Ten tijde van de oprichting werkten de zangers op het AZC in Almelo. Ze vonden dat het leven op een AZC voor een vluchteling veel smart kende en dat ze wel een troostend lied verdienden. "Helaas is sindsdien de situatie voor deze mensen niet echt verbeterd", vertelt lid van het eerste uur Dineke Mepschen. "Maar wij blijven onverdroten verder gaan. Immers, zingen over verdriet in een theatrale uitvoering maakt het leed voor eenieder iets zachter."  

Het repertoire is sindsdien uitgebreid naar meer dan zestig liedjes en De Leedzangers kunnen een avond- of middagvullend programma presenteren. Dat doen ze op onder meer op festivals, bij jubilea en in diverse verzorgingshuizen in de regio.  

Dat ze zichzelf anno 2026 De Leedzangers 2.0 noemen, heeft te maken met het feit dat door de tijd heen een aantal zangers het groepje hebben moeten verlaten. "Met vers bloed blijft het zingen van liedjes met een lach en een traan gelukkig nog altijd mogelijk", vertelt Mepschen.