Kennedymars Hengelo krijgt bijzonder slot: UT-studenten boren waterput voor het goede doel

Zaterdagochtend begon de tocht al op tijd. “Hoewel het natuurlijk vroeg was, verliep de tocht best soepel”, zegt UT-student Allard Braakhuis, lid van de Werkgroep Ontwikkelingstechnieken (WOT). Door middel van een beeldscherm konden familie, vrienden en medewandelaars in de gaten houden waar de wandelaars langs liepen. 

Zwaar bepakt

Eenmaal aangekomen bij de finish bij de Combibaan in Hengelo werden de lopers hartelijk onthaald. Nog voordat ze waren bijgekomen van hun lange tocht begonnen ze met het slotstuk: het boren van een zes meter diepe waterput. Dit met de slangen, stangen en gereedschap, goed voor tien kilo extra per persoon, die de studenten mee namen op hun rug. Alles om geld op te halen voor het goede doel.

Onder toeziend oog van het publiek ging het boren verrassend soepel. “We hadden verwacht dat het langer zou duren”, zegt Braakhuis. Tussendoor legde student Willem van Dijk rustig uit wat er gebeurde tijdens het boren en waarom dit op deze manier ging: “De pomp loopt soms een beetje vast door de modder, maar dat is zo te verhelpen." Na ongeveer een uur was er een put van zes meter diep geboord en toen er even later water uit de pomp omhoog spoot, barstte er luid applaus los.

Goed doel

De demonstratie hoorde bij een bijzondere actie: met hun tocht en het boren zamelde het team geld in voor de organisatie TADEH, die mensen in ontwikkelingslanden leert om zelf waterputten te boren met eenvoudige en lokaal maakbare middelen. “We willen laten zien dat je met eenvoudige technologie heel veel kunt bereiken”, zegt Braakhuis. “Mensen zijn zélf in staat om water te winnen, zonder dure machines of buitenlandse hulp.”  

De groep hoopte minstens 4000 euro op te halen; inmiddels is dit al ruimschoots binnen. De actie is ook bedoeld als bewustwordingscampagne. Braakhuis: “Een gedoneerde waterput is mooi, maar als die stukgaat en niemand weet hoe je hem moet repareren, wat dan? Dan heb je er op de lange termijn weinig aan.”

Na afloop werd de put weer dichtgegooid. Wat achterbleef was een natte plek in het gras; een klein spoor van een groot gebaar, ontstaan uit veertig kilometer lopen en een flinke dosis Twentse vasthoudendheid.