Zoals twee onbekenden Boris in Enschede over de finish slepen, rent hij met zijn team voor wie dat zelf niet (meer) kan

Het is druk in de binnenstad. De Enschede Marathon trekt dit jaar 21.000 deelnemers, een record. Van de Kidsrun tot de hele marathon: de stad staat in het teken van hardlopen. Rond het parcours staan supporters soms rijen dik, terwijl verkeer buiten het centrum zich moeizaam een weg baant langs afzettingen.

Toch gelukt

Boris staat net buiten de uitloopzone, bijkomend van zijn halve marathon. “Mijn doel was 1.25, dus dit is mooi”, zegt hij. Dat het überhaupt lukt, noemt hij een kleine verrassing. In aanloop naar de wedstrijd is hij ziek, zijn hartslag ligt tijdens de race opvallend hoog. “Ik dacht: misschien zit het er niet in vandaag.”

Toch kantelt het onderweg. Een aangepaste route blijkt korter richting de finish en geeft hem een mentale boost. “In één keer denk je: dit is te doen.” De sfeer langs het parcours helpt ook mee. “Vrienden en familie staan langs de kant, mensen komen zelfs uit Amsterdam. Dat geeft echt energie.”

Van vijf naar dertig lopers

Vier jaar geleden wordt hij gepakt door het hardloopvirus. “Ik wilde een keer een halve marathon lopen, hier in Enschede. Sindsdien heb ik eigenlijk niks anders meer aan mijn hoofd.” Dat combineert hij met een andere gedachte. “Elk jaar één ding goed doen. Niet voor mijzelf, maar voor een ander.” Zo ontstaat zijn Fissy Running Team. "Vernoemd naar mijn creatieve platform en de kleding die ik maakte."

Hij begint die editie met een klein groepje van vijf man. Inmiddels staat er een club van zo’n dertig lopers aan de start, de meesten doen de halve marathon. “Elk jaar komen er nieuwe mensen, die dan voor het eerst zo’n afstand lopen. Ze proberen het gewoon.” Hij lacht: “En soms is het een keer en nooit weer.”

Het goede doel is niet het enige dat hen drijft. “We proberen ook elkaar in beweging te brengen. Zo’n groep geeft heel veel energie.” De groei komt vooral uit zijn eigen omgeving. Bekenden, studenten, mensen die het team herkennen aan opvallende shirts die Boris zelf maakt. “Dan komen ze naar ons toe: mag ik volgend jaar ook meedoen?”

Rennen voor wie dat niet kan

Net als veel andere groepen - die bijvoorbeeld lopen tegen kanker of dementie - koppelt ook het team van Boris de deelname aan een goed doel. “De gedachte is elk jaar hetzelfde: wij zetten onze eigen spieren in voor mensen die dat zelf niet kunnen. Vorige keer was het bijvoorbeeld Stichting ALS.”

Het doel kiezen de lopers samen. “Dit keer wilden we iets met kinderen doen.” Zo kwamen ze op Metakids, een organisatie die zich inzet voor kinderen met een stofwisselingsziekte. “Daardoor kunnen doofheid, blindheid, lichamelijke aandoeningen, maar ook verstandelijke handicaps ontstaan.” Eén op vier kinderen met zo’n ziekte wordt zelfs niet ouder dan 18 jaar.

Inmiddels staat de teller over de 4.000 euro. “Maar het gaat mij ook om de aandacht voor het doel. Dat mensen zien wat we doen.”

Twee Duitse mannen

Hardlopen en goededoelenacties zijn een veel geziene combinatie bij de Enschede Marathon. Boris begrijpt dat wel. “Iedereen ervaart zo’n race anders, maar het is voor iedereen zwaar. Je vraagt het maximale van je lichaam. Dan ga je ook nadenken over mensen die dat niet kunnen.”

Ook onderweg steunen mensen elkaar. “Ik kwam bij kilometer negentien twee Duitse mannen tegen die mij erdoor hebben gesleept. Ik geef ze een bekertje water tijdens het rennen. En na de finish geven we elkaar een knuffel, terwijl ik ze nog nooit heb gezien.”

Hij straalt. “Daarom vind ik dit soort hardloopdagen het mooiste wat er is. Ook alle andere jongens en meisjes van de groep vinden het geweldig. Iedereen leeft, iedereen loopt hier met een glimlach.”