De 29-jarige zorgmedewerkster, die ervan wordt verdacht dat ze bij drie bewoners van zorgcentrum 't Wedervoort in Wierden insuline heeft ingespoten terwijl dit niet nodig was, wijst elke vorm van opzet van de hand: "Ik heb absoluut nooit iemand pijn willen doen, laat staan iemand doden."
Dat laat de zorgmedewerkster weten via haar advocaat Desirée Greven. Vanmiddag werd bepaald dat het voorarrest van de vrouw met 90 dagen is verlengd. Wat inhoudt dat ze achter de tralies blijft tot aan de eerste rechtszitting.
Haar raadsvrouw Desirée Greven heeft nog wel een poging gedaan haar cliënt op vrije voeten te krijgen. "Omdat ik onder meer vind dat er geen herhalingsgevaar is. Maar de rechtbank denkt daar kennelijk anders over."
De zorgmedewerkster stond bekend als iemand die haar werk met veel bezieling en passie deed. Haar aanhouding sloeg dan ook in als een bom onder haar collega's en familie van de bewoners, vooral ouderen met dementie.
"Ze is erg emotioneel over wat haar nu overkomt en waarvan ze wordt beschuldigd", zegt haar advocaat, die niet wil ingaan op vragen over het toedienen van de insuline. Volgens justitie had ze die ingespoten terwijl daartoe geen medische noodzaak was.
De verwachting is dat de medewerkster de komende tijd psychologisch wordt onderzocht.
Justitie vermoedt namelijk dat zij de bewoners bewust ziek maakte om zo de aandacht op zichzelf te vestigen. Dat blijkt uit het circa 900 pagina's tellende recherchedossier met de codenaam Harpij. Onderzoek in een forensische kliniek zou meer duidelijk moeten maken over dit mogelijke motief.
Het OM wil hierover slechts kwijt dat het Nederlands Instituut voor Forensische Psychiatrie en Psychologie (NIFP) "om advies is gevraagd".
Intussen is er ook meer bekend geworden hoe de zaak aan het licht kwam. Nadat de afdeling Het Heideveld in 2024 werd opgeschrikt door een uitzonderlijk hoog aantal overlijdens, gingen bij het management alle alarmbellen rinkelen. Dat was aanleiding om begin 2025 een speciale onderzoeksgroep van deskundigen te formeren.
Het ging om een zevental experts in diverse disciplines, waaronder een statisticus, een forensisch onderzoeker en medici, gespecialiseerd in ouderen met dementie.
Vervolgens werden de 21 medische dossiers van de overledenen van Het Heideveld vergeleken met 21 overlijdens van andere afdelingen van ZorgAccent. Dat gebeurde 'blind': zo wisten de onderzoekers onder meer niet van welke afdeling de overleden bewoner afkomstig was.
Wat vooral opviel, was het aantal overlijdens op Het Heideveld: waar statistisch gezien circa zes personen per jaar zouden komen te overlijden, waren dat in 2024 ineens 21 bewoners. Ook bleek dat ze vier keer korter leefden dan normaal gesproken mocht worden verwacht. Waar veel bewoners na binnenkomst nog circa een jaar leven, overleden de 21 bewoners vaak al binnen enkele maanden.
Conclusie van de onderzoekers is overigens wel dat er geen medische verdachte situaties zijn aangetroffen. En ook dat er geen aanwijzingen zijn dat door incapabel handelen van medewerkers het overlijden van de 21 bewoners is bespoedigd.
Tussentijds heeft het team van experts - dat uit een zevental onderzoekers bestond - nog een vergadering met het Openbaar Ministerie in Arnhem.
Terwijl het team nog volop met het onderzoek bezig was, had er in maart 2025 een incident plaats rond een bewoner. De omstandigheden waren dusdanig verdacht dat de zorgmedewerkster meteen op non-actief werd gesteld. Ook werd aangifte gedaan bij justitie en melding gemaakt bij de Inspectie Gezondheidszorg.
Na ruim driekwart jaar van onderzoek werd de vrouw twee weken geleden aangehouden.
De drie bewoners bij wie insuline was ingespoten, overleefden allen het incident, maar twee van hen overleden later alsnog; in januari en maart 2024. Het ging om een 74-jarige vrouw en een 88-jarige man uit Wierden. Via aanvullend onderzoek hoopt justitie aan te kunnen tonen dat er een verband bestaat tussen het inspuiten van de insuline en het overlijden.
Terwijl de zorgmedewerkster intussen al op non-actief was gesteld, heeft het onderzoeksteam medio vorig jaar het rapport ingeleverd.
De Engelse emeritus hoogleraar prof. dr. Richard Gill hield zich bezig met de cijfers. Volgens de statisticus zijn er geen medisch verdachte omstandigheden geconstateerd, waarbij hij opmerkt dat er bij de overleden bewoners destijds geen reden was om sectie te laten verrichten.
Van insuline is overigens algemeen bekend dat dit na een overlijden niet of nauwelijks in het lichaam nog traceerbaar is.
Op de hoogleraar, eerder verbonden aan de Universiteit van Leiden, is in het verleden vaker een beroep gedaan in geruchtmakende zaken rond verdachte zorgmedewerkers. Mede door zijn inspanningen ging de wegens zeven moorden in 2004 tot levenslang veroordeelde Lucia de B. alsnog vrijuit. Deze affaire geldt als een van de grootste gerechtelijke dwalingen in de Nederlandse rechtspraak. Justitie werd destijds tunnelvisie verweten.
De B. werd in 2010 vrijgesproken, ze overleed afgelopen zomer.
Hoogleraar Gill is vaak kritisch, maar is deze keer vol lof over hoe ZorgAccent het heeft aangepakt: "Door een team samen te stellen met daarin meerdere disciplines, is juist voorkomen dat er aan tunnelvisie is gedaan."