Zij verloor haar zusje van vijf jaar oud. Judith Rouweler-Spijker rent nu, jaren later, met haar team de Roparun en denkt daarbij vooral aan Kristel, die zo jong overleed. Tijdens het sportieve feest neemt ieder zijn eigen verdrietige verhaal mee. "Het is ook een stukje verwerken."
"Vijfendertig jaar terug ben ik mijn zusje verloren aan leukemie", vertelt Judith Rouweler-Spijker (44) vanaf de massagetafel, die achter twee busjes in het gras staat. Haar benen werden nog even los gemasseerd, vlak voor de start van de Roparun: in estafettevorm ruim 550 kilometer hardlopen van Evenementenlocatie Vliegveld Twenthe naar de Coolsingel in Rotterdam. "Ja, met zo'n verhaal komt het heel dichtbij."
Ze draagt het met sponsoren gevulde oranje shirt van het team en over haar fietsbroekje trekt ze nog snel een wat losser broekje. "Beetje ijdelheid, een fietsbroekje vind ik niet mooi staan", zegt ze glimlachend. Al sinds 2009 doen de Almeloopers mee aan het sportieve evenement. "Maar voor mijzelf is het de tweede keer."
Luide, feestelijke muziek door de boxen, een enorme sportieve uitdaging en ondertussen loopt iedereen met een eigen verhaal in het achterhoofd. De estafetteloop Roparun, gestart vanaf Twente Airport, staat jaarlijks in het teken van palliatieve zorg voor kankerpatiënten. Denk aan wensambulances, koppelbedden, haarpruiken of speciale vakanties.
Gestart als loop tussen Rotterdam en Parijs, in 2012 uitgebreid met een route vanuit Duitsland en sinds 2022 ook startend vanaf Vliegveld Twenthe.
Teams nemen deel met maximaal acht lopers, die begeleid worden door eigen fietsers, masseurs, cateraars, chauffeurs en teamcaptains. "Zelf ga ik lopen en fietsen. Zo'n 165 kilometer op de fiets en in totaal 30 kilometer hardlopen", legt Judith uit. Om de twee kilometer wisselen ze van loper en ook 's nachts gaat het door. "Het was wel fijn om de spiertjes even los te laten masseren."
Zelf was ze nog maar negen jaar oud toen haar zusje Kristel overleed. "Ze werd ziek op haar vierde, op haar vijfde overleed ze. Heel veel herinneringen heb ik niet meer, maar het was een heel blij en vrolijk meisje. Heel onbevangen." Dat verlies is de reden dat ze meeloopt. Eerder fietste ze al de Stelvio di KiKa. "Het is ook een stukje verwerken. Dat ik ondanks het verdriet toch iets moois kan doen voor de mensen."
Zaterdagavond zullen de emoties loskomen, verwacht Rouweler-Spijker. Dan leidt de route door Almelo, waar de Gravelallee de titel 'Laan van Bezinning' krijgt.
Deelnemers schrijven met stoepkrijt de namen van dierbaren op het wegdek. "Dat wordt waarschijnlijk een heel emotioneel moment, daar zie ik in die zin wel een klein beetje tegenop. Maar de naam Kristel komt zéker op het asfalt te staan."