Hengelo is een speelgoedbank rijker dankzij weldoeners: ‘Een lach van een kind maakt mijn dag'

Mensen helpen die het écht kunnen gebruiken, is iets wat de Delfsma's maar al te graag samen doen. Toen het echtpaar elkaar zo'n 22 jaar geleden ontmoette, wilden ze graag samen iets betekenen voor anderen. Dimmy Delfsma is opgegroeid in Nijverdal en heeft het ‘noaberschap’ van huis uit meegekregen: “Naar elkaar omkijken, dat is wat je doet. Ik weet niet beter. Mijn grootouders woonden ook bij ons in huis en in de brievenbussen in de deur zaten touwtjes. Je kon zo bij elkaar naar binnen lopen als iemand iets nodig had of als je even wilde kijken hoe het ging bij een ander.”

De Hengelose weet wat armoede is. Thuis hadden ze het niet altijd even breed: “Eén keer per jaar kreeg ik een cadeautje en kleding haalden we bij het Leger des Heils.” Ondanks dat ze altijd het beste wil voor een ander, vergeet ze zichzelf nog weleens. Zo stelt ze al vier jaar een operatie aan haar keel uit: “Ik ben veel te druk om nu onder het mes te gaan. Ik ben hier nodig en wil graag anderen helpen.”

Haar stem klinkt schor. Ze hoest een paar keer stevig en begint met het opsommen van alle uitdagingen waar ze dagelijks mee te maken heeft: “Ik heb een burn-out, ik ben een kankerpatiënt, in de ochtend heb ik geen stem en iedere avond lig ik te piekeren in bed. Maar ik ben niet bang voor mijn eigen gezondheid. Ik ga door met het helpen van anderen. Armoede raakt mij.” Daarnaast erkent ze dat het helpen van anderen soms te veel is: “Ik ben kapot, maar ik krijg er ook veel voor terug en daar gaat het mij om. Het geluk dat ik ervaar wanneer ik een glimlach op het gezicht van een kind kan toveren, dat is onbeschrijfelijk.”

‘Misbruik maken van mijn goedheid’

Naast de positiviteit die Delfsma ontvangt, liggen er ook regelmatig kapers op de loer: “Er zijn mensen die misbruik maken van mijn goedheid. De mensen die wij helpen, zijn de mensen die tussen schip en wal vallen. Ze verdienen net één à twee euro te veel, waardoor ze nergens voor in aanmerking komen. Deze mensen nemen contact op met mij via Facebook, maar soms zitten daar ook mensen tussen die in een dure auto rijden en genoeg geld hebben om rond te komen, maar wel proberen bij mij of bij andere helpende organisaties geld los te peuteren.” Om dit te voorkomen screent de Hengelose de mensen die zich bij haar melden.

‘Toetsenbordridders’

Ook geeft ze aan dat niet altijd iedereen tevreden is met haar hulp: “Als ik ‘nee’ zeg, dan heeft dat een reden. Maar niet iedereen wil dat altijd horen. Soms praten mensen slecht over mij, terwijl ze mij niet eens kennen. Dat gaat dan voornamelijk via het internet, en mensen plaatsen reacties zonder hun ‘echte’ naam. Ik vind dat erg jammer, want ik heb het beste met iedereen voor. Mensen die mij kennen, begrijpen dat ook. En als je het ergens niet mee eens bent, ga dan met mij persoonlijk in gesprek.”

Sparen en verzamelen

Het pand aan de Deurningerstraat 94 is opgedeeld in twee delen. Het ene deel wordt gebruikt als kringloopwinkel, het andere als koopjeshoek. Alle inkomsten uit de koopjeshoek gaan naar de nieuwe speelgoedbank, die overigens niet vrij te betreden is: “Ik probeer zo goedkoop mogelijk, zoveel mogelijk nieuw speelgoed in te kopen. Ik vind het belangrijk dat het speelgoed nieuw is, zodat het voor de kinderen extra speciaal is. Zij hebben vaak niets en mogen bij de speelgoedbank zelf iets uitkiezen.”

De overige banken worden vanaf het huis van de Delfsma’s beheerd: “Ons hele huis staat vol met spullen. Mensen kunnen op donderdagavond doneren en als Erik niet aan het werk is, haalt hij ook spullen op bij mensen thuis die dit zelf niet kunnen wegbrengen. Hij is er ook erg druk mee en werkt wel 40 tot 50 uur per week, naast het werk dat hij voor de stichting doet. Van dat geld leven wij niet. De inkomsten van de stichting zijn bedoeld voor de mensen die dat nodig hebben, wij verdienen daar zelf niet aan.”