Van een Kroatische film over homovervolging tot cultklassieker Pink Flamingos en een nachtprogramma met experimentele erotiek: vandaag begint in Enschede de derde editie van het Roze Film Festival. Drie dagen lang staan Concordia en Stonewall in het teken van queer cinema, gesprekken en ontmoeting.
Achter de schermen wordt al maanden gewerkt aan het programma. Vrijwilligers, medewerkers van Concordia en betrokkenen vanuit de queergemeenschap bekeken sinds november tientallen films. Ondertussen denkt de organisatie alweer voorzichtig vooruit naar een volgende editie.
De organisatie ligt vooral bij Concordia en queercafé Stonewall. Daarnaast werken ook partijen als Sickhouse, Rijksmuseum Twenthe en boekhandel Broekhuis mee aan onderdelen van het festival.
Programmacoördinator Frank Nijhuis rolde er naar eigen zeggen min of meer vanzelf in. Samen met een programmacommissie keek hij naar zo’n veertig tot vijftig films. "Daarna kijken steeds minimaal twee mensen een film. Het moet festivalwaardig zijn. Variatie hebben. Kwaliteit, diversiteit en passen binnen het programma."
Die selectie levert ook de nodige discussie op. "We hebben verschillende leeftijden in de commissie”, vertelt Nijhuis. "Soms vindt iemand een film hee lgoed, terwijl een ander denkt: dit doet me helemaal niks."
Sander Aalbertsen, bekend van Stonewall (al werkt hij daar niet meer) hielp mee met de selectie, marketing, website en het randprogramma. Volgens hem was het zoeken naar een zo breed mogelijk aanbod. "Het hele alfabet zit erin”, zegt hij. Al was dat wel lastig. "Probeer bijvoorbeeld maar eens een film over intersekse te vinden. En dat die ook nog eens goed is. Het is ons wel gelukt."
Ook Concordia-marketeer Sterre Hammer keek mee met de selectie. Volgens haar zie je die generatieverschillen uiteindelijk terug in het programma. "Dat maakt het juist interessant." Hammer noemt het bovendien belangrijk dat het festival toegankelijk is voor een breed publiek. "Het is voor en door de queercommunity, maar ook voor mensen die nieuwsgierig zijn of er meer over willen leren."
Het programma loopt uiteen van coming-of-agefilms en documentaires tot cultklassiekers. Aalbertsen kijkt vooral uit naar Pink Flamingos. "Dat is echt een cultfilm. Iedereen zou die gezien moeten hebben."
Nijhuis noemt Beautiful Evening, Beautiful Day als persoonlijke favoriet. De Kroatische film gaat over homovervolging in voormalig Joegoslavië in de jaren vijftig. "Eerst ben je een held omdat je voor je land hebt gevochten, en tien jaar later word je verguisd door het communistische regime. Dat historische perspectief vind ik belangrijk: waar komen we vandaan?"
Ook draaien er films die buiten het festival nauwelijks in Nederland te zien zijn. "Sommige films komen hier niet uit", legt Nijhuis uit. "Die draaien dit weekend exclusief tijdens het festival, daar is dan ook alleen Engelse ondertiteling bij."
Net als eerdere jaren draait het festival niet alleen om films kijken. Op zaterdagavond organiseert Stonewall een Pride Comedy-avond. Zondag is er een roze ontbijt.
Daarnaast programmeert Sickhouse opnieuw een midnight screening. Daar zijn korte arthousefilms te zien rond seks, technologie en intimiteit. Volgens Nijhuis past dat goed binnen het festival. "Het is echt een mooie extra."
De organisatie merkt dat bezoekers juist rondom die randprogramma’s blijven hangen. "Muziek verbindt, maar films ook", aldus Aalbertsen. "Er wordt altijd nagepraat over de impact die films hebben."
Dat het festival groeit, ziet de organisatie ook zelf. De opening wordt groter aangepakt dan voorgaande jaren, met onder meer een toespraak van wethouder Arjan Kampman. En ondertussen wordt alweer vooruitgedacht. Aalbertsen: "Je wil zoveel mogelijk verhalen laten zien. Daarom denken we nu al: kunnen we misschien volgend jaar al op donderdagavond beginnen?"