Afscheid luis in de pels Fons Maathuis van politiek Dinkelland, met boek als ‘nabrander’

Op de dag van zijn afscheid toont Maathuis zich in de ochtendshow Twente wordt wakker van Twente FM nog even fel als altijd. Zo vertelt hij dat hij de verkiezingen slechts zijdelings heeft gevolgd. “Er is maar één debat geweest en dat vond ik heel gezapig. Het is allemaal heel vriendelijk. Iedereen wil iedereen te vriend houden. Je hoeft geen vijanden te maken, maar je hoeft ook geen vriendjes te worden.”

Gemengde gevoelens

Maathuis ten voeten uit. Hij maakte ruim een jaar geleden al bekend dat hij met zijn eenmansfractie Burgerbelangen Dinkelland niet zou deelnemen aan de verkiezingen. Maathuis vertrekt naar eigen zeggen met gemengde gevoelens en verwacht Dinkelland ‘in bepaalde opzichten’ wel te zullen gaan missen. “Maar wat de politiek betreft vind ik het na 16 jaar prima. Ik verheug me op de nieuwe dingen die op ons afkomen.” Hij verwacht, als alles meezit, nog dit jaar naar Spanje te verkassen.

Luis in de pels

Fons Maathuis begon als raadslid onder de vleugels van Lokaal Dinkelland, maar eigenzinnig als hij was, begon hij na verloop van tijd ‘voor zichzelf’. Als éénpitter ontwikkelde hij zich vervolgens, eerst ‘onder de vlag’ van D66 en laatstelijk als Burgerbelangen tot luis in de pels. Een eretitel, die hij met trots droeg. Maathuis beet zich vast in het langslepende dossier van miljoenen kostende aankoop en verbouwing van het klooster in Ootmarsum. Maar zette zich ook (met succes) in voor de bouw van tiny houses in Denekamp.

Boek bijna af

Vorig jaar kondigde Fons Maathuis ook een boek aan over zijn ervaringen in de Dinkellandse politiek. “Dat boek is nu voor 99 procent af. Alleen mijn afscheid van de raad moet er nog in, dan kan het naar de drukker.” Hij is heel benieuwd hoe het boek met de titel ‘Dorpspolitiek’ ontvangen zal worden. “Dat denk ik wel, ja. Ik heb steeds mijn eigen gedachten over allerlei zaken opgeschreven. Het is niet mijn bedoeling om mensen zwart te maken. Ik denk wel dat heel veel mensen zullen zeggen: dat wisten we nog niet.”

Geen blad voor de mond

Maathuis laat er zelf geen misverstand over bestaan hoe hij zelf  ‘in de wedstrijd’ zat én zit. “Je kunt het maar op twee manieren bekijken: Je zit er voor de inwoners, of je zit er voor jezelf. Ik denk dat de meeste politici die er nu zitten er meer voor zichzelf zitten.” Ook nu hij bijna raadslid-af is, neemt Maathuis geen blad voor de mond: “Er worden te vaak afspraken gemaakt waar de mensen niet van weten. Dat is niet de bedoeling. Je bent gekozen door een inwoner en dan moet je je daar ook naar gedragen.”

Ongezouten opvattingen

Het boek dat Maathuis schreef over zijn belevenissen in de Dinkellandse politiek zal ongetwijfeld meer van dit soort ongezouten opvattingen bevatten. Her en der valt in Dinkelland te beluisteren dat zijn eigenzinnige geluid gemist gaat worden. Dat doet hem goed. Maathuis gaat er van uit dat er nieuwe mensen in zijn voetsporen zullen treden. “Ze hoeven niet allemaal hetzelfde te zijn als ik, maar ik vraag mezelf wel af of er ooit nog weer zo’n luis in de pels zoals ik zal opstaan.”