. De jongste DJ die hier vandaag draait is 15, vertelt Penderman. “Voor veel kids is dit hun eerste rave. Vet, toch?”

‘Mijn zoontje is er helemaal wild van’

Aan de rand van de stoffige pit staat een Nederlander van middelbare leeftijd. Ooit die-hard gabber, vertelt hij. “Nu niet meer." Hij draait het nog wel, af en toe. "Maar mijn zoontje is er helemaal wild van.” Hij wijst naar een knaap van een jaar of elf met vuurrode konen en een bezweet gezicht, dat even daarvoor stond te hakken of zijn leven er vanaf hing.

Even verderop geeft DJ Raw, voorheen bekend als Dune, een DJ-workshop aan kinderen en jongeren. Na een set op het hoofdpodium voor jong en oud, met alle hits die hem wereldfaam bezorgden. Op dat podium zelf zetten twee meisjes de eerste schreden op het hakkerspad, onder begeleiding van hun moeder. Ervoor danst een groepje rond een bellenblaasapparaat.

Een enkeling draagt een koptelefoon. Ik ga er vanuit dat de anderen dopjes in de oren hebben. Dat is zo’n beetje het enige waar je je hier zorgen over zou kunnen maken: hardstyle is hard.