Enschede

Twents beiaardduo viert dertig jaar vriendschap met concerten

De Oldenzaalse stadsbeiaardier Hylke Banning en zijn collega Esther Schopman uit Enschede hebben iets te vieren. Met twee duoconcerten brengen ze een ode aan hun vriendschap, die dertig jaar geleden begon bij het carillon van de Universiteit Twente.

365187 beiaardiers2
Dertig jaar geleden liep de jonge eerstejaarsstudent Esther Schopman over de campus van de Universiteit Twente, toen ze werd gegrepen door de klanken van het carillon op het Drienerveld. Uit nieuwsgierigheid beklom ze de stalen toren, kroop door het luikje en zag daar de vijfdejaarsstudent Hylke Banning op de stokken slaan. Het was liefde op het eerste gezicht, niet voor Bannin, maar voor het instrument.

Lid van de campusbeiaardkringâIk wist meteen: dit wil ik ook doenâ, herinnert Schopman zich. Banning liet haar vol enthousiasme kennismaken met het carillon en nodigde haar uit voor de informatiemarkt, een week later. En zo werd Schopman, net als Banning, lid van de campusbeiaardkring. De gedeelde passie voor het carillon betekende het begin van een vriendschap. Een vriendschap die dertig jaar later nog steeds van grote betekenis is voor de twee beiaardiers.

âHemmel en EerdeâAls Twents beiaardduo geven ze met enige regelmaat duoconcerten. Dat doen ze onder de naam âHemmel en Eerdeâ, Twents voor hemel en aarde. Hemel verwijst naar Schopman, aarde naar de nuchtere, Friese Banning. Schopman: âIk kan soms nogal doorschieten met mijn ideeën, maar dan houdt Hylke mij met beide benen op de grond.â En er kleeft nog een tweede betekenis aan. âEr is meer tussen hemel en aarde, namelijk het carillon. Die zit er precies tussenin.â

Het vriendschapsjubileum is voor het duo aanleiding om weer eens samen achter de beiaardstokken te kruipen. Met twee concerten vieren ze hun vriendschap. Afgelopen zondag stonden ze in de toren van de Grote Kerk in Enschede, deze zondag is de Plechelmus in Oldenzaal aan de beurt.

Gebabbel, gebabbelHerinneringen werden opgehaald, anekdotes verteld en zo kwam het programma er vanzelf uitrollen. Zo staat onder meer het lied âParole, paroleâ, in het Nederlands ook wel âGebabbel, gebabbelâ, op de speellijst. Het nummer verwijst naar Schopmans allereerste concert. âIk was bloedzenuwachtigâ, herinnert ze zich. Banning ging mee voor de nodige support. Hij bleef maar kletsen op de achterbank naast de nagelbijtende Schopman. âIk dacht: ik moet haar wat afleidenâ, lacht Banning. Schopman lacht mee. âEn ik dacht alleen maar: houd eens op met dat gebabbel!â

Ook laat het duo het beste van zichzelf uit dertig jaar horen. Het jazzy âIn the moodâ van Glenn Miller bijvoorbeeld. Hoe dat klinkt op een carillon? Banning wil het best even laten horen en haalt de bladmuziek al tevoorschijn. Het duo neemt plaats achter de stokken in de stalen toren, daar waar het allemaal begon, en begint te spelen. Met sierlijke bewegingen slaan ze op de stokken, die binnenin de toren nog meer geluid maken dan de swingende klokken boven hen. Tussen dat geweld door, hoor je Banning meeneuriën. âAchâ, lacht hij, âmeestal zit ik alleen in die toren, dan hoort niemand dat.â Nu heeft hij voor even weer gezelschap in de toren. Hij slaat zijn arm om Schopman heen. âGezellig hè?â
© Newsroom Enschede, de samenwerking tussen TC Tubantia en 1Twente Enschede, foto: Reinier van Willigen