Supervrijwilliger Gerard Engbersen had alles over voor zijn Hengelose Es

Het is een bekend beeld in de Hengelose Es: Gerard Engbersen scheurt op zijn fiets kriskras door de wijk, met uitpuilende fietstassen vol wijkkrantjes. Vier keer per jaar bracht hij de nieuwsbrief van de Hengelose Es rond. Ruim 5.000 exemplaren bracht hij langs of gooide hij in de bus. "Ach, iemand moet ’t doen”, zei hij dan iedere keer.

Het is tekenend voor wie Gerard Engbersen was. Altijd bezig met anderen in de wijk. Voor kinderen, voor mensen die het niet breed hebben of om voor wat gezelligheid te zorgen met de jaarlijkse kerstmarkt en het wijkfeest. Meer dan veertig jaar was hij betrokken bij van alles in de wijk.

Sint-Maarten en de kookclub

Het is lastig om iets te vinden waar Gerard niet bij betrokken was in de buurt. De lokale kookclub, de Sinterklaasoptocht en de middeleeuwse optocht tijdens Sint-Maarten, om er een paar te noemen. Vaak samen met zijn vrouw Sonja. Tijdens die middeleeuwse optocht, vol licht, paarden en kostuums, verkleedde hij zich als ridder of een ander middeleeuws figuur. Alles om het de kinderen naar hun zin te maken.

Ons Belang

Tijdens de grote renovatiewerkzaamheden van de toenmalige woningcorporatie Ons Belang bemande hij het informatieloket waar bewoners met vragen terechtkonden. Hij wist de weg in de wijk en wist precies bij wie hij moest zijn om dingen voor elkaar te krijgen. Als er iets moest worden geregeld dan lukte Gerard dat.

Samen met Sonja bestierde hij het Kulturhuuske, een inloophuis in de buurt waar mensen terechtkonden voor een bakje koffie, een praatje of een warme maaltijd. Tijdens de Sinterklaasoptocht zorgde hij ervoor dat alles goed geregeld was. Dan moesten er weer honderden zakjes gevuld worden met pepernoten, strooigoed en chocolade. Dat deed hij dan samen met zijn vrouw. Geen moeite was hun te veel.

Kookgroep

Toen het nieuwe wijkcentrum werd geopend, verhuisde de activiteiten van het Kultuurhuuske naar de nieuwe locatie. Ook daar hielp Gerard mee. Ook daar konden mensen tegen een kleine vergoeding een volwaardige maaltijd krijgen en gezellig samen eten. De kookgroep bestaat nog steeds en iedere week is de zaal in het wijkcentrum gevuld met mensen die een hapje mee eten.

Lid in de Orde van Oranje-Nassau

In 2025 werd hij tijdens de lintjesregen onderscheiden als Lid in de Orde van Oranje-Nassau voor al het vrijwilligerswerk dat hij al die jaren had gedaan. In 2019 kreeg hij al het stadscompliment De Nijverbij. Daar werd hij onder andere geprezen voor zijn inzet bij de wijkrant. Hij bezorgde die niet alleen, maar zorgde er ook voor dat winkels en bedrijven adverteerden in het weekblad. 

Op de fiets

Hij fietste veel: gewoon een rondje of flinke afstanden. Zo fietste hij een keer naar een dierenasiel in Münster, omdat hij op de Duitse tv drie katten voorbij had zien komen. Hij wilde ze adopteren als verrassing voor zijn vrouw. Dat lukte. Een poos later haalde hij ze ook op. Dit keer niet op de fiets: een bekende wilde meerijden om de dieren op te halen.

De wijk

Als hij iets zag wat niet deugde in de wijk, fietste hij naar Welbions of naar het stadhuis. Als hij weer eens afval zag rondslingeren of veel wildgeparkeerde fietsen bij een flat zag staan, belde hij de wijkwethouder of trok hij aan de bel bij de top van de woningcorporatie. Als hij ergens niet tegen kon, dan was het dat wel. 

"Je gunt elke buurt iemand als Gerard”, zei oud-wethouder Marie-José Luttikholt afgelopen voorjaar nog tijdens haar afscheidsinterview. Als wijkwethouder van onder andere de Hengelose Es had ze vaak contact met Gerard.

Sonja

In 2024 overleed zijn steun en toeverlaat Sonja. Ondanks het gemis bleef hij zich belangeloos inzetten voor activiteiten in de buurt. 

Wat ooit begon als een voetbalwedstrijd tussen de Hengelose politie en wijkbewoners, groeide uit tot een jaarlijkse sportdag. Samen met andere buurtbewoners was hij daar druk mee. 

In 2024 wist hij samen met mede-initiatiefnemers tijdens de motiemarkt in de gemeenteraad subsidie te regelen. Toen tijdens de raadsvergadering bekend werd dat ze het bedrag hadden gekregen, liepen ze in polonaise op de publieke tribune. "Ik heb van het weekend nog een kaarsje aangestoken. Mooi dat het gelukt is”, zei Engbersen na afloop.

Bevlogen

Gerard deed het vrijwilligerswerk omdat hij het het leuk vond om in zijn wijk bezig te zijn. Na corona liep het aantal vrijwilligers in Nederland flink terug. Nog steeds kampen veel stichtingen en verenigingen met een tekort aan vrijwilligers. Dat vond hij verschrikkelijk. Hij had graag gezien dat meer mensen in de wijk, zoals ouders, zouden meehelpen bij de verschillende activiteiten. Dan blikte hij graag terug naar vroeger, toen dit helemaal niet speelde.

Met het overlijden van Gerard Engbersen verliest de Hengelose Es én de stad een bevlogen bewoner.