Overgrootvader Luuc Mulder begint dinsdag in Delden aan z'n achttiende Twentse Rolstoel4daagse

Voor de achttiende keer doet de Hengeloër dit jaar mee aan de enige rolstoelvierdaagse van Nederland. Hij haalde echter ‘maar’ vijftien keer het felbegeerde kruisje: “In 2021 was er vanwege corona een online editie. Je kon vanuit je eigen woonplaats de afstanden rijden. Het bewijs leverde je vervolgens via de app Strava. En vorig jaar moest ik één dag verstek laten gaan, omdat ik een keuring voor m'n rijbewijs had.”

Hij zit er niet echt mee: “Ik heb altijd gezegd dat ik voor twintig kruisjes ga. Gezien mijn leeftijd kon dat echter nog wel eens lastig worden. Ik bekijk het van jaar tot jaar. Maar ik zeg tot nu na afloop altijd steevast: ‘Tot volgend jaar!’”

Reuma

Sinds anderhalf jaar woont Mulder alleen in z'n appartement in de Berflo Es. Zijn vrouw Joke ondervindt al decennialang de gevolgen van reuma. Inmiddels woont ze in verpleeghuis Het Hof: “Ik ben elke middag bij haar. Praten is eigenlijk het enige waar ze geen moeite mee heeft. Vrijdag brengt mijn schoonzoon haar naar Delden voor de intocht. Die heeft ze nog nooit gemist.”

Waar Mulder in het verleden altijd aan de langste afstand, de 70 kilometer, meedeed, blijft het al een paar jaar bij de kortste. Die is 30 kilometer. Niet omdat hij het zelf niet meer kan, maar omdat hij gezelschap heeft: “Vorig jaar reed ik samen met m'n kleindochter - mijn kleinzoon heeft ook al eens meegereden - en volgende week doe ik het samen met mijn dochter Joke. Ze heeft de afgelopen weken al volop getraind met een leenrolstoel.”

Die kleindochter heeft overigens ook al twee kinderen, wat Luuc Mulder ongetwijfeld de enige overgrootvader maakt die dinsdag in Delden aan de start verschijnt.

Fervent toerfietser

Zijn nakomelingen hebben geen handicap, maar vinden het gewoon leuk om mee te rijden in deze gezellige karavaan, die van dinsdag tot en met vrijdag grote delen van zuidelijk Twente aandoet. Voor Mulder is de rolstoel een noodzakelijk kwaad: “Ik ben in 1999 tijdens mijn werk in de Hengelose telefooncentrale van KPN van een ladder gevallen en heb toen m'n rug gebroken. Tot dan toe was ik een fervent toerfietser. Mijn rug was al een zwakke plek door twee hernia's, maar door die val kon ik het fietsen wel vergeten.”

Lopen kan hij wel, maar het gaat moeizaam. Als hij buiten de deur is, gaat de rolstoel altijd mee. En als hij wil sporten, schroeft hij er z'n zelf gefabriceerde handbike op. Daarmee legde hij al tienduizenden kilometers af. Er zijn ook rolstoelers die op de zogeheten ‘hoepels’ rollen, de metalen rondingen op de wielen: “Dat vind ik drie keer niks. Een ploeggenoot van mij, Bennie Bouwhuis uit Overdinkel, heeft wel eens op die manier aan de Nijmeegse Vierdaagse meegedaan en de week erop aan Twentse Rolstoel4daagse. In beide gevallen vier keer 50 kilometer. Dat vind ik echt ongelofelijk.”

Nijmegen en Deurne

Overigens is de Twentse Rolstoel4daagse in 1986 opgestart vanwege het feit dat Nijmegen rolstoelers ging weren. Inmiddels zijn ze onder voorwaarden weer welkom in de Waalstad. De belangrijkste voorwaarde is dat ze alleen mee mogen doen in een hoepelrolstoel. Je zult begrijpen dat dat voor Mulder geen optie is.

Tot 2017 kende Nederland nóg een rolstoelmeerdaagse: die in Deurne telde drie dagen. Met het overlijden van de oprichter kwam daar een einde aan.  

De vierdaagse in Delden had het even lastig tijdens corona, maar inmiddels trekken de deelnemersaantallen weer aan. Vóór corona zat men soms tegen de 200 rolstoelers aan. Door de pandemie, door de sloop van De Reigerhal (decennialang de vaste start- en finishlocatie) en doordat er als gevolg van de aangescherpte regels niet meer overnacht mocht worden in een schoolgebouw gingen de aantallen onderuit, maar inmiddels trekt het weer aan.

Vriendschappen

Mulder heeft zin in de vierdaagse: “Waar ik het meest naar uitkijk? Die saamhorigheid. Dat je de andere deelnemers na een jaar weer ziet. Je bouwt toch vriendschappen op gedurende al die edities. En de pauzeplekken zijn ook heel gezellig. Captain Jack, langs de Schipbeek in Buurse, is altijd top. Tijdens de langste afstand hebben we daar altijd de lunch.” Dan betrekt z'n gezicht een klein beetje: "Ik vraag me af of we tijdens de 30 kilometer Buurse wel halen.”