Het voormalige Aquadrome is voorgoed gesloten. Terwijl een paar meter verderop het nieuwe zwembad inmiddels volop in gebruik is, wordt het oude pand stap voor stap leeggehaald. Deze week gingen de laatste inventarisstukken onder de hamer tijdens een veiling. Daarna wacht de sloop. Voor veel Enschedeërs betekent dat ook afscheid nemen van een plek vol herinneringen. Na een oproep van 1Twente stroomden de verhalen binnen: van eerste liefdes en kinderfeestjes tot bijna-verdrinkingen in de wildwaterbaan.
Hoewel veel Enschedeërs warme herinneringen bewaren aan het Aquadrome, klinkt in de reacties ook nostalgie naar zijn voorganger: het oude Diekman zwembad. “Het oude Diekman had allerlei buitenbaden, dat hadden ze moeten behouden”, schrijft Gitana. Anderen sluiten zich daarbij aan. “Het had veel meer een familiegevoel. Sinds het verdwenen is, zwemmen we bij het Twentebad in Hengelo.”
Bea kijkt eveneens met weemoed terug. “Ik mis niets aan het Aquadrome. Het oude Diekmanbad was veel leuker. Daar heb ik veel meer goede herinneringen aan. Dat bad slopen voor het Aquadrome is de grootste fout die Enschede heeft gemaakt.”
Ook John vindt dat het Aquadrome nooit een waardige opvolger is geweest. “Ze hadden het geld beter kunnen gebruiken om het oude Diekman te restaureren. Dan was Enschede beter af geweest.”
De generatie die het oude Diekman niet heeft gekend en is opgegroeid met Aquadrome, heeft wel veel goede (maar ook minder goede) herinneringen aan het zwembad dat binnenkort wordt gesloopt.
Wie de reacties leest, ziet al snel één attractie steeds terugkomen: de wildwaterbaan. Niet alleen vanwege het plezier, maar ook vanwege de spanning. “In de tweede bak was het bijna verzuipen”, schrijft Raymond. “De uitstroom van het eerste deel zorgde voor een draaikolk.” Veel anderen herkennen dat direct. “Dat heb ik ook een paar keer meegemaakt”, reageert iemand. Een ander schrijft: “Je ging altijd onderuit en kwam met moeite weer overeind.”
Voor sommigen voelt het nog altijd als een klein jeugdtrauma. “Als kind kreeg ik daar hartaanvallen”, schrijft Romina. “Echt iedereen verdronk daar bijna”, reageert iemand anders. “Zo eng.” Weer een ander zegt: “Sindsdien ben ik nooit meer geweest.” Toch is er ook waardering voor de ruige attractie. “Mensen klagen erover, maar het was tenminste écht een wildwaterbaan”, aldus Mauro.
Sommige bezoekers maakten de wildwaterbaan zelf nóg spectaculairder. “Een fles zeep in de wildwaterbaan gooien, van de hoogste trede springen en er vervolgens uit gestuurd worden”, blikt Michelle lachend terug. “Iedere keer weer koukleumen, maar wat een lol hebben we gehad.”
Niet alle herinneringen zijn even vrolijk. In de reacties komen ook de nodige ongelukjes naar boven. Bezoekers vertellen over hersenschuddingen, een gebroken elleboog, verloren en gebroken tanden en een gat in het hoofd.
Vooral over de laatste jaren van het Aquadrome zijn de meningen minder positief. Veel bezoekers vonden het zwembad verouderd. “Van die chloorlucht kreeg je bijna longklachten”, schrijft Tamara. “Het was binnen koud en de vloer was vies.” Marc kijkt met gemengde gevoelens terug. “Als kind heb ik er prachtige herinneringen, maar de laatste twintig jaar waren het koude baden, kapotte bruine tegeltjes en een penetrante chloorlucht.” Danny vat het kort samen: “Voor een ‘subtropisch zwembad’ was het altijd koud.”
Waar de wildwaterbaan de meeste spanning opleverde, waren de bubbelbaden juist een plek om tot rust te komen. “De bubbelbaden waren heerlijk”, schrijven meerdere bezoekers. Ook de kruidenwhirlpools worden regelmatig genoemd. Eén bezoeker kende het systeem zelfs uit haar hoofd. “Ik wist precies wanneer een bubbelbad stopte. Dan rende ik al snel naar de andere kant om daar weer in het volgende bad te stappen.”
Voor sommige Enschedeërs speelde het Aquadrome zelfs een belangrijke rol in hun liefdesleven. Anouschka ontmoette er in 1992 haar eerste liefde. “We kregen verkering in het Aquadrome. We zijn nog steeds samen, inmiddels 34 jaar, waarvan 24 jaar getrouwd. Onze kinderen hebben er later ook hun zwemdiploma gehaald.”
Ook Barbara ontmoette de vader van haar kinderen in het zwembad – in het bubbelbad weliswaar.
Niet alleen het zwemmen is blijven hangen. Daphne denkt meteen terug aan de momenten ná het zwemmen. “Standaard patat eten in het restaurant en natuurlijk de papegaai die daar zat.” Romana weet nog precies over wie ze het heeft. “Papegaai Jacco!”, reageert ze. “Hij was gek op een patatje.”
Sommige herinneringen zitten letterlijk in het geheugen gegrift. Zo noemen een aantal mensen dezelfde omroeptekst uit het golfslagbad. “Attentie! Attentie! Over één minuut komen de golven u weer tegemoet. Veel plezier!”
Daarnaast worden ook de gangetjes met stroomversnellingen, de glijbanen, de touwen in het golfslagbad waar je aan kon hangen, het discozwemmen, kinderfeestjes, zwemlessen en het tunneltje naar het buitenbad veel genoemd.
Met de komst van het nieuwe zwembad verdwijnt ook het subtropische karakter van het Aquadrome. Dat vinden veel reageerders jammer. Volgens verschillende bezoekers is het nieuwe bad vooral geschikt voor zwemlessen, verenigingen en baanzwemmen. Voor recreatief zwemmen wijken zij liever uit naar plaatsen als Hengelo, Haaksbergen of net over de Duitse grens. “Triest dat Enschede als grote stad geen echt leuk zwemparadijs meer heeft”, schrijft Melanie.
Toch kijkt niet iedereen alleen met weemoed terug. “Het zal gek zijn als het oude gebouw straks verdwenen is”, schrijft Jenneke. “Maar het nieuwe zwembad is wel mooi geworden.”