Meest romantische renner van Almelose wielervereniging is ook een sportief succesvolle avonturier

Hij stond donderdagavond opnieuw volop in de schijnwerpers tijdens de ploegenpresentatie van zijn club in het onderkomen van hoofdsponsor woonwinkel Löwik in Vriezenveen. Natuurlijk kwam zijn romantische relatie met de Olympisch kampioene ter sprake, maar ook bij zijn eigen sportieve prestaties werd stil gestaan. Want Dogterom (25) droeg zijn eigen kampioenstrui. Het rood-wit-blauw als nationaal kampioen in de categorie elite-zonder-contract (vroeger amateurs). Een titel die het sprintkanon komende zomer hoopt te prolongeren.

Vaandeldrager

Dogterom is één van de vaandeldragers van De Zwaluwen. Een opmerkelijke figuur, een avonturier bovendien. Want hij rijdt niet alleen voor De Zwaluwen. De talentvolle renner zocht zijn geluk op de racefiets ook bij een Spaanse club, bij Eulen-Amenabar, waarvoor hij al prima resultaten behaalde.

Wanneer Dogterom verslag doet van zijn verrichtingen op sociale media, regent het ‘’likes’. Naar eigen zeggen gemiddeld zo’n 450 bij elk bericht. Dat stond geen verhouding tot de aandacht die hij kreeg na publicatie van het huwelijksaanzoek. Dogterom, lachend: "Het aantal likes? 21.000.’’

Verzameling blauwe truien

Op de ploegenpresentatie traden meer renners (m/v) naar voren met een bijzonder verhaal. Wat te denken van Marit Cent (26), dochter van oud-topamateur Eric Cent uit Goor. Zij vertelde de aanwezige familieleden, sponsoren en wielervolgers over sportieve successen, zoals de winst in de Twentse Criterium cup enkele jaren geleden, een serie koersen in de regio. Het ging over haar grote collectie ‘’blauwe truien’, want na elke koers ontving de leider in het klassement zo’n trui. En Cent voerde

regelmatig het klassement aan: "Ik heb ze niet allemaal meer hoor, ik heb er al een aantal weggegeven.’’

Cent bekende dat ze in 2025 had overwogen, de racefiets op te bergen na een val tijdens het NK. Ze belandde met haar gezicht op het asfalt en ook haar rug kreeg bij die nare val een flinke opdoffer. Wekenlang was Cent uitgeschakeld, stond ze letterlijk aan de kant. Maar in Vriezenveen was ze toch weer van de partij, keek ze uit naar een nieuw seizoen.

NK tijdrijden

Verhalen over verwachtingen en dromen kwamen veelvuldig voorbij, zoals gebruikelijk is tijdens een ploegenpresentatie aan het begin van het wielerjaar. Zo vertelde Maarten van den Berg (31) uit Rijssen dat 24 juni de dag is waarop hij hoopt te pieken. Dan staat het NK tijdrijden op de kalender in het Gelderse Laren. De lange Van den Berg laat zich begeleiden om straks te scoren op de titelstrijd in de categorie elite-zonder-contract. "En ik heb inmiddels stappen gezet’’, keek Van den Berg vol vertrouwen vooruit. Op de vlakke wegen tussen Laren en Harfsen, wil hij straks ‘gaan als de brandweer’.

Nauwe banden

Alle aanwezige ploegen, van de nieuwelingen, junioren en opleidingsteam vrouwen tot en met de elite en beloften en de vrouwenploeg, werden bij Löwik op de foto gezet. Onder toeziend oog van Gerben Löwik, zelf oud-profrenner en inmiddels al weer 16 jaar aan het roer bij het familiebedrijf. "Prachtig, al denk ik dat wijlen mijn vader Harrie Löwik die begon met de sponsoring hier nog veel meer plezier aan zou beleven. Hij legde de basis voor onze band met de wielersport.”

Kennismaken met de wielersport

Voorzitter Bas Stamsnijder – ook al telg van een echt wielergeslacht – vertelde nog dat het bij De Zwaluwen niet alleen draait om topsport. De breedtesport was minstens zo belangrijk: "Wij willen dat onze renners met een glimlach komen trainen, dat ouders van de jeugdleden zich thuis voelen in het clubhuis en dat iedereen met een glimlach weer naar huis gaat.”

Om de wielersport onder de aandacht van jongeren te brengen, had Stamsnijder nog aardig nieuws: "We gaan aan de slag met de scholen in Almelo, om jongeren de kans te geven kennis te maken met de sport. Daarover is inmiddels met één van de scholen al een afspraak gemaakt. Want het is ons doel om de instroom van nieuwe leden te maximaliseren en de uitstroom te minimaliseren.”

Tekst: Tom van den Berg