Wat zij ziet | Stadsgedicht Enschede

Wat zij ziet

Hand in hand lopen we over de klinkers
die haar oom daar recent nog heeft gelegd.
Zij ziet alleen alles om de stenen heen.

Zij ziet de kieren waar mieren in kruipen,
de dinopoten van duiven die langs dribbelen,
het ondeugende plukje onkruid dat op durft te poppen -
totdat de klinkers voor haar voeten
veranderen in een hinkelpad.

Ze heeft geen idee dat er een reden is
waarom de muren hier rond buigen,
hoe die ooit de vlammen aan hun vrienden zagen likken.
Zij ziet alleen de gleuven in de gevels en
de hummende hommels die daar huizen.

Ze ziet bloemknoppen als witte spruitjes;
de bruine peulen van de boom
zijn stadse slangen (haar lievelingsdier).
Ze ziet de ontvouwende blaadjes
die nog net zoveel mogen groeien als zij.

Een voorbijgaande vrouw kijkt naar haar,
lacht en vraagt of ze altijd zo vrolijk is.
Mijn meisje knikt uitbundig. Hoe kan het ook anders?

Zij voelt niet de herinnering van de hitte
van de vlammen die om zich heen sloegen.
Zij proeft niet het zweet van alle arbeiders
die de stad steeds grootser bouwden -
steen voor steen.

Zij ziet alleen
hoe alles om haar heen
weer opbloeit.