Alleenstaande moeder komt op adem door hulp Almeloos gezin: 'Ik vertrouw hen mijn dochtertje toe'

Kirsten is alleenstaande moeder van haar dochter Juliëtte en haar zoontje. Als ouder is het leven niet altijd even makkelijk, vooral niet wanneer je geen netwerk hebt om op terug te vallen. Er ligt veel op het bordje van Kirsten: een relatie die uitgaat, een verhuizing, werk, het huishouden en de zorg voor haar kinderen. Ze wil haar beide kinderen de liefde en aandacht geven die ze nodig hebben. Haar dochtertje van zes jaar heeft door een beperking extra zorg nodig en dat kost de nodige tijd en aandacht. Tegelijkertijd moet ze meerdere ballen in de lucht houden en wil ze er ook zijn voor haar zoontje. 

Huis en haard openstellen

Kirsten verkeert in een spagaat, maar gelukkig komt ze via de school van haar beide kinderen in contact met Nathalie Wevers, die het project Steunouders in Almelo heeft opgezet. Via het project ontmoet ze een steunoudergezin dat een plekje over heeft in huis en Kirsten graag wil ondersteunen. Dit gezin bestaat uit moeder Frederike, vader Arjen, zoontje Bram van zes jaar en dochter Julia van negentien jaar. Het gezin woont in een rijtjeswoning in de Almelose wijk De Riet en stelt graag huis en haard open voor de dochter van Kirsten.

Steunouderschap

Via het initiatief Steunouders worden kinderen van vraaggezinnen opgevangen door gezinnen die ruimte hebben in huis. De ouders kunnen dan even op adem komen en de kinderen gaan iets leuks doen bij het steunoudergezin. Dit kan gaan om een spelletje spelen, knutselen, buitenspelen of een blokje om met de hond. Kortom: de dagelijkse activiteiten die een gezin onderneemt. Steunouderschap moet dan ook niet worden verward met pleegzorg, want bij pleegzorg wordt een kind echt opgenomen in het gezin. Bij steunouderschap gaat het om een paar uurtjes per week.

In het geval van Kirsten gaat haar dochtertje om de week op zaterdag langs bij het gezin van Frederike. Aan de keukentafel in de woning van het steunoudergezin vertellen beide moeders onder het genot van een kopje thee openhartig over hun ervaringen met het project. In het geval van Kirsten en Frederike was er al snel een match tussen beide gezinnen. Nathalie omschrijft deze situatie dan ook als een succesverhaal, mede doordat de communicatie tussen beide gezinnen op een natuurlijke manier verloopt. Ook geeft ze aan dat dit niet altijd het geval is en ze bij sommige gezinnen meer aan het sturen is om de communicatie tussen de vraagouders en de steunoudergezinnen in goede banen te leiden.

Pannenkoeken

“Het ging met kleine stapjes. Eerst hadden we kennisgemaakt met het steunoudergezin om te kijken of er een klik was. We gingen samen pannenkoeken eten. Die ervaring is Juliëtte ook altijd bijgebleven”, vertelt Kirsten. Haar dochter koppelt mensen aan gebeurtenissen. Juliëtte heeft baat bij structuur. Daarom staan er tegenwoordig op de zaterdagen als Juliëtte langskomt, pannenkoeken op het menu bij het gezin van Frederike.

Beetje bij beetje wennen Juliëtte en Kirsten aan het idee dat Juliëtte om de zaterdag bij het steunoudergezin is. “Het is als moeder erg moeilijk om je kind bij een ander gezin te laten, al is het maar voor een paar uurtjes. Je hebt toch het gevoel dat je als moeder hebt gefaald, maar dat is natuurlijk niet zo. Toen Juliëtte naar Frederike en haar gezin ging, wist ik dat het goed zat. Ik vertrouwde hen mijn dochter toe. Ik had toen meer tijd om met mijn zoontje wat leuks te gaan doen. Zo heeft hij ook één-op-één aandacht”, vertelt de alleenstaande moeder.

Vertrouwen is sleutel

Frederike kan zich goed inleven in de situatie van Kirsten. “Het sleutelwoord hier is dan ook vertrouwen. Als je elkaar vertrouwt en met elkaar in gesprek blijft, dan is het voor beide partijen prettig”, vertelt Frederike. Het aangaan van steunouderschap is een besluit dat ze binnen het gezin uitvoerig hebben besproken. “We willen dit echt met het gezin samen doen. Juliëtte maakt op zaterdag dan ook echt deel uit van ons gezin. Arjen en ik zijn verantwoordelijk voor Juliëtte en regelmatig speelt Bram samen met haar.”

Beide moeders zijn enthousiast over het initiatief en hopen door hun verhaal te delen, te laten zien dat je er nooit alleen voor staat. Ze weten van elkaar dat ze altijd bij elkaar terechtkunnen als er iets is. “Veel mensen durven geen hulp te vragen omdat ze vaak het gevoel hebben dat ze gefaald hebben als ouder en een ander tot last zijn. Maar dat is niet het geval. Door hulp te vragen laat je juist zien dat je sterk bent. Je hoeft het niet alleen te doen. Er is altijd wel iemand die je wil helpen", legt Nathalie uit. Ze merkt dat de maatschappij steeds individualistischer is geworden en dat mensen hulp vragen zien als een zwakte. Ze hoopt dan ook dat vraagouders zich op tijd melden, wanneer de emmer dreigt over te lopen.