Hengelose garagerockband The Fundogs bestaat veertig jaar: 'Net zolang door als The Stones? Niet als het genant wordt'

Veertig jaar later staan The Fundogs nog steeds te rocken in hun eigen 'mancave', waar plezier in muziekmaken en vriendschap vooropstaan. "Ik ken weinig mensen die zoveel lol hebben als wij", zegt gitarist Bert van der Molen. "Wij zijn ondertussen een stel bejaarden, maar hebben soms nog steeds de slappe lach met elkaar."

De samenstelling van de vierkoppige band is in de loop der jaren wel veranderd. Van de oorspronkelijke bezetting zijn frontman Wim Jager en gitarist Bert van der Molen over. Drummer Rudi Theunissen, die wel al bij de oprichting betrokken was, werd jaren later de vaste drummer en Erik Stok de bassist.

Een avondje doordeweeks rammen in hun eigen oefenhok begint met een bak koffie of thee en daarna een stevige borrel om de stembanden te smeren. Ondertussen wordt alle wereldproblemen doorgenomen en gefileerd. "De opstart is meestal: we zien wel, maar vervolgens gaat het redelijk gedisciplineerd", zegt bassist Erik.

"We zijn ook wel weer serieus, want nummers moeten wel klinken", voegt drummer Rudi toe. "We doen het net zo lang totdat dingen echt goed zijn, al moet het tien keer over. Geen half werk, het moet gewoon honderd procent kloppen."

Iggy Pop, Lou Reed en Nick Cave

Wim Jager weet nog als de dag van gisteren hoe hij Bert in '86 na een optreden van een gelegenheidsbandje tegen het lijf liep. Dat speelde niet het soort muziek dat hij het liefst wilde maken. "Wat ik écht wilde, was iets ruigers zoals Iggy Pop, Lou Reed en Nick Cave."

"Dat waren ook mijn muzikale helden", zegt gitarist Bert van der Molen. Hij speelde in die tijd ook in een ander bandje. "Dat was een beetje new wave en iets ingewikkelder. Heel leuk om te doen, maar eigenlijk wilde ik meer het hardere werk."

Garagerock

Terwijl de rest van de wereld in de jaren tachtig bezig was met zo glad en zo mooi mogelijk geproduceerde popmuziek, wilden de Hengeloërs back to basic. Het duo liet er geen gras over groeien: amper een maand later was de oprichting van The Fundogs een feit.

Frontman Wim omschrijft garagerock als een genre waarbij de nadruk ligt op de gitaar en waarbij de zang er ook niet duimendik bovenop ligt. "Bij veel muziek die je hoort, lijkt het wel alsof de rest van de band een begeleidingsbandje van de zanger is. Dat vind ik dus helemaal niks. Het moet alle vier gewoon krachtig zijn."

De jaren tachtig waren een tijd van economische crisis en grote jeugdwerkloosheid. Veel jongeren in Hengelo gingen niet bij de pakken neerzitten, maar zochten elkaar juist op bij jongerencentra en poppodia.

"In het begin van de jaren tachtig waren we allemaal werkloos. Je kwam van school en had geen baan. Het was desondanks best een vrolijke tijd met veel concerten", zegt Bert, die aan de wieg stond van Poppodium Metropool. "Ik zat daar bijna elke dag."

Bandjesavond

Ook drummer Rudi heeft goede herinneringen aan die periode. "In Hengelo had je op donderdag altijd bandjesavond. Overal waar je kwam, speelde wel een bandje. Dat heb je tegenwoordig niet meer. Heel jammer, want het biedt kansen aan jonge bandjes om ervaring op te doen."

Bassist Erik Stok: "Mensen zochten elkaar op. Het ging veel makkelijker om even een bandje te vormen en te spelen. Ik heb het idee dat het nu een stuk lastiger is."

The Fundogs traden ook op in het buitenland en waagden zich in de jaren tachtig zelfs achter het IJzeren Gordijn, met optredens in Polen en het toenmalige Joegoslavië. Die reizen lieten diepe indrukken na, al is het bewijs grotendeels verdwenen.

"In Polen fotografeerde iemand per ongeluk een overheidsgebouw", zegt Bert. "De politie greep in en rukte het rolletje uit de camera, dus daar gingen de foto's."

Nieuwe start

Vanaf de jaren ’90 stonden de activiteiten van de band even op een laag pitje, doordat eigen carrières voorrang kregen. Dat veranderde toen Bert vijftig werd. Ter gelegenheid van dat feest kwam de band bijeen, maar wat bedoeld was als eenmalig optreden, werd een nieuwe start met een nieuwe drummer en bassist.

"Het liep eigenlijk zo lekker dat we dachten: nou, we gaan door, want het is veel te leuk om te stoppen", zegt Wim. 

'Ouwe zakken'

"We zitten nu in een fase dat je helemaal niet meer met je carrière en dergelijke zaken bezig bent, dus weer tijd hebt om gewoon lekker te klooien. We zijn inmiddels oude zakken, maar dat maakt niet uit; de muziek die we maken, is nog steeds krachtig genoeg."

Inmiddels treffen de bandleden elkaar wekelijks in hun eigen oefenruimte. Bassist Erik Stok vergelijkt een avondje spelen met een avondje topsport: "The Fundogs is muzikaal niet echt hoogstaand, maar je moet wel wat fysieke inspanningen plegen."

Drummer Rudi knikt: "Toen ik bij The Fundogs begon, zat ik na het spelen van onder tot boven onder het zweet. Een work-out van 2,5 uur, ja dat is toch wel heel erg lekker."

Jubileumconcert

De Hengelose band werkt nu toe naar een gratis jubileumconcert in het muziekcafé van Metropool op 6 juni. Exact veertig jaar na het begin, en ook nog op de plek waar het allemaal begon.

Hoe lang The Fundogs nog door willen gaan? "Zolang wij zelf vinden dat het nog kan, dan doen we dat", zegt Wim. "Als het een beetje aapjes kijken wordt of als mensen zeggen: kijk die oude gastjes eens, dan stoppen we. Ik wil geen parodie van mezelf worden."

Erik Stok: "Laten we hopen dat we dit gewoon heel lang kunnen blijven doen, net zoals The Stones. Ja, dan hebben we nog heel wat jaren voor de boeg."