Enschedeër beleefde zomer van zijn leven op filmset A Bridge Too Far: 'Zo moet oorlog aanvoelen'

Hij kan er smakelijk over vertellen. En houdt niet meer op vanaf het moment dat hij op de praatstoel heeft plaatsgenomen. Het is een halve eeuw geleden dat Deventer het decor vormde voor A Bridge Too Far, maar voor Hoetink wakkert het overduidelijk nog altijd warme gevoelens van nostalgie aan.

In de regionale krant las Hoetink de oproep dat er figuranten werden gezocht. "Je moest minstens achttien zijn op het moment dat je je aanmeldde. Toen die opnames werden gemaakt en ik ernaartoe moest, was ik net negentien en twee maanden."

Robert Hoetink over zijn tijd als figurant bij A Bridge too Far:

Kort geknipt koppie

Hij beleefde in Deventer de zomer van zijn leven. "We reden met een bus vol Enschedeërs die kant op en belandden bij een depot waar de uniformen en andere militaire attributen werden uitgedeeld. In de bus kregen we vervolgens te horen dat onze kapsels niet deugden. Het was immers het tijdperk van de hippies en flower power. De tijd van lange haren. Maar die soldaten hadden natuurlijk allemaal een kortgeknipt koppie. Waarop bij iedereen de tondeuse erin werd gezet. Op de heenweg zat er iemand in de bus met krulletjes. Na de knipbeurt moest ik 'm op de terugweg vragen of hij degene was met die krulletjes. We herkenden elkaar gewoon niet terug."

Handtekening

Tien dagen lang werden er opnames gemaakt. Tegen een vergoeding van 68 'antieke guldens' per dag. Ik had drie rollen: een Amerikaan, een Pool en een Ierse guard. Ik had de fotocamera van mijn vader gepikt om beroemdheden te fotograferen. Waarschijnlijk is daar de basis gelegd voor mijn latere carrière", vertelt Hoetink, fotograaf voor onder meer dagblad De Telegraaf.

En hij heeft enkele beroemdheden daadwerkelijk gesproken. "Michael Caine bijvoorbeeld. Ik heb een handtekening van Gene Hackman. Op het afgescheurde hoekje van mijn contract. Een vreselijk aardige man."

De hel

Maar het was niet alleen maar rozengeur en maneschijn. Zo belandden de figuranten tijdens een van de scènes in een oorlogstafereel. "Nadat er action werd geroepen, barstte de hel los. Er werd geschoten met losse flodders, maar het maakte zo'n kabaal en het voelde zo levensecht aan dat ik echt zoiets had van: zó moet oorlog dus aanvoelen. Dat was echt enorm heftig. Wat moet oorlog een hel zijn."

Hoetink was in die dagen helemaal gek van films. Nu is het mogelijk om films eindeloos af te spelen en stil te zetten, maar destijds kon dat nog niet. "Ik werkte bij bioscoop Metropool in Enschede. Had daardoor de mazzel dat ik die film talloze keren kon zien. Ik had destijds in Deventer overal aantekeningen gemaakt waar ik me tijdens de opnames exact bevond. Bij welke lantaarnpaal ik bijvoorbeeld stond. En zodoende kon ik mezelf in de film terugzien."

Gespijbeld

Terug in Enschede viel hij echter genadeloos door de mand. Hij had gespijbeld van school en zich ziekgemeld. Maar zijn kortgeknipte stekeltjeskapsel verraadde hem onverbiddelijk.

Hij trok met die stekeltjes - zeker in het flowerpowertijdperk - nogal wat bekijks. "Ik weet nog dat ik naar het ziekenhuis ging. Op bezoek bij een kennis die een ongeluk had gehad. Die was best wel zwaargewond, maar toen ik die kamer binnenliep, kwam hij niet meer bij van het lachen. Vroeg me om weg te gaan, omdat dat lachen zo'n pijnlijke aangelegenheid was."

En ook bij de dames trok hij veel bekijks. Maar daar was Hoetink niet altijd even blij mee. "Ik weet nog dat ik in de plaatselijke discotheek Sjoukje tegenkwam. Het mooiste meisje van de klas, waar alle jongens een oogje op hadden. Ze vroeg me of ik al verkering had. Toen ik zei dat ik dat niet had, zei ze: 'Nou, die krijg je voorlopig ook niet'. Haha, nu kan ik erom lachen, maar ik kan je vertellen: dat deed destijds enorm zeer..."