Verkeer
Stuur appje
Zoek
Afl 357 Robert vd M

afl. 357 De 99 woorden van Robert van der Meulen

Iedere zaterdagochtend is er zo’n klein vast ritueel waar ik altijd blij van word: even rustig de Twentsche Courant Tubantia openslaan. En eerlijk is eerlijk, ik blader dan vaak al snel door naar de 99 woorden van Robert van der Meulen. Mooi hoe iemand in zo’n korte tekst toch een hele wereld kan oproepen — soms met een glimlach, soms met een kleine gedachte, en soms gewoon met een beeld dat nog even blijft hangen.      

Robert van der Meulen werd in 1963 geboren in Enschede en is een echte creatieve veelkunner. Hij schrijft lange verhalen, korte verhalen, zeer korte verhalen én ultrakorte verhalen, maar daarnaast is hij ook tekstdichter, liedjesmaker en fotograaf. Sinds 2017 is hij een vertrouwde en graag gelezen naam in de zaterdageditie van de Twentsche Courant Tubantia met zijn bijdragen in precies die bijzondere vorm: 99 woorden

Af en toe neemt hij daarin ook een muzieknummer mee, en dat vind ik natuurlijk extra leuk. Deze keer gaat het om een stukje met de titel Two Cats, en dat wil ik je graag laten horen — want sommige woorden zijn simpelweg te mooi om voor jezelf te houden.

Two cats
Ik maai het gras, zij doet de was 
Opeens hoor ik mezelf dat hippieliedje neuriën: 
'Our house is a very, very, very, fine house... 
Schaamteloos burgermansgeluk in de hoogste versnelling. 
Toch, ooit gaan we allemaal met de neus omhoog.
Ach, zolang je leeft is er geen dood 
en zodra je dood bent is er geen le-ven, zei ene Epicurus. 
Zolang ik grasbaantjes trek aan de goede kant van het gazon 
en zij vrolijk mee-hummend onderbroeken ophangt 
zijn wij schaamteloos burgerlijk zorgenvrij. 
Dus neuriën we ons onbekommerd voorwaarts. Hoewel?
Twee katten. Die ontbre-ken. Gevalletje allergie. 
Je kan niet alles hebben.

De 99 woorden van Robert van der Meulen beschreven natuurlijk het geluk van thuiskomen met het nummer Our House van Crosby, Stills, Nash & Young dat werd geschreven door Graham Nash en is geïnspireerd op zijn tijd met Joni Mitchell in Laurel Canyon. Geen grote gebaren, geen drama, maar juist dat kleine, warme geluk van samen thuis zijn: bloemen in de vaas, licht in huis en twee katten in de tuin. Een prachtig stukje huiselijk geluk op muziek.

Robert bedankt voor je bijdrage, en graag tot een volgende keer.