Hengelo's medium Nathalie Visser brengt Gerda in contact met haar overleden moeder: 'Hoi, mam!'

Op het eerste gezicht zou je niet zeggen dat Nathalie Visser iemand is die koffiedik kan lezen en dat overledenen via haar contact willen maken met dierbaren. Ze kan aanvoelen wat er speelt en wat iemands behoeften zijn. 

“Ik ben ook niet voor iedereen het juiste medium. Zo doe ik geen toekomstvoorspellingen”, geeft ze aan. Maar wie getraumatiseerd, zoekende, gevoelig, overprikkeld, verdrietig of gewoon nieuwsgierig is, zou bij de nuchtere Nathalie wel eens heel goed op de juiste plek kunnen zijn. “Ik blijf bij mezelf. Wat ik doe is geen ‘new age crap'.”

Als kind al heel intuïtief

Als kind was ze al heel intuïtief en voelde heel goed de emoties van andere mensen aan. "Achteraf denk ik dat de nachtmerries die ik als kind had eigenlijk al uittredingen en uitstapjes naar andere dimensies waren”, zegt ze. 

In 2012 kreeg ze een zware burn-out en tijdens die periode kwam haar spirituele ontwikkelingsproces in een stroomversnelling terecht. "In dat jaar ben ik dan ook begonnen met de opleiding tot medium. Dat was vooral heel veel oefenen met elkaar. Ik ben er nu ook op getraind om niet alles zomaar binnen te laten komen. Vooral de zware, verdrietige energie niet." 

Om tot rust te komen, ging de Hengelose leuke dingen doen, zoals wandelen, fietsen en fotograferen. "Soms zie ik in die foto’s een gezicht en dan blijkt dat later een overledene te zijn van iemand die naar mij toe is gekomen in de hoop contact te krijgen met een dierbare.”

Hoe werkt dat nou met die overledenen tijdens een bijeenkomst? “Ik stel me open en voel dat iemand vanuit de spirituele wereld naderbij komt. Ik zie dan beelden. Soms hebben ze een boodschap of zijn ze gewoon blij dat ze even contact kunnen hebben met dierbaren hier in deze wereld. Of ze halen herinneringen op."

Nathalie zegt dat het de kunst is om wat ze binnenkrijgt goed te verwoorden, te vertalen en goed te interpreteren. "Ik kan er ook weleens naast zitten. Maar over het algemeen is er veel herkenning en wordt er ook best wel gelachen”, lacht ze. 

“De laatste tijd doe ik dit in de vorm van huiskamerbijeenkomsten. Dan zijn mensen in hun eigen vertrouwde omgeving en nodigen ze zelf geïnteresseerden uit. Dat maakt het wat intiemer dan dat ik zelf een ruimte huur. Dat geldt ook voor het koffiedik lezen.”

Theetuin Driene

Wie wel eens bij Theetuin Driene is geweest, kan haar daar al eens gezien hebben. Ze werkt daar namelijk al sinds 2023 met heel veel plezier parttime in de bediening. Zo heeft ze toch een basisinkomen. 

"Hoe ik daar terechtgekomen ben, is ook een mooi verhaal. Ik had wat stoelen op Marktplaats gezet en degene die ze op kwam halen, kwam met een bestelbus waarop ‘Theetuin Driene’ stond. Dat was een mooi excuus om daar zelf eens langs te fietsen."

Nathalie had op Facebook gezien dat ze iemand voor de bediening zochten; "Maar ja, ik was geen zestien meer. Omdat ik oprechte belangstelling voor de baan had en eerlijk was over mijn burn-out, mocht ik toch twee dagen meelopen. Ik had nog nooit met een dienblad gelopen. Maar wat blijkt: loop ik daar toch zo mee weg!" 

Het werk ging zo goed dat ze mocht blijven. "Ik heb zelfs meegeholpen aan de uitbouw achter. Ik kan nu echt wel zeggen dat ik goed in mijn vel zit en op mijn plek ben, zowel als medium als in de theetuin.”

Afspraak maken

Dan vraag ik me ineens af of het mogelijk zou zijn om via Nathalie in contact te komen met mijn moeder. Ik wilde dit vrij snel na haar dood eigenlijk al eens proberen, maar het was er nog niet van gekomen. Ik had Nathalie al een paar keer bij Theetuin Driene ontmoet en vond haar erg sympathiek. Via Facebook wist ik dat ze 'iets met overledenen' deed. 

Nathalie wist niet dat ik graag wilde dat mijn moeder zich aan haar zou openbaren, maar na wat algemene opmerkingen kwamen er anekdotes via Nathalie door die zo verrassend accuraat en typerend voor mijn moeder waren, dat ik er echt door ontroerd raakte. 

Van heel triviale dingen, zoals 'mevrouw geeft aan dat ze erg van eieren en aardbeien hield' tot gevoelens die ze altijd voor zichzelf gehouden had, omdat ze ons daar als dochters niet mee wilde belasten. Het bleek bijvoorbeeld dat ze na het overlijden van haar beste vriendin best wel eenzaam was geweest.

Dankbaarheid

Aan het eind van de sessie gaf mijn moeder aan dat ze niet zo goed wist wat ze nog meer zou willen zeggen, maar gaf wel door dat ze heel dankbaar was voor de goede zorgen van mij en mijn zus. "Wat lief en wat mooi", fluisterde ik tegen Nathalie.

Bij mij op de overloop hangt een mooie, grote portretfoto van mijn moeder als tienermeisje. Nu wisselen we, elke keer als ik haar daar zie, blikken van verstandhouding uit en zeg ik: “Hoi mam!" En houd ik haar op de hoogte van wat er zoal speelt in mijn leven.