Booster blijft groeien: ‘Ze kunnen in het Westen niet meer om ons heen’

Het Enschedese Boosterfestival wordt weleens een springplank voor muziektalent genoemd. Dat klopt ook wel, maar het is veel meer dan dat.

Samenwerking en een biertje

Oud-gedienden Rob Kramer en Johan de Jong, directeuren van respectievelijk het ArtEZ-conservatorium en poptempel Metropool, staan met een biertje in de hand aan de bar van het Muziekcafé en blikken terug. Dertien jaar geleden begon het. Een samenwerking tussen muziekopleiding en poppodium. De gedachte: jong Twents talent verder helpen, de Twentse muziekscene op in de vaart der volkeren.

Inmiddels is die samenwerking uitgegroeid tot een wijdvertakt netwerk van clubs, podia, organisaties en broedplaatsen die plek bieden aan vrijwel welke muziekstroming en -scene die je verzinnen kunt. Geen beginnende artiest die niet ergens een plek kan vinden om de meters te maken die nodig zijn om het vak in de vingers te krijgen.

Booster biedt niet alleen veel, bijna zestig acts op vijftien podia in de stad, maar wat het brengt is ook echt goed. En niet alleen waar het om de muziek gaat; de energie en het plezier druipen eraf.

Rete-goed

Het is stampvol in Jolly Jug. Te vol, eigenlijk. Maar een journalist mag nog naar binnen. Foek staat er op het menu. Een Enschedese formatie van oud-ArtEZ-studenten met een opzwepende set van retestrakke Nederlandstalige ska. Als je het in een hokje wilt douwen. Strakke riffs, donderende droge baslijnen, poëtische en geinige teksten. Dansende opeengeperste lijven; er is niemand die niet meedoet. Het zweet druipt van de muren.

Veel van deze muzikanten hebben in de afgelopen jaren in de studio van 1Twente gestaan. In wisselende formaties. Als ik naar buiten loop, is het met één gedachte: allemachtig, die gasten zijn rete-goed geworden.

Enschedees en Twents talent

Zij zijn de enigen niet. Je kunt een hele trits uit Enschede afkomstige of hier opgeleide muzikanten en bands noemen voor wie dat ook geldt. Een aantal van hen staat vanavond ergens op een Booster-podium, maar lang niet allemaal. Neem Droom Dit. In 2023 drie kwartier op een Booster-podium. Daarna de Popprijs van Overijssel, Dauwpop, in 2024 uitgeroepen tot de sensatie van Eurosonic Noorderslag, begin dit jaar winnaar van het prestigieuze Cultuurfonds Pop Stipendium van dat festival.

Of Silke Veld. Net terug van een tour door Nederland, vertelt ze in de Burgerzaal van het stadhuis, waar net de laatste act van de avond het boeltje staan te pakken. Zij spelen vanavond niet. Post Ella, Kes, Ilaender en Nomads Radio spelen wel. In Metropool, nieuwe nachtclub Anita en de nieuwe locatie van broedplaats Sickhouse. En hoe.

Ilaender deed dat, eerder op de avond, in de grote zaal van Metropool. Voor een ledscherm van twaalf bij vier meter waarop live visuals werden geprojecteerd. Een startend project van Metropool en het Wilmink, inclusief een topnotch audioinstallatie waarmee je een pingpongballetje hoorbaar door de ruimte kunt laten stuiteren. Veel vetter wordt het niet.

Het zit ‘m in de sfeer

Als ik naar Sickhouse loop, even buiten het centrum aan de Oldenzaalsestraat, zie ik opvallend veel groepjes lopen. Veel meer dan op een andere zaterdagavond. Ze hebben dezelfde bestemming, blijkt. De Enschedese popscene bruist. En dat trekt volk.

Niet omdat er hier iets in het water zit; dat er zoveel in beweging is, heeft alles te maken met die samenwerking waarbij Kramer en De Jong hun biertje dronken. Vraag het de Enschedese muzikanten en organisatoren die hen een podium bieden: het zit ‘m in de sfeer. Zij kennen elkaar, werken samen, gunnen elkaar iets. Hoe verschillend ze ook zijn.

De moordende concurrentie in andere delen van het land is Twente vreemd. Dat biedt een biotoop waarin talent gedijen kan. Sam de Laat, frontman van dat eerder genoemde Droom Dit, staat aan de gloednieuwe bar van Sickhouse te luisteren naar Nomads Radio. De Eindhovenaar, die van Enschede zijn thuis heeft gemaakt, is nauw betrokken bij Grensfrequentie, de muzikale broedplaats die Booster organiseert. 

Organisator Pim Kokkeler pendelt ondertussen van de ene naar de andere locatie en fietst zich de longen uit het lijf. Aike Lütkemöller, drijvende kracht achter Sickhouse, houdt de buitendeur dicht; feestjes moeten niet tot overlast leiden. Tussen twee nummers door, als de scheurende gitaren even zwijgen, zegt De Laat: “Ze kunnen in het Westen niet meer om ons heen.” Niet pedant, wel zelfbewust. En daar is alle reden voor.