Enschede

Het Urinoir in Lonneker, misschien wel de enige galerie die nog open is

Het stonk er, dus liep Anja Wisseborn als kind met een grote boog om het herentoilet op het Dorpsplein heen. Nu zijn haar tekeningen te zien in galerie Urinoir BEZET, misschien wel de enige galerie die nog open is.

455814 964611
Marjon Kok | Tubantia

Een paar schoenen, de merel die fluit, het boerderijtje in het buitengebied. Ze waren er al en zullen altijd bestaan. âIn een tijd waarin zo veel onzeker is, vind ik het fijn om mij te richten op wat er altijd zal zijnâ, zegt Anja Wisseborn (41). âDus wil ik graag een inkijkje geven in mijn zekerheden.â

Dat doet ze met haar fijne tekeningen in Galerie Urinoir, de enige galerie die op dit moment te bezoeken is. âWie zin heeft kan er tijdens een wandeling of fietstochtje gewoon even stoppen.â

Stinken
Ze groeide op in Lonneker. âWe speelden op het schoolplein of in de bossen, maar nooit op het Dorpsplein en de buurt van het urinoir. Het stonk er enorm. Heel mooi dus dat ik hier nu mijn tekeningen kan laten zien.â

Anja Wisseborn tekent bij vlagen veel. âEn juist nu wil het even niet lukkenâ, zegt ze. âIk werk bij Concordia en toen we hoorden dat we thuis moesten werken, kregen we de âopdrachtâ vooral ook tijd te besteden aan de leuke dingen. Maar mijn hoofd staat niet naar tekenen.â Voor de expositie zocht ze naar werk dat er al was: de tekeningen van dieren, gebouwen en dingen die tot haar zekerheden horen.

Hunkertukker

Tekenen is ze pas echt gaan doen toen ze vanuit Amsterdam terug naar Enschede kwam. âIk ben een hunkertukkerâ, zegt ze lachend. âIk heb in Amsterdam gestudeerd en ben er lang blijven hangen. Ik had een club vrienden die ook uit Enschede kwamen. Paradiso, de Melkweg of de kroeg, we hadden het erg leuk. Maar de een na de ander ging terug naar Twente. Ik was de laatste der Mohikanen en miste iedereen. Als ik âs ochtends naar mijn werk in het Van Goghmuseum fietste, werd ik chagrijnig. Ik merkte dat de drukte me aangreep.â

In 2016 werd ze weer Enschedeër. âIk vind hier meer rust, maar ook gezelligheid. Enschede is overzichtelijk, de keuzes zijn makkelijker gemaakt. De kroeg waar je bekenden treft; de deur uit en je stapt in het bos.â

Tekenen is hier pas echt op gang gekomen. âMet veel dank aan Willem te Molder, mijn tekenleraar op het Jacobus college. Ik ben groot liefhebber van de oude meesters. Rembrandt, Dürer, Michelangelo. Ze zijn bekend als schilder, maar het waren enorme tekenaars.â

Schone zekerheid

De tekenleraar reikte haar de potloden aan, en haar vader leerde haar zien. âAls kind nam mijn vader mij vaak mee op pad door Twente. Hij gaf mij de uitdaging om goed te kijken en écht te zien. Dat is een mooie manier om van de natuur te genieten.â Haar manier van kijken komt te voorschijn in de tekeningen, zegt ze. âWat mij raakt, is puurheid, zuiverheid. Ik laat de dingen graag zien zoals ze zijn. Iedere vogel, ieder hert, iedere boom en ieder bouwwerk heeft een uniek karakter. Het wezen ervan probeer ik in mijn werk te vatten. Voor mij is deze puurheid een schone zekerheid. Of zoals Tukkers dat zeggen: een skiere wissigheed.â

© Newsroom Enschede, de samenwerking tussen TC Tubantia en 1Twente Enschede. foto: Lars Smook