Twentse boer Johannink jaagt zijn wielerdroom na in de Amstel Gold Race

Als het mooi weer is en hij móét trainen, schiet die gedachte nog geregeld door zijn hoofd. "Verdomme, ik kan net zo goed op de boerderij aan het werk. Koeien melken, kalfjes voeren, het land op. Vrijheid. Elke dag is anders. Dat is het mooiste."

Het typeert Johannink. Profwielrenner bij Unibet Rose Rockets (de ploeg opgericht door Bas Tietema, red.), maar met zijn hoofd nog altijd op het land. Alleen: dat leven staat inmiddels op een laag pitje.

"Als je wil meekomen op het niveau van tegenwoordig, dan red je het niet meer als je de hele dag op de boerderij loopt te knooien en dan ’s avonds nog even een rondje gaat fietsen", vertelt Johannink.

Samen met oom Jos

Het boerenbedrijf in het Denekampse buitengebied runt Johannink samen met zijn oom Jos, de broer van zijn vader. Of beter gezegd: zijn oom houdt de maatschap rondom het ouderlijk huis draaiende, terwijl hij de wereld over koerst.

"Toen ik in 2024 mijn contract verlengde met drie jaar, zei ik al: mijn oom heeft ook bijgetekend tot 2027. Daar ben ik hem heel dankbaar voor. Hij werkt zich wel de pletter om mij te laten fietsen." Dat besef knaagt.

"Soms moet ik op de bank gaan liggen na een training, zodat ik in het weekend goed kan presteren. Als ik dan uit het raam kijk en mijn oom is hard aan het werk, dan wil ik hem heel graag helpen."

Dromen van winst in Amstel Gold Race

Toch werpt de aanpak zijn vruchten af, want op de fiets gaat het ondertussen hard met Johannink. De Twentse agrariër rijdt koersen als Milaan-San Remo en staat zondag aan de start van de Amstel Gold Race.

"We hebben met Dylan Groenewegen en Wout Poels grote mannen in de ploeg. Dat je daar nu tussen fietst… dat had ik een paar jaar terug niet geloofd. Ik ben echt superblij dat ik dit mee mag maken. De Amstel Gold Race is mijn droomkoers."

"Of ik kan winnen? Het niveau is immens hoog, dus met die intentie sta ik niet aan de start. Maar ik ga er niet naartoe om lekker mee te fietsen. Hopelijk kan ik diep in de finale komen en een mooie uitslag rijden." Dan, met een grijns: "Ik heb de Amstel al een keer gewonnen… alleen toen werd ik wakker. Maar je moet blijven dromen!"

Geen angst voor later

Hoe ver Johannink ook komt in het wielrennen, één ding staat vast: het is tijdelijk. "Ik hoop dat ik nog een paar jaar fiets en daarna de boerderij van mijn oom overneem."

Sterker nog: als het nodig is, is de keuze snel gemaakt. "Stel dat hij niet meer kan, dan zou ik stoppen. Dat zou geen moeilijke keuze zijn."

Waar andere renners vrezen voor een zwart gat, haalt Johannink zijn schouders op. "Sommigen zijn daar bang voor. Daar heb ik totaal geen last van. Ik hang zo de fiets op en ga aan het werk. En zeg nou eerlijk: dit is toch veel mooier dan dat fietsen?"