€˜Help, ik wil papa terug' is de noodkreet op het spandoek van de 8-jarige Kay

Het is een pijnlijke stap van een kind in een slepende kwestie tussen het gezin en de wijkcoaches van de gemeente. Volgens Baars ontbreek het haar gezin aan de noodzakelijke hulp door het falen van de gemeentelijk begeleiders. Dat heeft er maandag toe geleid dat haar man tijdelijk met psychische klachten is opgenomen en voorlopig niet naar huis kan, zegt ze .

En daarom staat Kay daar, met zijn zusjes en een spandoek. Baars zegt dat zij die actie niet zelf in gang heeft gezet. Hij wilde iets voor papa doen. Het is helemaal Kay s actie. Het jongetje lijdt aan autisme. Probeer iemand met autisme maar eens van zijn plan af te helpen. Het is 16.00 uur. Haar vier kinderen schreeuwen: Wij willen papa terug .

Gemeente
De gemeente was vooraf op de hoogte van hun komst en heeft al besloten ze niet voor de deur te laten staan . Wethouder Jurgen van Houdt onderbreekt zijn programma en maakt tijd voor een gesprek. De gemeente wil inhoudelijk niet reageren op de beschuldiging van Baars, dat er fout op fout zou zijn gestapeld door het wijkteam. Van Houdt wil sowieso eerst hoor en wederhoor . Het gezin is al enkele jaren bekend bij de gemeente. De Raad van de Kinderbescherming dreigt ook in beeld te komen. Een woordvoerder van de gemeente zegt eerder op de ochtend: We doen er alles aan om hen de passende hulp te bieden die nodig is. Daar denkt Baars anders over.

Autisme
Haar gezinssituatie is niet benijdenswaardig. Linda s echtgenoot heeft ook autisme, net als hun zoontje. Van de drie dochters (4 en 5 jaar) wordt dat vermoed, vertelt ze. Linda zelf is door een zwangerschapsvergiftiging enigszins gehandicapt geraakt. Alle gezinsleden hebben begeleiding en hulp nodig. Die was er ook, vertelt Baars. Maar de medische indicatie liep in januari af . Daarna is er van alle kanten moeilijk gedaan. Ze spreekt op zijn minst over gebrek aan empathie, geklungel en laksheid. Het gevolg is dat mijn man nu alleen nog wat begeleiding heeft. De rest zijn we eigenlijk kwijt. Ik heb gewaarschuwd; zo valt het gezin om.

Dat is vorige week maandag gebeurd, stelt ze. Na terugkeer van vakantie deed haar man een poging tot zelfdoding, waarna hij is opgenomen in een GGZ-instelling. Het stel heeft nu afgesproken dat ze gaan latten, wanneer hij weer is opgeknapt. Want zolang er geen hulp komt, kan hij dus niet naar huis.

Wethouder Van Houdt geeft later een toelichting op het gesprek met de Enschedese. Hij zegt het beeld niet te herkennen, dat er nu bijna geen hulp is voor het gezin . Er wordt zeker hulp geboden. Maar je kunt je wel afvragen of die passend is. Mevrouw denkt daar anders over. Hij zal nog wel zijn licht op steken bij het wijkteam.

Luisterend oor
Van Houdt biedt vooral een luisterend oor aan Baars en de kinderen. Een oplossing voor de huidige situatie heeft hij nu niet. Het gaat me aan het hart, ik ben ook vader van jonge kinderen. Maar of en wanneer papa thuis komt, daar ga ik niet over. Hij drukt Baars op het hart vooral in gesprek te blijven met de wijkcoach. Ik zeg tegen beide kanten: kijk nog eens goed naar de situatie. Probeer bruggen te slaan.

Het gesprek tussen de bestuurder en de Enschedese duurt ruim een half uur. Dan komen de kinderen joelend door de gang naar de uitgang gerend. Ze hebben tekeningen gemaakt voor de burgemeester, maar die nu maar aan Van Houdt gegeven. Linda Baars kijkt wat opgeluchter. Ze had een goed gesprek vond ze.

Een stap verder
Er is geen oplossing gekomen, of toezegging. Maar ik voel me eindelijk eens gehoord. Dat geeft me het gevoel dat ik toch een stap verder ben gekomen. Dat geeft moed. Ze zegt dat ze de boodschap van Van Houdt goed heeft begrepen. Probeer weer goed met elkaar om tafel te komen. Probeer consensus te vinden. Laten dat maar proberen. Al met al heeft de actie wel iets opgeleverd , vindt ze.

© Newsroom Enschede, de samenwerking tussen TC Tubantia en TV Enschede FM. Foto: Reinier van Willigen