Open dag wagenbouwers Bosdûvelkes zondag 1 februari: ‘In De Lutte haalt wie alles van stal…’

Het parkeerterrein voor de loods aan het Pastoor Rudingpad staat op deze doordeweekse avond vol. Uit de loods zelf kiert licht en zijn flarden muziek te horen. Binnen is het druk, rommelig, licht, gezellig. Tientallen mensen zijn in de een wirwar van frames, steigers, ladders, loopplanken, draden en vonken, tempexkoppen, lappen stof en vilt bezig met het fabriceren van de optochtwagens en kleding en hoofddeksels voor de loopgroep. Langs de muur staan kratten Grolsch gestapeld. 

Gigantische hal

Het lijkt onoverzichtelijk, maar de indeling in de gigantische hal is planmatig en uitgekiend. Er wordt gelast, geplakt, geschilderd. Hier verrijzen de praalwagen en de tweede wagen van de Bosdûvelkes. Met alle accessoires en kleding voor de loopgroep van 200 deelnemers. De eerste uitbundige figuren en koppen staan al klaar.

Arjan Kristen, voorzitter van de wagenbouwers, geboren en getogen Luttenaar, groeide op met carnaval. Zelf zat hij in de Raad van Elf. Een van zijn broers was hoogheid bij deze vereniging, twee broers bij de noabervereniging de Tuffelkeerlkes, die ook in dit pand huist, wel gescheiden door een wand. “Ja, daar loopt ook een deel van de familie. Mijn zus was er miss carnaval, en mijn moeder maakte er het pak voor de Baron.” Een strijd vanwege de carnavalsverenigingen is er in de familie niet. “Ook niet hier, onder de wagenbouwers. Als er iets helpen we elkaar”, zegt Kristen. Lachend: “Maar we willen wel de mooiste wagen, en dat willen ze hiernaast ook.”

...nen Duvels carnaval

De wagenbouw begint in het voorjaar, met het bepalen van het thema. Dat gebeurt door de wagenbouwers zelf. Op het grote whiteboard worden alle ideeën genoteerd. Daarvan blijven er een paar over en dan wordt er gestemd. Voor dit jaar is het thema Boerderij gekozen. De slogan voor op de wagen is er ook al: ‘In De Lutte haalt wie alles van stal, En viert met disse bonte beestenboel nen Duvels carnaval’.

Gestripte touringcar

De tekenaar werkt vervolgens de ideeën voor invulling van de wagens uit. “Als we tevreden zijn, wordt de tekening ingekleurd.” Na de bouwvak begint het echte werk, de opbouw van de praalwagen, vanaf het chassis van de oude touringcar, die een kwart eeuw geleden door De Bosdûvelkes aangekocht is. “De bus werd helemaal gestript, op de chauffeursstoel na”, vertelt Kristen. Daarnaast wordt er gewerkt aan de opbouw van de trekker en de kleding van de loopgroep. 

De vrijwilligers zijn zo’n 70 Luttenaren van elke leeftijd, meiden en jongens, mannen en vrouwen. “Wie helpt bepaalt zelf hoeveel tijd hij hier spendeert. Eens in de week, eens in de twee weken. Vaker, minder vaak. Het is geen verplichting. Als je tijd en zin hebt, kom je. Alle hulp is meegenomen.” 

Vooraan in de loods staat de 11 meter lange praalwagen, die elk jaar van een nieuwe opbouw wordt voorzien: enorm, kleurig en ludiek. Met als kloppend hart een kern vol elektriciteit: genummerde kastjes, snoeren en knoppen, verbonden met een laptop, waardoor alles op de wagen in beweging gezet wordt. Daarachter de 7 meter lange trekker. Beide wagens zijn 3 meter breed, worden 7,5 meter hoog. Een klus van jewelste. 

Vuttersclub

Elke avond en in het weekend zijn vrijwilligers bezig. De harde kern bestaat uit 10 tot 12 man. “Die jongens zijn hier de laatste weken elke dag. Ze laten hier net de post nog niet bezorgen.” Vrijdagsmiddags werkt hier de vuttersclub, zij plakken de koppen en attributen, brengen grondverf aan. “De jongeren doen het hoge werk. De vutters hoeven de steiger dan niet meer op. We zetten de spullen klaar voor hen, en dan kunnen ze op vloer, desnoods zittend aan de slag.” 

Arbeidsintensieve hoeden

Op de verdieping heerst de naaigroep. Rond de grote tafel zit een grote groep dames, die kleding en de hoofddeksels voor de 200 deelnemers aan de loopgroep. Kleurige jassen, vrolijke hoofddeksels, waarin heel wat creativiteit en werk gestoken is en wordt. Allemaal in het Boerderij-thema. Mutsen van vilt met gras, bloemen, een kip en groente. Maar liefst 180 van deze arbeidsintensieve hoeden worden in elkaar gezet. De kleinste 20 lopers worden in een koeienpakje gehesen en krijgen een daarbij passend mutsje.
De wagenbouwers worden geassisteerd door scholieren, die hier hun maatschappelijk stage lopen. Ze helpen mee zowel op de vloer, als op de verdieping. 

Op de open dag, zondag 1 februari, is het werk nog niet af. “De mensen kunnen kijken hoever we zijn, en kunnen ook zien hoe het technisch gedeelte in elkaar steekt. Als de wagens eenmaal klaar zijn, zie je daar niets meer van.” Tijdens de open dag wordt er niet gewerkt. Kristen: “Het is vooral ook een gezellige dag.”

Laatste loodjes

De laatste loodjes volgen na het open huis. Over anderhalve week moet alles klaar zijn. De donderdag voor de optochten worden alle stukken van de wagens in de lak gezet. “Dan komt de glans erover. De kleuren gaan meer spreken. Mooi meegenomen is dat de verf dan ook beter ook beschermd is tegen regen.” De praalwagen, de trekker en de loopgroep zijn present bij drie optochten. De Prinsen wagen rijdt mee in Losser en de Lutte. 

Of alles klaar is voor het met grote stappen naderende carnavalsweekend? Kristen kijkt naar de vrijwilligers aan tafel met lappen stof, op de werkvloer en de steigers met verfspuiten, lasapparaten, kabels. Hij knikt overtuigend: “Dan is alles af. Dan zijn we klaar.”